Αρχείο

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΑΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Όμορφα είναι τα Καλοκαίρια
και πιο όμορφη η χαρά
που σε ντύνει και φοράς 
το γαλάζιο της θάλασσας.
Πώς να σε μετρήσω με φως
όλα σου λάμπουν ακόμα κι αυγή
που ευωδιάζει τα μάτια σου
κι ακούγονται οι ήχοι των αηδονιών
που ξημερώνουν στο παραθύρι σου
να σου ψάλλουν τα ποιήματα
που ανθολόγησε ο έρωτας
απ‘τη θάλασσα που σε γέννησε
και σε ταξίδεψε με τα μαϊστράλια της.
Πώς να μιλήσω για σένα
και να μην ηχήσουν οι όρθροι
πώς να σε τραγουδήσω
και να μην παιανίσουν οι σάλπιγγες
να περάσεις τροπαιοφόρα μ’ένα λευκό
κι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
από εκείνα που αναρριχώνται στα περιστύλια
και στα κιόσκια της μάνας σου
να μη σου λείψει η ποιητική
κι η κυοφορία της Άνοιξης.
Πώς να γράψω το ποίημα
και να μην με ταξιδέψουν οι στίχοι
εκεί που ο πλους των ανθρώπων
ανταμώνει τη μυθική των αιώνων
και ανθεί ο βασιλικός ο πλατύφυλλος
να περνάω τη λαίλαπα της φωτιάς
αλώβητος ,σαν άλκιμος νέος.

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,24-7-2019

Ιωάννης Κατσούλης, Πέντε ποιήματα για την Κύπρο . Παλιά πόλη

67126983_2441902166040104_9120928554219995136_n

Στην οδό Λήδρας,
περπατώ σʼ ένα στενό καλντερίμι
ώσπου πια δε με βγάζει πουθενά.
Ίσως μόνο σʼ ένα αχνό φως∙
κοιτάω στον τοίχο ένα γκράφιτι.

«UN», με μπλε χρώμα,
στο απομεινάρι σπιτιού
πού συντηρεί ακόμη μια πινακίδα∙
καφενείο κάποιου ξεχασμένου αιώνα,
κάποτε χόρταιναν από φωνές οι τοίχοι του.

Η ανάσα μου κομπιάζει και σταματάει,
το δάκρυ δε μου επιτρέπει
να το αφήσω να με αποδυναμώσει.

Ένας φανοστάτης σιγόκαιει ακόμη
από το αιφνιδιαστικό τέλος μιας πόλης.
Η νεκρή ζώνη,
συγγενεύει με εκείνες τις πόλεις φαντάσματα
στο παλιό Γουέστ.

***
Λευκωσία

Ένα στρατόπεδο στην έρημο.
Εντευκτήρια σε κάθε άκρη του.

Κοιτώνες κτίζονται μακριά από την πύλη.
Διοικητήρια και εστιατόρια σʼ όλο το πλάτος.

Πέρα, μακριά, στο γιγαντόσωμο βουνό,
τα δάχτυλα δε σταμάτησαν να ʼναι σφιχτά.

Σημαίες πού τους πρέπει να κυματίζουν,
είναι πλαγιασμένες στο χώμα, δοξάζοντας μια προδοσία.

Αν μια πράσινη γραμμή είναι ικανή να χωρίσει,
τότε πιο χρώμα είναι ικανό να ενώσει;

***

Λάρνακα

Φοινικόδεντρα στις ακτές,
θάλασσα σε κραταιό μπλε,
κύμα που κουβαλάει αξιολάτρευτες μυρωδιές,
άνεμος που χορεύει στο φως
και σπίτια ψημένης ώχρας.

***

Λεμεσός

Χειραψία της ανατολής
με το νεοφανές συστατικό της δύσης.
Ξενοδοχειακές μονάδες
στα μονοπάτια της παραλίας.
Ρευστό χρώμα από νέον
και επιβατικά πλοία
που αρμενίζουν ήρεμα
σε θάλασσα από έβενο.

***

Κύπρος

Ένα καράβι πάνω στη μητέρα μεσόγειο,
μα πώς να ταξιδέψεις, πώς να περιπλανηθείς ελεύθερο;
Μια άγκυρα βαριά σού στερεί την πλεύση, σε κρατάει καθηλωμένο.
Μʼ ακόμη κι έτσι, απλάνευτο είσαι απʼ τʼ άγρια κύματα.

