Αρχείο | Απρίλιος 2016

Θέλω…

13076623_1138850302831976_85986313208141785_n

Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις..
Θέλω τη γνώμη σου,χωρίς συμβουλές..
Θέλω να με εμπιστεύεσαι,χωρίς απαιτήσεις..
Θέλω τη βοήθειά σου,κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα..
Θέλω να με προσέχεις,χωρίς να με ακυρώνεις..
… Θέλω να με κοιτάς,χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα..
Θέλω να με προστατεύεις,χωρίς ψέματα..
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς,να εισβάλλεις..
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν,
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις..
Θέλω να ξέρεις..πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου…
Χωρίς όρους…!!! Χόρχε Μπουκάι

Μη φοβάσαι τον πόνο.

12592449_1097139433638594_7761506109139905974_n

Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ να πονέσουμε; γιατί φοβόμαστε να πενθήσουμε; Να θρηνήσουμε απώλειες και μικρούς καθημερινούς θανάτους; Το ότι δεν έχουμε κέφι και όρεξη, δεν σημαίνει ότι έχουμε κατάθλιψη. Μπορεί να σημαίνει και υγεία ενός ψυχισμού που θέλει να πενθήσει κάτι που έχασε, κάτι που του λείπει, κάτι που δεν βρίσκει, κάτι που αναζητάει ή κάτι που τον πόνεσε και τον πλήγωσε.

Το δάκρυ δεν μας πνίγει πάντα, τις περισσότερες φορές μας λυτρώνει. Ούτε ο πόνος είναι κατάρα, μα ευκαιρία για να συναντηθούμε με κάτι πιο δυνατό, όμορφο, υγιές, δημιουργικό και ελπιδοφόρο. Στην εκκλησία λέμε ότι τον θάνατο ακολουθεί η ανάσταση. Στη ψυχολογία αναφέρεται ότι την απώλεια διαδέχεται μια δημιουργία, και εγώ απλά και ταπεινά ως παθών και πολλάκις πεσών στα πατώματα του άδη μου λέω ότι η ζωή είναι όμορφη ακριβώς γιατί έχει εναλλαγές και ποικιλία. Ένα μόνιμο δάκρυ σίγουρα είναι κουραστικό, μα και ένα χαμόγελο «αιώνιο» είναι βαρετό. Γι αυτό ας αφήσουμε να ρέει η ζωή κι ας κυλάμε στο ποτάμι της, που είτε ράθυμα είτε ορμητικά θα μας βγάλει στην θάλασσα.

π.λίβυος

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

10169279_738207086232169_7614104561973320483_n

Άγιες ημέρες των Παθών, και μας τυλίγει θλίψη.
Πένθιμα συναπηχούν της καρδιάς και
της καμπάνας κτύποι.
Μαρτύρησε ο δίκαιος Χριστός ,
και πόνεσε η τρυφερή ψυχή Του.
Μα στον μαρτυρικό Σταυρό Του
ήταν ο μόνος θριαμβευτής,
κι η δόξα ολοκληρώθηκε με την ανάστασή Του
Όταν γεννήθηκε ο Χριστός λαμπρύνθηκε η νύχτα,
φωτίστηκε σαν μέρα.
Ο ήλιος εσκοτίσθηκε , και νύχτα έγινε με μιας
της σταύρωσης η μέρα.
Έκφρασης απέραντης αγάπης του Θεού, ανθρώπων
σωτηρία,
να νοιώσουμε ολόψυχα την μέγιστη θυσία.
Να συγκλονίζουν την καρδιά κατάνυξης
εγκώμια,
κι η προσευχή να στρέφεται μακριά απ’ τα
εγκόσμια.
Τα πάθη να νικήσουμε, τους πειρασμούς
τους δόλιους.
Με αναστάσιμη ματιά και με ελπίδα στην καρδιά
τη δόξα ν’ αντικρίσουμε, του Ουρανίου Θρόνου.

