Αρχείο | Απρίλιος 2016

John Vellis

13094184_1762649310632063_5201599639362126382_n

«Να το ξέρεις, θα φύγουν σύντομα τα σύννεφα, οι καταιγίδες, άνοιξη έρχεται, χαρούμενη όπως την ήξερες τότε/ θα ανοίγεις πάλι τα παράθυρα, να παίζει ο ήλιος με τα μάτια σου, όσο τα λουλούδια θα ανθίζουν και θα βγαίνουν οι δροσιές στον κήπο σου/ ο δρόμος προς την ευτυχία; λίγα τσιγάρα καλά, τι κι αν σκοτώνουν τις μέρες μας, ένας καφές ζεστός και το φιλί σου μη ξεχνάς/ τόσους πολέμους παλέψαμε και ζήσαμε, τόσες καταιγίδες, ας κλέψουμε κι εμείς λίγη σοδειά απ’ τον παράδεισο, έστω ελάχιστη.» Γιάννης Βέλλης

ΚΕΡΑΜΙΤΣΑ ΦΙΛΙΑΤΩΝ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ – ΗΠΕΙΡΟΣ
Φωτο, με κινητό: Γιάννης Βέλλης

ΑΚΟΥ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΑΜΑΡΥΛΛΙΔΩΝ

13082500_1762632550633739_4461701500734294080_n

Άκου τη μουσική των Αμαρυλλίδων
που μας κοιτάνε στα μάτια
τα άλφα μας πως ερωτεύονται
τα δικά τους ωμέγα
σ’ένα σεντόνι κεντημένο
με τραγούδια που δάκρυσαν
στα σκληρά Καλοκαίρια μας .
Άκου το παιδί που σ’ ακολουθεί
κι εσύ το μαλώνεις
γιατί δεν πειθαρχεί σε κανόνες
στα υγρά σου τα σύμφωνα!
Είμαι εγώ που δε δέχτηκα να υποταχθώ
στο φέγγος της Αφροδίτης
και στο χάδι των ανεμώνων
κι ας ήξερα ότι ο ήλιος
θα αργούσε να χλοΐσει τον στίχο μου
να μπορώ λεύτερος μες στο κάμπο
να τρέξω τα δικά σου τα Σίγμα.
Τα όνειρα είχαν αρχίσει να θροΐζουν
της ιτιάς μας το φύλλο
κι οι εφαπτόμενες οριοθετούσαν
το ποτάμι που πάσχιζε να εκβάλει
στον κόλπο της Φθίας.
Άκου τη μουσική στις γειτονιές του εξήντα
πώς χαράζει η εφηβεία
τα σημάδια της Άνοιξης
και πως θρυμματίζει το νήμα της.
Προλαβαίνουμε και πάλι να τραγουδήσουμε
το τραγούδι του έρωτα
στον φλοίσβο των βημάτων
της Θέτιδας και του Αχιλλέα.
Τα ποιήματα έχουν Ιώβεια υπομονή!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,23-4-2016

Vicky Kostenas Lagdos

13062183_1762635503966777_8408893172255750977_n

Pianissimo

Έλα μαζί στο ταξίδι το βαθύ στης ρέμβης το ερημονήσι
να διεκδικήσουμε από το ανοιχτό παράθυρο
της τρικυμίας του φεγγαριού το χοροστάσι.
Εκεί όπου ο Σιρόκος ανεμοδέρνει το βοριά
και οι Σειρήνες με ουρλιαχτά κραυγάζουν την οργή τους.

Πάλι η νυχτιά πάνω στην ανείπωτη δίψα
για φεγγάρια ξελόγιασε την ανατολή.

‘Ελα μαζί να υποκλιθούμε με χοές
από αλαβάστρινο λύκηθο στα αχνολίβαδα
των πολυθρόφων Σειρήνων!
Μέσα απο θύρες ανοιχτές αλαφροκοιμισμένων ονείρων,
αψηφώντας την ορμήνεια του Ήλιου Υπερίονα
στο βαθυπλόκαμο πέλαγος.