Λευκωσία, Κύπρος, 26 Γενάρη – 2 Φεβρουαρίου 2008

***

Τα πρώτα 4 ποιήματα ανήκουν στην συλλογή «Εννιά μέρες ανεξάρτητης παρακολούθησης – Ημερολόγιο Κύπρου» (ιδιωτική έκδοση, 2008), ενώ το ποίημα «Κύπρος» είναι καινούριο.

http://www.poiein.gr

Καταχώρηση από: Σωτήρης Παστάκας

12 ποιήματα της Κυπριακής Λογοτεχνίας που έγραψαν ιστορία

 

67317906_2441919249371729_4335021830290014208_n

Η Κυπριακή Ποίηση και Λογοτεχνία, έχει καταχωρημένους στα αρχεία της σπουδαίους άσσους. Πιο κάτω, παρατίθενται μερικά από τα πλέον αξιόλογα ποιήματα που ανήκουν στα Κείμενα της Κυπριακής Λογοτεχνίας και τα οποία γράφτηκαν από κάποιους από τους πιο κορυφαίους Κύπριους ποιητές όλων των εποχών.

Τα πλείστα ποιήματα που επιλέγηκαν πιο κάτω, αναφέρονται στα πρόσφατα δεινά του πολύπαθου αυτού νησιού, το οποίο μέχρι και σήμερα αναπνέει μοιρασμένo.

Που και που αξίζει να θυμόμαστε τη διάλεκτο και την ιστορία του τόπου μας, έτσι όπως αυτή καταγράφεται μέσα από δημιουργήματα λογοτεχνίας, μα πιο σημαντικά, μέσα από δημιουργήματα ψυχής.

1. Τουρκική εισβολή ΙΙ – Κώστας Μόντης

Αυτή η κούκλα με το κομμένο χέρι,

που κρεμάστηκε στο παράθυρο

του γκρεμισμένου σπιτιού,

ποιο παιδάκι ήθελε ν’ αποχαιρετήσει,

σε ποιο παιδάκι σύρθηκε ως το παράθυρο

ν’ ανεμίσει το χέρι και της το ’κοψαν;

67065068_2441911696039151_3287043685442650112_n

2. Ευαγόρας Παλλικαρίδης* – Κώστας Μόντης

Όταν διάβασα την ιστορία σου

το βράδι είχα πυρετό.

*Ο νεαρότερος ήρωας που απαγχονίσθηκε κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59

3. Για τον εικοσάχρονο ποιητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη που απαγχόνισαν οι Εγγλέζοι

Όταν εμείς εξακολουθούσαμε να γράφουμε στίχους

εκείνος διέκοπτε κι’ ανέβαινε στην αγχόνη.

(Στιγμες, 1958)

4. [Άτιτλη στιγμή] – Κώστας Μόντης

Γιατί τόσα Μνημεία στον Άγνωστο Στρατιώτη

κι ούτ’ ένα στον Άγνωστο Άνθρωπο;

Εμείς πού θα βάνουμε τα στεφάνια μας;

5. Οι φοβερές μέρες του Δεκέμβρη του 1963 στη Λευκωσία* – Κώστας Μόντης

Τόσα χρόνια αναζητούσαμε θέματα.

Να τα, λοιπόν, τώρα!

Να που όταν, επί παραδείγματι,

πήραν τον σκοτωμένο

απ’ τ’ αντικρινό οικόπεδο

δεν πρόσεξαν την τσάντα με το πρόγευμα

που του είχε ετοιμάσει η γυναίκα του

και παρέμεινε,
67379574_2441911726039148_2288607769311313920_n

 

 

 

 

 

 

*Ο ποιητής αναφέρεται στις διακοινοτικές συγκρούσεις που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1963 και είχαν ως αποτέλεσμα, ανάμεσα σε άλλα, τη διαίρεση της Λευκωσίας (που είχε συμβεί σε πρώτο στάδιο ήδη από το καλοκαίρι του 1958) με τη δημιουργία της λεγόμενης Πράσινης Γραμμής.

6. ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΤΑΤΣΟΣ

Εμείς; Τι είμαστε εμείς;

Μπορεί να το διαβάσουμε με θλίψη (πολλή; Καλά, πολλή),

μπορεί να το συζητήσουμε με πόνο (αν και πόσο καιρό κι αυτό;)

μπορεί — οι πιο ευαίσθητοι — να τ᾽ αγρυπνήσουμε (αν και πόσες νύχτες;)

μα τίποτ᾽ άλλο.

Όλα τ᾽ άλλα είν᾽ της μητέρας του παιδιού.

(“Στιγμές”, 1958)

*Απαγχωνισθέντας ήρωας του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59.

7. Καρτερούμεν μέραν νύχταν* – Δημήτρης Λυπέρτης

Καρτερούμεν μέραν νύχταν

να φυσήσ’ ένας αέρας

‘στουν τον τόπον πόν’ καμένος τζι’εν θωρεί ποττέ δροσιάν,

για να φέξει καρτερούμεν το φως τζείνης της ημέρας

ποννά φέρει στον καθέναν τζαι χαράν τζαι ποσπασιάν.

Την Μανούλλαν μας για πάντα μιτσιοί μιάλοι καρτερούμεν

για να μας σφιχταγκαλιάσει τζαι να νεκραναστηθούμεν.