Το θαύμα της Ανάστασής Σου θα είναι
μες στην ψυχή μου ζωντανό την κάθε ώρα,
και της αγάπης Σου τιμώ τ΄άφθαρτα δώρα
που απλόχερα σκορπίζεις στη ζωή μου!!!!(Στέλλα Σοφία Νικ Ζυγούρη2003)

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ

13087835_1750478431859825_4828578264927436280_n

Καθώς ο εἷς, ο καθείς εντάσσεται στο μαινόμενο πλήθος, αποκτά την ανωνυμία του· χάνοντας το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης χάνει όμως και το βάρος της ενοχής ως μονάδα;
Η προσωπική ευθύνη του καθενός, είτε εντάσσεται, είτε όχι, δεν υποκαθίσταται. Η ενοχή συνέχει την ανθρωπότητα. Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η συνείδηση λειτουργεί αυτόνομα, η απουσία της ηθικής ευθύνης έχει κιόλας σημαδέψει τον άνθρωπο και θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας του. Τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα τον καθιστούν υπεύθυνο και η οποιαδήποτε θέση του απέναντι σ’ αυτά έχει αντίκτυπο στη μοίρα του.
Δύο κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονότα είναι η καταδίκη του Ιησού Χριστού και του Σωκράτους (399πΧ).
Ο Πόντιος Πιλάτος έχοντας το δικαίωμα να αποφασίζει με βάση τον ρωμαϊκό νόμο, δεν αγνοεί ωστόσο τη θέληση του εβραϊκού λαού.
«’Αποκριθείς δὲ ὁ ηγεμών εἶπεν αὐτοῖς τίνα θέλετε ἀπό τῶν δύο ἀπολύσω ὑμῖν; Οἱ δὲ εἶπον· Βαραββᾶν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τί οὖν ποιήσω Ἰησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν; Λέγουσιν αὐτῷ πάντες· σταυρωθήτω. Ὁ δὲ ἡγεμὼν ἔφη· τί γὰρ κακό ἐποίησεν; Οἱ δὲ περισσῶς ἔκραζον λέγοντες σταυρωθήτω» (κατ. Ματθ. 27,21-22).
Ποιο κίνητρο οδήγησε το μαινόμενο πλήθος να πάρει αυτήν την απόφαση; Ενώ το ίδιο εξέφρασε τη λατρεία του, το θαυμασμό του στον Ιησού κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, κραυγάζοντας Ωσαννά εν τοις υψίστοις, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου…….Είναι το ίδιο πλήθος αυτό που ευεργετήθηκε με τόσα θαύματα, με τη διδαχή της αγάπης, που κραυγάζει με τέτοια εμπάθεια, σταυρωθήτῳ; Μπορεί να μεσολάβησε η λήθη, αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο. Πώς τα αισθήματα της ευγνωμοσύνης μεταστρέφονται σε μίσος;
Το ευμετάβολο της συμπεριφοράς του ανθρώπου εξηγείται από την απουσία ηθικής ευθύνης και προσωπικής κρίσεως. Το αίσθημα της φυγοπονίας που ενέχει η κατώτερη φύση του, έρχεται σ’ αντίθεση με την μάχη που θα χρειαστεί να δώσει, στην περίπτωση, όμως, αυτή, το ένστικτο της επιβιώσεως, από το οποίο κυριαρχείται δεν επιτρέπει αυτόν τον αγώνα, που αναβαθμίζει την ύπαρξη και οδηγεί στη γνώση του εαυτού.
Η εξουσία γνωρίζει πως να χειραγωγεί τα πλήθη και ότι στο κατώτερο ένστικτο της επιβιώσεως περιέχεται ο φόβος και η επιθετικότητα. Διεγείροντας τον φόβο ενεργοποιείται και η επιθετικότητα.
Οι αρχιερείς που ενοχλήθηκαν από την ανατροπή των αρχών τους και της καθεστηκυίας τάξεως, γνώριζαν αυτό το ιδίωμα, που υπάρχει στο κατώτερο ένστικτο και το εκμεταλλεύθηκαν.