Έλα να προτάξουμε στους θαλασσένιους
κόρφους τα βότσαλα,
που αγάπησαν τη σιωπή κι έσβησαν
τα φώτα της υγρής μαρμαρυγής
από τους ανεμόδαρτους βράχους.

Με ανέκφραστα μάτια βαθιά μυστικιστικά
να ξελογιάσουμε λέξεις θαμμένες στην άμμο
για να τις ξεπληρώσουμε με γράμματια ψυχης,
που οι σφραγίδες καιροφυλαχτούν τη λήξη.

Μια υποθήκη είναι η θαλασσα!
Ίσως η πιό ακριβή στην κυριαρχική κυβέρνηση του ουρανού.
Από πελαγίσιο κοχύλι η μουσική του στίχου καμωμένη.
Φυσούσε και με έσπρωχνε στο λιακοδρόμι,
που άδραζε ο Σύρειος χωρίς τα αστέρια να ονειρεύεται.
Λιβάδια θάλασσες εδώ λιβάδια με κρίνα παραπέρα.

Ω, Θεέ!
Ως κι ο ουρανός άδειασε ξεπλένοντας τις μοίρες του.
Αφήνοντας το στυλοβάτη Άτλαντα να ξαποστάσει.
Πώς τους ήλιους σου ταξίδεψες ψηλά ως εκεί πάνω
για να μας εκπαγλώσεις;
Κι εμείς ούτε εύγηρες συκιές δεν σου φυτέψαμε!
Κι ούτε για ευμένεια λωτούς μελόχυμους,
όταν κοντήναμε ακόμη και από σκέψεις!
Εχθρός της αυταπάρνησης ο ίδιος μας εαυτός!

Vicky Kostenas Lagdos
Poetessa
Zürich, 6. März 2016
https://www.youtube.com/watch?v=fxa4vXIvws0

Η Νεραιδοπαρμένη !

13092050_1762636683966659_5157186222278001580_n

Άνοιξα της ψυχής μου τα φτερά,
για να βρεθω με την σελήνη αγκαλιά ,
Ήτανε κάλπικη η υπόσχεση της μνήμης,
πως οι άγγελοι τραγουδάνε τον kαημό
στης λησμονιάς τον eρχομό,
με δάκρυα αλμυρα,
κάθε φορά που φεύγεις και μ΄αφήνεις..!!!

Όταν αφήνω της Αγάπης την ηχώ,
και γείρω με τα μάτια να σ΄αγγίξω
τότε οι σκέψεις αποκτουνε συνειρμο,
και πίσω τίς στιγμές μας,θα ζητήσω..!!

Όταν αφήνω της αγάπης την ηχώ
και γειρω με τα μάτια να σ΄αγγίξω,
θα έρθει η δική μου η νεράιδα
απ΄τον γιαλό του πουθενά,
με τούς ψιθύρους του πελαου που κοιτώ
θα πασχίσω στις σχισμες μου να σε κρυψω….!!

Άνοιξα της Ψυχής μου τά φτερά,
μα πρίν να ανθίσουνε ,
τού Έρωτά μας ετούτου τα φιλιά,
μου στέρησες της λατρείας του το χρώμα,
γιατι η δικη μου η Νεράιδα,
έχει των Ανθρωπων την Καρδιά.
και με πλάνεψε σε άλλη γη
η Αγάπη μου να λατρέψει ,άλλο Χώμα …!!!
Δική σας
Maria Mpelanti.

Γλυκοχάραμα

11053703_819285324832770_5530718455077184215_n

 Έλα και πάλι με τις πέντε σου αισθήσεις

μείνε και κλείσε με γερά στα δυο σου χέρια

με δυο σου λέξεις δυο φιλιά να μ’ αναστήσεις

οι δυο μας πάμε ν’ ανεβούμε ως στ’ αστέρια.