Η ζωή μας έν’ για τζείνην τζαι ζωή μας τζείνη ένι

τζαι πως τρώμεν δίχα τζείνης τζι είμαστιν βασταεροί

έν γιατί με τ’ όνομάν της είμαστιν ποσκολισμένοι

πον το βκάλλουν που τον νουν μας μήτε χρόνια, με τζαιροί·

ξυπνητοί τζαι τζοιμισμένοι έν’ για τζείνην η καρκιά μας

που διπλοφακκά για νά ’ρτει τζαι να μείνει δα κοντά μας.

Τα λαμπρά μας ούλλον τζι άφτουν τζι οι καμοί μας εν σιούσιν,

έν’ συμπούρκισμαν φουρτούνας των τζυμμάτων του γιαλού

έτσ’ οι λας έν’ που παθθαίννουν όντας ξένοι τζυβερνούσιν·

έχουν μέσα τους φουρτούναν τζι αν τους έχουν προς καλού

τζι όσον τούτοι τζι αν κραδκιούνται που την Μάναν χωρισμένοι,

η αγάπη τους περίτου γίνεται δρακοντεμένη.

Πκοιος αντέκοψεν ποττέ του τον αέραν γιά το τζύμμαν

τζι έκαμέν το για ν’ αλλάξει φυσικόν τζαι να σταθεί;

Ομπροστά στον Πλάστην ούλλοι εν είμαστιν παρά φτύμμαν,

έν’ αβόλετον ο νόμος ο δικός του να χαθεί

τζαι για τούτον μιτσιοί μιάλοι για την Μάναν λαχταρούσιν

έν’ η γέννα, έν’ το γάλα, έν’ τα χνώτα που τραβούσιν.

Είντα γάλαν ήταν τότες τζείντο γάλαν που βυζάσαν

ας αμπλέψουν να το δούσιν· είμαστιν ούλλοι εμείς.

Αν περνούσιν μαύρα χρόνια σγιαν τζαι τζείνα που περάσαν

’πό μας ένας έν τζαι βκαίννει που την στράταν της τιμής

μήτ’ επλάστηκεν ποττέ του, τζι αν πλαστεί τζι αννοίξει στόμαν,

νεκρόν εννά τον ξεράσει τζαι του τάφου του το χώμαν.

https://youtu.be/TpalYy2ElSQ

67402611_2441911749372479_2812207193711968256_n

*Το ποίημα αν και γραμμένο σε άλλη εποχή, συνδέεται από πολλούς και με την Τουρκική Εισβολή του 1974 και τα τόσα δεινά που έφερε μαζί της στον κυπριακό λαό, που ακόμα καρτερεί την πολυπόθητη λευτεριά.

8. Παιδί με μια φωτογραφία* – Κυριάκος Χαραλαμπίδης

Παιδί με μια φωτογραφία στο χέρι

με μια φωτογραφία στα μάτια του βαθιά

και κρατημένη ανάποδα με κοίταζε.

Ο κόσμος γύρω του πολύς· κι αυτό

είχε στα μάτια του μικρή φωτογραφία,

στους ώμους του μεγάλη και αντίστροφα–

στα μάτια του μεγάλη, στους ώμους πιο μικρή,

στο χέρι του ακόμα πιο μικρή.

Ήταν ανάμεσα σε κόσμο με συνθήματα

και την κρατούσε ανάποδα· μου κακοφάνη.

Κοντά του πάω περνώντας πινακίδες

αγαπημένων είτε αψίδες και φωνές

που ’χαν παγώσει και δεν σάλευε καμιά.

Έμοιαζε του πατέρα του η φωτογραφία.

Του τήνε γύρισα ίσια κι είδα πάλι

τον αγνοούμενο με το κεφάλι κάτω.

Όπως ο ρήγας, ο βαλές κι η ντάμα

ανάποδα ιδωμένοι βρίσκονται ίσια,

έτσι κι αυτός ο άντρας ιδωμένος ίσια

γυρίζει ανάποδα και σε κοιτάζει.

Μάης 1979

https://youtu.be/WLVqvEB_ZCw

*Η συλλογή Θόλος (1989) σηματοδοτεί, όπως σημειώνει ο ίδιος ο ποιητής, το πέρασμα από «το γεωγραφικό στο ανθρώπινο σώμα του νησιού»: οι αγνοούμενοι ως νεκροί ζώντες αναδεικνύονται με ποιητική ενσυναίσθηση το κατεξοχήν τραγικό σύμβολο, όπου διασταυρώνονται ο βίαιος παραλογισμός του πολέμου και ο άμετρος πόνος της ανεξακρίβωτης μοίρας των αγαπημένων προσώπων.

9. Άδεια θρανία* – Ανδρέας Παστελλάς

Διάβασα τον κατάλογο και σεις λείπατε,

γράφατε την ορθογραφία σας στους τοίχους.

Διάβασα τον κατάλογο

και σεις βρισκόσαστε στα οδοφράγματα.

Διάβασα τον κατάλογο

και σεις γράφατε στις φυλακές

στα μικρά σας γόνατα

την Ιστορία του Ανθρώπου.