«ἰδών δὲ ὁ Πιλᾶτος ὅτι οὐδὲν ὠφελεῖ, ἀλλά μᾶλλον θόρυβος γίνεται, λαβών ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας ἀπέναντι τοῦ ὄχλου λέγων· ἀθῶός εἰμι ἀπό τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτο· ὑμεῖς ὄψεσθε. Καὶ ἀποκριθείς πᾶς ὁ λαός εἶπε το αἷμα αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν» (κατ. Ματθ.27,24-25).
Εδώ εισέρχεται ένα βαθύ πλέον μεταφυσικό θέμα που αφορά την ενοχή στο διηνεκές. Το βάρος αυτό της ενοχής διατηρείται εις τους αιώνες εφόσον δεν μεσολαβεί καμία αναθεώρηση.
Η λήθη η οποία συντηρεί τον εφησυχασμό του ανθρώπου διαγράφει την υπευθυνότητα και φυσικά ο ίδιος δεν ενσκήπτει σ’ αυτό που ίδια η Συνείδηση έχει καταγράψει. Αυτή η παράλειψη ενδημεί μέσα στον κόσμο, παρατείνοντας το καθεστώς, μέσα στο οποίο δομείται η ανευθυνότητα και διαιωνίζεται το κακό.
Δεν είναι απλό πρόβλημα που μπορεί κανείς να το αντιμετωπίσει χωρίς βαθιά περίσκεψη και χωρίς την ανάλογη ειλικρίνεια. Είναι μία θέση απέναντι στο απόλυτο. Η επιλογή αυτή προέρχεται από το ήθος, το οποίο λειτουργεί ως δαίμων μέσα στον άνθρωπο («ἦθος ἀνθρώπῳ, δαίμων» Ηράκλειτος), διαφορετικά η φυσική του υπόσταση, του υπαγορεύει, πάντα, λύσεις προστατευτικές ως προς την περιφρούρηση της ζωής του. Έτσι, όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.
Η Αλήθεια ενοχλεί πάντα, όπως και στην περίπτωση του Σωκράτους. Η πολιτεία και ο πολίτης βρίσκονται μακράν του άθλου της αυτογνωσίας και η δυναμικότητά τους είναι υποκείμενη στο άδικο. Ούτε οι Αθηναίοι ήθελαν την περαιτέρω γνώση του εαυτού, στην οποία προσπαθούσε δια του διαλόγου και του ηθικού βίου, ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος να τους μυήσει.
Ο έχων αυτογνωσία δεν μεταθέτει ποτέ τις ευθύνες του. Καθίσταται ηθικό πρόσωπο, επιχειρεί την δυσκολοτέρα επιστήμη, καθώς έλεγε ο Θαλής ο Μιλήσιος.
Ενώπιον, αυτών των γεγονότων, της κοσμοϊστορικής παρουσίας του Θεανθρώπου καθώς και της ανεπανάληπτης ηθικής μορφής του Σωκράτους, καθίσταται η ανθρωπότητα υπεύθυνη από τη φανέρωση των αληθειών που παραμένουν μέσα στους αιώνες αναλλοίωτες και ανεκμετάλλευτες.
Το ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, αυτό είναι δηλωτικό ότι η εξέλιξη δεν σηματοδότησε την αναβάθμιση της συνειδητότητας του ανθρώπου. Οι ανεπίγνωτες ενοχές είναι αιτίες που παράγουν ανάλογα αποτελέσματα.
Ο Σωκράτης προφητεύει ότι οι Αθηναίοι θα τιμωρηθούν γιατί τον καταδίκασαν σε θάνατο, γνώριζε ότι δεν μπορεί να διαφύγει κανείς από τις επιπτώσεις των ενοχών του. Αυτό όμως που καθυστέρησαν οι άνθρωποι να γνωρίσουν και να δεχθούν, την ίδια την αλήθεια, το αναλαμβάνει η Ζωή διαμέσου της δοκιμασίας.
Βεβαίως, εάν και μεσολάβησαν χιλιετίες από τότε που διενεργήθησαν αυτές οι «δίκες» που είχαν αντίστοιχες καταδικαστικές αποφάσεις, διατηρείται εσαεί το μήνυμα που εξέπεμψαν οι δύο αυτές μορφές με όλο το κύρος τους. Πάντα, διαχρονικό το μήνυμά τους, συνιστά μια επανάσταση που ανατρέπει την ηθικοφανή συμβατικότητα που εξέθρεψε τόσα λάθη και τόσα εγκλήματα.
Στη διαδρομή των αιώνων γίνεται πιο ώριμη η ανάγκη του Απόλυτου που ενδημεί στη συνείδηση και καλεί τον άνθρωπο σε μια αναθεώρηση, η οποία ενέχει την ελπίδα της εκ βάθρων αλλαγής.