 

Έλα σαν χάδι το κορμί μου να αγγίξεις

μείνε να παίξουμε παιχνίδι φαντασίας

στον ουρανό όγδοη πύλη να ανοίξεις

να μοιραστούμε τους καρπούς της ευτυχίας.

 

Έλα κενά μες στην ψυχή μου να γεμίσεις

μείνε και άκουσε τους χτύπους στην καρδιά μου

χαμένο χρόνο της ζωής μου ν’ ανακτήσεις

γίνετου σύμπαντος θεός στην αγκαλιά μου.

 

Έλα μια μέρα στο πλευρό μου να ξυπνήσεις

μείνεστο πλάι μου κρυφέ λαθρεπιβάτη

αγάπη κι έρωτα, μ’ ανάσες να με ντύσεις

το γλυκοχάραμα στο ίδιο το κρεβάτι.

 

Έλα, φωνάζω να με σώσεις μην αργήσεις

μείνε και μάθε μου πως να μετρώ το δάκρυ

πάνωστο σώμα σου σφιχτά να με κρατήσεις

χτίσε μου όνειρα μες στου μυαλού την άκρη.

 

Έλα τη θύρα της λαγνείας να διαρρήξεις

μείνε κοντά μου συντροφιά κι αυτό το βράδυ

σε κόλπους μέσα τυραννίας να με ρίξεις

ελπίδα μόνο ‘συ, το φως μου στο σκοτάδι.

 

Έλα της μοίρας επιτόκια να πληρώσεις

μείνε και δώσε μου και άλλες υποσχέσεις

σβήσε το χρέος μου για να με αθωώσεις

σύμμαχος θα ‘σαι ως στο τέλος κι ας πονέσεις.

 

Mαρία Πεπικίδου:Συγγραφέας,Ποιήτρια

Δευτέρα,24 Νοεμβρίου 2014

Οι εκδόσεις της ποιήτριας

http://maria-pepikidou.blogspot.gr/p/blog-page_5882.html

ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

13051735_1762076000689394_8118660031941381585_n

Ξύπνησα ένα πρωί και είπα……… πρέπει να χωρέσω
κάπου λίγο ήλιο, μα κοίταξα μέσα μου και ήμουν
γεμάτη από μένα, και εκείνος βούτηξε στο Αιγαίο,
πέρασε απέναντι να γυαλίσει τα μάρμαρα
στα χώματα της Εφέσου, να μην τα καλύψει
η γλώσσα των βαρβάρων.
Μετά είπε να επισκεφτεί τα τελευταία
σχολειά στην Πόλη των Πόλεων……………..
– Κυρία ποιό “ ι “ να βάλουμε στη λέξη ;
Ρώτησαν τα παιδιά τη δασκάλα τους.
– Το “ ι “ του ήλιου παιδιά ! Τους απάντησε εκείνη .
Ύστερα γλίστρησε αφήνοντας πίσω του το Φανάρι,
για άλλους μεσημβρινούς, χωρίς άρωμα γιασεμιού
με φυλακισμένα κορμιά,
εξόριστες αγάπες, αιώνιους πολέμους,
και ύστερα επιστρέφει ξανά
να μπογιατίσει τις πατημασιές του νου μας
όταν αλητεύουν στα υψώματα !
Σε βάφτισαν ήλιο για να βαστάξουν το Φως Σου
Θεέ μου………….Ήλιε μου νοητέ………..

Ν. Παπαθανασάκη

ΤΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥ ΟΝΕΙΡΑ ……….