Κι έγραψα στον κατάλογο: όλοι παρόντες!

10. Εσύ δεν λες τίποτα… – Μιχάλης Πασιαρδής

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω γι’ αυτό το νησί

που ήταν όνειρο χτες και θυμάρι κι αμίαντο

και σήμερα ποτάμι οδύνης

ποτάμι που δεν λέει να σιγήσει

κατρακυλώντας απ’ τους αιώνες όχι νερό

μα τις πέτρες μας, πέτρες αρχαίες που χτίσαν ναούς

και υψώσανε κάστρα και πολιτείες που χάραξαν

τ’ όνομά τους στο χρόνο

βαθιά, και για πάντα.

Εδώ, σ’ αυτό το νησί, υδρίες λαδιού με παραστάσεις του μόχθου

υδρίες κρασιού με παραστάσεις αγάπης

ο χαλκός στου ανθρώπου τη δούλεψη

ο χρυσός, η εικόνα, το κέντημα,

το ξύλο που ευωδιάζει το χέρι,

τάφοι προγόνων παλιών και χτεσινών πατεράδων.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω για τα παιδιά

που σκύψανε άξαφνα με το χέρι στο στήθος

εκεί στις πλαγιές του βουνού Πενταδάχτυλος και φωνάζαν

τη μάνα τους ώσπου ξεψύχησαν.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω για τα σπίτια, τα δέντρα

του κάμπου μας, τα πικρολέμονα του ίδρωτά μας

που τα διαγούμισαν άλλοι

και πέρα τα πήγανε.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω γι’ αυτό το μαρτύριο

που δένει τη γη μας, τον τροχό* που στενάζει

η πατρίδα μας, την πληγή στο σώμα του Ιησού.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα η πληγή στο σώμα του Ιησού

δεν στερεύει.

Μένουμε μ’ ανοιχτές τις πληγές στο σταυρό του ορίζοντα.

Δεσπόζει το αίμα. Η Κύπρος καλεί. Στους

δρόμους του κόσμου αντηχεί η φωνή μας.

Ας μην αναπαύονται οι άνθρωποι.

11. Επειδή – Κώστας Βασιλείου

Επειδή κάψατε τα δάση μου

Για να κόψετε τα οικόπεδά σας

Και μιλάτε για Δασούπολη*

Εκεί που δεν υπάρχει ούτε ένα δέντρο

Επειδή ανασκάψατε τους κήπους μου

Για ν’ απλώσετε τα γήπεδά σας

Και μιλάτε για Ανθούπολη*

Εκεί που δεν υπάρχει ούτε ένα άνθος

Επειδή μωρανθήκατε

Επειδή σκοτώνετε τον ήλιο μου

Για να πλουτίσετε τα σκότη σας

Και μιλάτε για Λάμπουσα*

Εκεί που δεν υπάρχει λάμψη

Και μιλάτε για Αλάμπρα*

Εκεί που δεν υπάρχει φως

Όμως υπάρχει ο Κεραυνός

Και θα σας κάψει.

* Δασούπολη, Ανθούπολη: περιοχές της ευρύτερης πόλης της Λευκωσίας.

* Λάμπουσα: νεότερη ονομασία της αρχαίας πόλης της Λαπήθου (αρχικά ως επίθετο, δηλ. Λάμπουσα πόλις), στη βόρεια ακτή του κατεχόμενου σήμερα τμήματος της Κύπρου. Σύμφωνα με μια παράδοση, η πόλη είχε ονομαστεί έτσι, επειδή έλαμπε από πλούτο και ευημερία, χαρακτηριστικά που πιστοποιούνται και από την εύρεση σημαντικών αρχαιολογικών ευρημάτων/ πολύτιμων αντικειμένων του 6ου και 7ου αιώνα μ.Χ. (γνωστών με την ονομασία θησαυρός της Λάμπουσας).

* Αλάμπρα: χωριό της επαρχίας Λευκωσίας˙ η ετυμολογία του τοπωνυμίου προέρχεται πιθανώς από το στερητικό α και τη λέξη λαμπρόν 😊 φωτιά), χωριό δηλ. που δεν κινδυνεύει από τη φωτιά.

12. Η εργασία του ποιητή – Θεοδόσης Νικολάου

Το δέκατο αυτό ποίημα, του Κύπριου ποιητή Θεοδόση Νικολάου, αν και δε συσχετίζεται με τα δεινά του νησιού και τα ιστορικά γεγονότα των τελευταίων αιώνων, ξεχωρίζει για το περιεχόμενό του.

Όταν επιτέλους κλείσουν τα μάτια των αγγέλων

Και οι φλόγες της ρομφαίας κοιμηθούν

Ο ποιητής που σ’ όλο τούτο το διάστημα αγρυπνά

Ντύνεται τη στολή του κλέφτη.