Αλκμήνη Κογγίδου
Ποιήτρια -Δοκιμιογράφος

Ελβινα Τζελέπη Ποιήτρια

13077030_502135669986330_1013090601276379074_n

Οταν το βράδυ έρχεται στην κάμαρα μου
Οταν οι σκέψεις μου με κάνουν κάποτε κομμάτια
Μόνον εσύ Χριστε μου είσαι η παρηγοριά μου
Εσένα βρισκω μόνο στης ψυχής μου τα παλάτια…

Η θύμιση Σου είναι που με γαληνεύει
Το ‘Αγιο Φως Σου σε Πλανήτες με ταξιδεύει
Το ‘Υψος Σου με παίρνει σ’ άλλους Κόσμους
Μακρυά απο ανόητους, άπιστουs και παρανόμους

Ανοίγω την καρδιά μου και ανασαίνω
Η Θεία Χάρη Σου είναι πάντα εδώ κοντά μου
Σταλάζει αγάπη και ελπίδα στα όνειρα μου
Με προστατεύεις με δύναμη στα καθημερινά μου

Θεέ απροσμέτρητε, θαύμα του απείρου και των αιώνων
Το μεγαλύτερο το πιο ανώτερο πνοή ζωής
Κράτησε Συ στα χέρια Σου την ταπεινή ζωή μου
Δώσε μου δύναμη και το κουράγιο να Σ’ αγαπώ…!!!!

Ελβινα Τζελέπη
Ποιήτρια
9.04.2014

ΚΟΡΙΟΣ ΣΤΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

12936601_944134655704773_8740922856373375381_n

Η επιθυμία του να γράψω το συγκεκριμένο βιβλίο ξεκίνησε όταν επισκέφθηκα το σπίτι που μεγάλωσα. Είναι ένα διώροφο νεοκλασικό σπίτι στο κέντρο της Αθήνας. Γύρω του κτίστηκαν καινούρια σπίτια, μεγάλες πολυκατοικίες που οι βαριές σκιές τους γέρνουν πάνω του, αλλά εκείνο μένει εκεί, όπως τότε, να θυμίζει στους περαστικούς μια άλλη εποχή που αγαπήσαμε.
Το μυθιστόρημα μου «Κοριός στο μαξιλάρι του Προέδρου» βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Άλλα τα έζησα και άλλα μου τα διηγήθηκαν κι έμειναν μέσα στην ψυχή μου σαν κομμάτια της δικής μου ζωής.

Οι ήρωές μου θα γνωριστούν τυχαία, θα γυρίσουν πίσω τις σελίδες της ζωής τους, θα ξαναζήσουν τα τρελά παιχνίδια της μοίρας, τους εφιάλτες. Θα βρεθούν μαζί με τα φαντάσματα μιας πιο παλιάς εποχής που στοίχειωσαν μέσα στην ψυχή τους και θα οδηγηθούν σε καινούρια μονοπάτια, ώστε να φτάσουν στις πιο τρομερές αλήθειες, στα μυστικά ενός βίου που έκρυψε κάτω από τις σάλπιγγες του πολέμου την αγάπη.
Έζησα μαζί τους την κάθε τους σκέψη. Στάθηκα πλάι τους, στις χαρές και στις πίκρες. Παρέλασα κι εγώ μαζί με όλους αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο τους. Πολέμησα. Άκουσα τις κραυγές, τους κεραυνούς, το μουγκρητό της θάλασσας. Βρέθηκα στην αγκαλιά των πιο αγαπημένων τους. Ένοιωσα πως αποτελούσα κι εγώ ένα μέρος δικό τους, της δικής τους ζωής κι έτσι, πάλεψα με τον εαυτόν μου και συμφιλιώθηκα μαζί του και τέλος, μέσα σε αυτόν τον τόπο, τον αποκλειστικά δικό τους τόπο, τον γεμάτο από αυτό που λέγεται ζωή, έφτασα μαζί τους στην λύτρωση.

Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου
Μουσικός-Υψίφωνος-Συγγραφέας

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός 2015

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ Καίτη Λιανού Ιωαννίδου

12985339_944065669045005_3815089206404153988_n

Η ανάγκη της επικοινωνίας μ’ εκείνους που έφυγαν, τα πρόσωπα και οι εικόνες απ’ την ζωή της ηρωίδας που παρελαύνουν και τέλος μπερδεύονται μέσα στην ψυχή της, κάποια στιγμή θα την οδηγήσουν σ ένα νοερό ταξίδι, έξω από τα σύνορα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εκεί θα ανακαλύψει έναν μαγευτικό κόσμο και θα ζήσει μαζί με τους αγαπημένους της που της λείπουν και τους αναζητά.
Ίσως υπάρχουν κάποιες στιγμές που τα όνειρα της νύχτας μπλέκονται με την αλήθεια. Ίσως να είναι οι μοναδικές στιγμές που χωρίς να το καταλάβεις μπαίνεις στους χώρους εκείνους όπου μόνο το πνεύμα σου μπορεί να χωρέσει και να ζήσει στους πιο αχανείς διαδρόμους ενός άλλου κόσμου.
Η ηρωίδα του βιβλίου, γράφοντας μικρές ιστορίες και πλάθοντας έναν δικό της κόσμο, περπάτησε ανάμεσα σε χρυσά δένδρα, ανάπνευσε τον πιο καθαρό αέρα, είδε τους αγγέλους να κατεβαίνουν στη Γη και βρέθηκε κοντά σ’ εκείνους που αγαπά.
Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες αυτού του βιβλίου θα μπορέσεις να ταξιδέψεις μαζί της και ίσως ανακαλύψεις τον δικό σου μαγευτικό κόσμο, ώστε να βρεθείς κοντά σ’ εκείνους που αγαπάς και να ζήσεις μαζί τους για όσο εσύ επιθυμείς. Είναι η ομορφιά της ζωής. Ένας Παράδεισος-τον οποίον όμως εσύ πρέπει να τον κρατήσεις

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ…

13087832_1763269530570041_7574361809739825524_n

Η Μεγάλη Εβδομάδα ένα ταξίδι στο
πέλαγος του Θείου ελέους ¨
Ας αφήσουμε και έμείς πάθη , αμαρτίες …
Όταν ο πόνος των παθών μας πνίγει και
ζητούμε λίγο καθάριο οξυγόνο για την
ανάσα της ψυχής μας στο δικό Του ουρανό…
Ίσως τότε μπορούμε να Τον ακολουθήσουμε,
όταν αισθανθούμε την αδυναμία μας , τα όρια μας
την γύμνια και την ορφάνια της καρδιάς μας…
Το μυστικό του ουρανού ! είναι μια τέχνη που
την γνωρίζουν μονάχα οι ταπεινοί.
Ας γίνουμε ταπεινοί ας μιλήσουμε με την
καρδιά μας , ίσως βρούμε τον αγνό,
καλύτερο εαυτό μας….
Soula Maropaki 26/4/16

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

13055360_1762648840632110_1031235054991819664_n

Αχχ Κύπρος μου, πατρίδα μου,
γη μου αγαπημέη,
Κύπρος μου με τις ομορφκιές,
τσιε μοσχομυρισμένη,

το χώμαν σου, τα δέντρα σου,
τα φκιόρα τσι ο αέρας,
ο ήλιος σου, τσιε τ΄άστρα σου,
τσιε ο δικός σου αιθέρας,

σ΄ούλλον τον κόσμον εν έσσει,
ούτε στον γαλαξίαν,
τέθκιον νησίν με τέθκιαν γην,
με αμύθητην αξίαν,

πατρίδα μου μοναδική,
Κύπρος μου παινεμένη,
είσαι σαν νύφη πλουμιστή,
χώρα μου αγαπημένη,

θάρτω κοντά σου κάποτε,
ν΄αφήσω το κορμί μου,
άμα ρτει η ώρα πουν να φκει,
τσιε μέναν η ψυσσή μου.

ΑΝΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