13043643_616586508496725_4115684114152774503_n

Έρχεται κάποια απρόσμενη στιγμή που
τα φτερουγίσματα του νου διακόπτονται
και η αρχόντισσα σκέψη σε ταξιδεύει
μέχρι να συναντήσεις την άγκυρα των ονείρων σου ……
εκεί που τα ξεχασμένα όνειρα σεργιανίζουν μεσοπέλαγα……
στο γέννημα της χαραυγής.
Εκεί που στήνουν χορό και σε περιμένουν,
βότσαλα κομματιαστά
που θέλουν να σμίξουν ξανά τα σώματα τους,
πριν το τελείωμα της μέρας
ακουμπήσει το σημάδι του στις στεριές,
πριν τα κυκλώσουν
τα δειλά μολυβένια σύννεφα που στολίζουν
την άκρη του ουρανού.
Κυματιστά όνειρα που επιπλέουν στις θάλασσες της νιότης μας,
πριν η νύχτα τα μουσκέψει στα σκοτάδια.
Ζωντανέψτε όνειρα……..απομεινάρια δύσβατα
προσμένοντας το άγγιγμα της ελευθερίας……….
Διαβατάρικες σκέψεις αέναης προσμονής
σαν τα πελαγίσια όνειρα μας,
που βάφονται κροκάτα, όταν τα λούζουν
οι καταρράχτες του ήλιου, στο τελείωμα τους…………

Νεκταρία Παπαθανασάκη

ΤΗΝ ΠΑΣΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ

11150619_952411264778079_4052013412324553954_n

Οι άσπρες πεταλούδες
πάνω σ

τα βιολετί επικάθησαν
να αποφασίσουν στη σύναξη
το μεγάλο ταξίδι τους
κι η Άνοιξη μπροστά να με εξουσιάζει
με πασχαλιές και κρινάκια
με τριαντάφυλλα και υάκινθους.
Η ποίηση αναζητάει στην ατζέντα της
την άμπωτη των ανθρώπων
η θάλασσα στο βάθος υποχωρεί
κι οι ποιητές καλοτυχίζουν
στη Λευκωσία και στη Λάρνακα
το καινούριο τους όνειρο.
Μετά την εαρινή ισημερία
υπερισχύει το φως.
Η ζωή τραγουδάει στ’απόσκια
τα χελιδόνια αποφασίζουν την
καινούρια τους εγκατάσταση
και τα ποιήματα ερωτεύονται
τα χρώματα της αυγής.
Ω θεέ μου
τι θεσπέσια γλώσσα μάς χάρισες
να μπορώ να λέω κι εγώ
στην αδύναμη ώρα μου
«την πάσαν ελπίδα μου
εις σε ανατίθημι,μήτερ του Θεού!»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015

Μέτρησα φιλιά

12801195_1103197226397284_5702720471318711488_n

Ένα μικρό βράδυ που καθόμασταν στο πεζούλι της αυλής
μας και δαγκώναμε το φεγγάρι τα
λόγια, κρίματα
ήταν πολλά σαν σύννεφα
μα εμείς ακούγαμε τους ουράνιους βηματισμούς τους χωρίς
ανάσα, χωρίς να μιλάμε, χωρίς το τραγούδι των νυχτερινών
αέρηδων που,
σαν ουρανού αστέρια
κατέβαιναν στο περίγυρό μας, στήνανε τις ορχήστρες των
ερώτων και
παίζανε τα φιλιά,
παίζανε και τα χάδια στα έγχορδα.
Για μένα ήσουν μονοπάτι
Δεν θα σε ξεχάσω, ήσουν ένα μονοπάτι,
μονοπάτι ζωής, μονοπάτι θανάτου. Τα βήματά μου ισχνά
σαν βεργούλες που σπάζουνε,
μα νικούσαμε, νικούσαμε μαζί.
Ξέρω
είσαι το μονοπάτι
που δεν θα ξανά περπατήσω
είμαι εδώ όμως,
φεγγάρι που δάγκωσα, φεγγάρι που χόρτασα
είμαι εδώ τα λόγια σου
να σου θυμίσω.

Σοφία Σκουλίκα –Βέλλου, & Δημήτριος Γκόγκας
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ » ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΤΟΥ ΝΟΥ » ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ

Οἱ μικροὶ γαλαξίες

13015122_1139094262807580_2751182345329133022_n

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους –
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.

Ν . Βρεττάκος