Δρασκελά το κατώφλι

Και επιδίδεται στο δυσχερές

Και ανόσιο έργο του.

Επιστρέφει όμως

Την όραση έχοντας εμπλουτισμένη

Από το σχήμα και το χρώμα των πραγμάτων.

Ευδαίμων μέσα στην άβυσσο της αγνωσίας του

Χαμογελά

Καθώς μια καλή οικοδέσποινα

Που στιλβώνει ένα χάλκινο σκεύος.
και πλάι το βαθμό   του καθενός σας: άριστα

 

http://www.apotipomata.com/poiimata-kipriakis-logotexnia

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΑΜΠΑ – ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ (2015) ΔΩΔΕΚΑ ΛΟΞΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

67169703_2438050906425230_4648153477636161536_n

66481952_2438050913091896_8115234375286652928_n

1

Αιωρείται το βλέμμα αιώνια αναζητά

και τα χρώματα

– δεν αρκούν οι καμπυλωτές γραμμές –

η ταχύτητα των καταβροχθισμένων σκέψεων
λάμψη μες τη σκότη

κατάμαυρη ενός κόσμου παλιού
και πριν ακόμη

3

Βέργα κυματιστή
φάνηκες όπως κάθε πρωί

Οπισθοχωρούσες με ελαφριά κίνηση
προσπαθούσες μακριά τα φύλλα να σαρώσεις
με το βλέμμα μακριά το τελευταίο τρεμουλιαστό φως

– ξαφνικά, φάνηκε το διαγώνιο σου άλμα ανάμεσα στις σκιές –

και γελούσες, γελούσες, ψήλωνες τα χέρια κροτάλιζες τα δάχτυλα,
και οι καρποί, ο αυχένας, τα μπράτσα ανοικτά καλούσαν

Στα στεγνά μάτια κάρφωνες απομονωμένη την ανοιξιάτικη ανάμνηση
– ασταθής φωτεινή ανάμνηση ξέγνοιαστων κίτρινων [σπάρτων –

7

Ήταν ακόμα βράδυ

το κεφάλι άπλωνε σε χαρμάνι ονείρων
το στόμα – πέρα απ’ το πέπλο –
ποθούσε

τ’ αβέβαια έγκατα
τη τσακισμένη καρέκλα που ανάμενε
ρωτούσε

για τα κόκκινα σιροπάτα κεράσια
κρεμασμένα χωρίς ουρανό
σειρά στα ράφια

ενώ τα χέρια
ψηλάφιζαν το σκοτάδι
σε αργό και αβέβαιο ρυθμό

9

Στο φεγγάρι τις είδα
νομίζω –

να τριγυρνούν καθώς απομακρύνονταν
να πληγώνουν καθώς γελούσαν
– νομίζω –
έτρεχαν σε σειρά αχαλίνωτες και
στο απειλητικό διάβα τους έμεναν τα δέντρα

μόνα περιγράμματα με τρεμουλιαστά φύλλα
και τρυφερό σάλεμα ταξίδευαν
– ξαναφέρνοντας –
στα νεανικά μάτια της άνοιξης
αυτό που για πάντα κυλά εν αγνοία

Ήταν, νομίζω, αυτές ήταν
– ή μόνο φύλλα –
πολυσήμαντου πιστού φλοιού;

11

Άκου
μείνε στους παλμούς μου
– μελωδίες αρρυθμίες αναμνήσεις –
ραμμένες στο λευκό και απαλό δέρμα
των ρευστών μου ονείρων
χαμένων στις λίγες στιγμές της ζωής
μη δικής σου δικής μου…

Ο ΧΑΜΟΣ

1.

Δεν σ’ έδιωξα

είχες όμως τις αμφιβολίες σου
κρυμμένες ανάμεσα στα χείλη
κλεισμένες στο κρυφό χαμόγελο
των ξανθιών σου μπούκλων

Εκείνη την ατέρμονη βραδιά
με το κεφάλι χαμηλωμένο να μετράς βήματα
το νεανικό σου δέρμα ούρλιαζε στη ζωή

– η επίσκεψη δεν ήταν για σένα –
το παιχνίδι δεν είχε ακόμη τελειώσει…

3.

Πάντα η ίδια σάλπιγγα
από γη σε ουρανό σέρνεται παράπονο

και το κυματιστό βήμα νεανικών γοφών
και η ποδιά κρεμασμένη έξω
με Απρίλη και Μάη μαζί

κυματίζουν με τα σύννεφα
υψωμένα στον πάσαλο

4.

Με κοίταξες στα μάτια
έκρυψα βιαστικά τα χέρια κόκκινα από ντροπή
και κάτω τα μαλλιά πετούσαν

5.
… η ώρα έτρεχε χωρίς περιθώρια

η θάλασσα στο βάθος ψιθύριζε
τα αφρικάνικα πανιά έφευγαν σε μακρινά ταξίδια

Εμείς, μαζεμένοι στο θωράκιο
μπροστά σ’ ατέλειωτο ουρανό τονίζαμε τη ζωή
και η γη άκουγε κρυμμένη στην άκρη του κόσμου

Εκκρεμείς κοιτούσαμε αργά
και κύματα τα ανακατεμένα μαλλιά
ρύθμιζαν ελαφρά λυτά φτερουγίσματα

Τα κορμιά τεντώνονταν στο διάχυτο αδύναμο φως
τα βλέμματα τότε γλυστρώντας ξάπλωναν
και ήταν Σάββατο…

8.

Στον άσκοπο χρόνο προχωρείς άγνωστη
δίχως αγάπη μαγνήτη, νευρώδης διαφανής,

κρυμμένη στο δέρμα
εσύ
ατέλειωτη απεριόριστη γή των επιθυμιών
αρπάζεις τα είδωλα και τα ξεγυμνώνεις

10.

Αριάδνη,

λαβύρινθος
κλειδί και πόρτα εσύ
τόσον αποφασιστική όσον εύθραυστη
και διαφορούμενη στες κινήσεις
πρόβλημα εσύ
και λύση

ΜΙΑ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΑΠΟ ΑΧΤΕΝΙΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

1.

νησί

καθρέφτης ζωής ξελογιασμένης
σε στιλπνό βράχο σπαράζει-πεταγμένο
περιορισμένη γραμμή παλλόμενη
σ’ ένα κλειστό άπειρο εγκαταλελειμμένο

νησί

4.

εγκυμονούν

αφηρημένο φως – σε χαραμάδα πλώρης –
αιώνια στιγμή μονάχη και ακίνητη

– βιαστικά εγκαταλελειμμένου καραβιού –
αντανακλάται σε σταχυού σπυρί

εγκυμονούν

7.

μια διαρροή

σιδερένιας κατάβασης
χείλη αναποφάσιστα
ήρεμης
θάλασσας ψίθυρος

επίχρισμα
κεχριμπαρένιας δροσιάς
κεκλιμένη στέγη
και
μια διαρροή

8.

αγάπη

κόκκινη στις φλέβες κρυμμένη
και τσόφλι αυγού
–σε αναμονή πλεούμενου –

χέρια αλευρωμένα
κολλούν τα μάτια

μισοκλείνουν
ευτυχισμένο υγρό βλέμμα
–νύχια ρόδινα –

χλωμή ανάμνηση
μελλοντικής αφήγησης

αγάπη

11.

πιο ψηλά εσύ

εμφανίζεσαι στη τυφλή
αντανάκλαση της είδησης

– ξεχειλισμένο πρωινό εσύ –

κρεμασμένο στο παράθυρο
απλώνεις το χέρι έξω
ακόμα

πιο ψηλά εσύ

ΟΙ ΑΝΑΜΟΝΕΣ

2.

Η φωνή μου αντιλαλεί στους πνεύμονες
κατά μήκος παραστάτων πόνου ρέει

σε φωνάζω, ψυχή μου, πού είσαι;
Μάης είναι πρωινή ομίχλη θαμπώνει και βρέχει
το παράθυρο σου, καρδιά μου, έχει σπασμένο τογυώΙ
μούδιασμα στα δέντρα

η ξύλινη σκάλα σέρνεται στον τοίχο ταλαντεύεται

φτωχικό είν’ το λεξικό χωρίς λεπτές αποχρώσεις
χρειάζομαι μια λέξη, ψυχή μου, να διαπερνά την ελληνική

μια από κείνες που κρέμονται από τα δοκάρια και αναμένουν
απ’ τον κεντρικό γάντζο, καρδιά μου, λικνιζόμενη αναμένει
τον δικό σου, ψυχή μου, δύσκολο γυρισμό

5.

Η θάλασσα ήταν Ιόνιο

Οι ουρανοί καλεσμένοι σε συγκέντρωση
άλλαζαν τα γκρίζα τότε σε μπλε,
η θάλασσα ήταν Ιόνιο

‘Όλα γύρω ένα κατσάρωμα γλυκού ψωμιού
– άπλωναν τον αέρα οι γλάροι –

Απορροφημένος στη πλώρη εσύ πρόσβλεπες στο νησί
το πρόσωπο σου απλωνόταν όλο στην θάλασσα του τότε
και
τα ονειροπαρμένα μάτια έκλεβαν φωτός παιχνίδισμα
το φως του τότε

8.

Η απουσία

Έρημος επίφοβος η απουσία
ξύνει τον ορίζοντα ψύχρα αστρική
σβήνει στον ουρανό πλήθος σκιές, πόνο

Το αίμα στη σιωπή χύνεται αλμυρό και
φύκι μπλεγμένο η φωνή αντιλαλεί απουσίες
ψιλόλιχνη μένει ακίνητη πιεσμένη σε κλουβί

Ξενιτεμένη στην άκρη του κόσμου η απουσία
θρηνεί άφωνη ακατανόητες κουβέντες

Προχωρεί απομονωμένη λέξη σε γλωσσάριο

13.

Κρασί χαράς

υπάρχουν αισθήματα φίλε μου
που οχυρώνουν το βλέμμα
τρεμουλιάσματα πυγολαμπίδων
χτυπούν από χαρά

Και τα βλέφαρα
πρόσεξες μήπως φίλε μου
πως μισοκλείνουν μεθυσμένα
παραδίδονται στο κρασί της χαράς!

15.

Μεταξύ χωματένιων λέξεων
μια νυχτερινή φωνή
θρηνεί τη ζωή

Επιμένει στα σφραγισμένα τζάμια
Ανοίγω το παράθυρο μου
η αυλή πέφτει πληγωμένη
ψυλαφίζει δίχως απάντηση

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΑΜΠΑ

http://journeyinpoetry.blogspot.com

 

ΑΓΙΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ – ΔΕΙΛΙΝΕΣ ΑΝΤΑΥΓΙΕΣ (2017) ΛΥΚΟΦΩΣ

66802387_2438056103091377_6048319030949838848_n

66320262_2438056119758042_2124428173360758784_n

Το ταξίδι του ήλιου τελειώνει όπου να ’ναι ·
παρηγοριά ωστόσο το λυκόφως·
δίνει ανάσα, δίνει ελπίδα
ποιος ξέρει
ό,τι δεν πρόλαβες
έχεις ακόμα καιρό
υπάρχει το λυκόφως.
Ένα πολύτιμο δώρο του ήλιου
ένα χαμόγελο απ’ το χρόνο
μια καλησπέρα στη νύχτα
που αναπόφευκτα πλησιάζει.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Με συγκλόνισε
η ανθρώπινη αξιοπρέπεια
ριγμένη στον κάλαθο αχρήστων
της συναλλαγής.

Με συνέτριψε·
το ανθρώπινο ήθος
ποδοπατημένο
στον κυκεώνα
της αδιαντροπιάς

Αθέατη ομορφιά

Αφού το σκέφτηκε καλά
η Αφροδίτη αποφάσισε·
η παρουσία της πια
θα είναι διαφορετική, αθέατη.

Με τα κατάλληλα σύνεργα
– όσοι τα διαθέτουν –
αυτοί μονάχα
θα μπορούν να την κοιτάνε·
αυτοί μονάχα την ασύγκριτη ομορφιά της
να χαίρονται.

ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ

Σημάδι παιδικών στιγμών
το λαξευτό αποτύπωμα·
στην πέτρα
κάτω απ’ το παράθυρο
ανέπαφο αναμένει
με χαραγμένη
την υπόσχεση της επιστροφής.

Ταριχευμένες μνήμες
παιδικά ξεφωνητά μιας άλλης εποχής
αναμιγνύονται με ήχους καμπάνας
και λιτανείας μελωδίες.

Μικρά καραβάνια
στ’ απόκρημνα μονοπάτια
συντροφεύει ο αυγερινός·

και πλήθος τα όνειρα φωλιάζουν
φοβισμένα
σαν άβγαλτα νεογέννητα πουλιά
για το άγνωστο μέλλον.

ΠΑΦΟΣ

Μνήμες αναταράζουν τα νερά
στο μικρό απάγκιο·

μνήμες θεών, μνήμες ηρώων
άλλων καιρών θαυμαστά μεγαλεία
ανάμεσα σε αρχαία μνημεία.

ΛΑΘΟΣ ΡΟΤΑ

Η ασέληνη
έναστρη νύχτα
τα ξεσκισμένα μεσίστια πανιά
η ταραγμένη σκέψη
το φρεσκοκομμένο άνθος στο έλεος
των κυμάτων
ο ήχος ο παράξενος
και το μονότονο σύριγμα του ανέμου
που ακούγεται
στη σκοτεινή παραλία
δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία·
το ταξίδι τελείωσε.

ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Όμορφο
κι ας είναι κουρασμένο
τ’ αυγινό φεγγάρι
έτσι καθώς επιστρέφει λαμπερό
από ταξίδι μακρινό
στης νύχτας το σκοτάδι.

ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Μονάχος
με τον καφέ
και τον εαυτό του
αναπολεί
τα χαμένα κομμάτια του χρόνου
ο γέροντας
και πόνος βαρύς τον κυριεύει.

Σαν την άμμο του ξέφυγε η ζωή
μέσα απ’ τα χέρια
κι οι ώρες
σαν φτερά στο φύσημα του ανέμου.

Ωστόσο,
βλέπει τα λιόδεντρα
κι ευχαριστιέται, καθώς αναθυμάται
νέος τότε
που φύτευε τριγύρω.

ΜΟΥΣΕΙΟ

Τα αγάλματα
οι δημιουργοί
μια νεκρή αθανασία·

κόμβος
όπου η αιωνιότητα
αγγίζει την ανθρώπινη δημιουργία.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ

Με στοργική θαλπωρή
γλείφει την ευκαιρία η φωτιά
στο χείλος του θανάτου.

Κι αυτός
κρατώντας μαργαρίτες
αντισταθμίζει την αιώνια σκόνη·
δυνατή κολόνα.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ

Μια πορεία
που ανεξίτηλα χαράζεται
στο καθημερινό τροχογύρισμα·
μια σφραγίδα ζωής
άλλοτε ίδια κι άλλοτε αλλιώτικη·
την ακουμπάμε κάθε μέρα
παρά τη θέλησή μας
στον κουμπαρά του απολογισμού μας.

ΕΚΕΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ…

Σ’ ένα παιδικό χαμόγελο
Σ’ έν’ ανθισμένο λουλούδι
Στο σκυλί που ακατάπαυστα κουνά την ουρά του
Στη γάτα που νίβεται ποζάροντας
Στη μέλισσα που είναι βυθισμένη στη γύρι
Στο πουλάκι που κελαηδεί
Στον ώριμο καρπό που κρέμεται στο δέντρο
Σε μια καλημέρα
Εκεί βρίσκεται η ευτυχία

ΑΓΙΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

http://journeyinpoetry.blogspot com

ΠΑΝΤΑ ΕΣΥ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

ec92eab4c26a8e4a80672475acfc0366-woman-art-d-art

Πάντα εσύ, ο ουρανός
κι εγώ ένα ρήμα δικό σου
να υμνήσω τη λάμψη σου
μια γραφίδα της ποίησης
με βροχή και με ήλιο.
Πάντα εσύ το λουλούδι
κι εγώ ένας απόηχος της σιωπής
να ζωγραφίσω τα κάλλη σου
εσύ το τραγούδι της ομορφιάς
κι εγώ ένας στίχος παράμερα
να σε ακούει να το λες
και να ζει με την οπτασία σου.
Σε ψάχνω εκεί που γυρεύουν
τα πουλιά την ελευθερία
και το κύμα αφήνει τα ρω
απ’τον έρωτα,εκεί που οι πυγολαμπίδες
αχνοφέγγουν το διάβα σου
και ο νους υπερβαίνει το αύριο
και συνομιλεί με το απέραντο
εκεί που το αποίητο ,ποιείται με θαύμα
και μετακινούνται οι βράχοι
εκεί που οι λέξεις σου γίνονται ποίημα
κι εγώ αυτός που το απαγγέλλει
και συνομιλεί με τα άστρα σου.
Σε ψάχνω εκεί που ένα σου όχι
με πάει απ’την πλημμυρίδα στην άμπωτη
εκεί που αγάπη γίνεται έρωτας
κι ο έρωτας μια γωνιά του παράδεισου!

Θεόδωρος Σαντά,Θεσσαλονίκη,30-6-2019

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΚΎΠΡΙΟΙ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 1974,ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΗΡΙΩΔΗ ΤΟΥΡΚΟ ΕΙΣΒΟΛΕΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗΣ ΘΕΑΣ (Απαγγέλθηκε στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών στις 23-6-2019,από τον ηθοποιό Κώστα Πρέκα σε εκδήλωση τιμής για τους αιχμαλώτους Κύπριους το 1974 από τους Τούρκους,όπου παρευρέθηκαν πλέον των 800 ατόμων)

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Ποια σκοπιμότητα και ποιος πόλεμος
μπορεί να αφαιρεί τη ζωή
των παλικαριών και των άμαχων
και προδίδεται η Κύπρος μας
και εγκαταλείπονται οι αιχμάλωτοι
στο έλεος των εχθρών;
Με ποια εξουσιοδότηση και με ποια ηθική
αποφασίζουν οι λίγοι, τον θάνατο των πολλών;
Με πόση θηριωδία κυλιέται στη λάσπη
η βαρβαρότητα και ρέει των αθώων
Κυπρίων ,ποτάμι το αίμα;
Με πόση ανοχή κι υποκρισία
των διεθνών οργανισμών
διαιωνίζεται η παραμονή κι ο εποικισμός ;
Κύπρο της καρδιάς μας ,Κύπρο αέρινη
αγλάισμα του ελληνισμού
ομορφιά της αναδυόμενης θεάς
Κύπρο που σ ’έψαλαν
και θα σε ψάλλουν αιώνια οι ποιητές
μετράς τους αιχμαλώτους ακόμα
και ψάχνεις τα περάσματα των αγνοημένων
μετράς των χαροκαμένων μανάδων το δάκρυ
που σε μια νύχτα άσπρισαν τα μαλλιά τους
μετράς το άφατο πένθος σου
γι’ αυτούς που ποτέ δεν επέστρεψαν
απ’ τις φυλακές των Αδάνων και της Αμάσειας
μετράς των αμετανόητων την προδοσία
την οιμωγή των πληγωμένων
και των ανήμπορων, των αιχμαλώτων
που έζησαν την κτηνωδία του Οθωμανού
που κάθε αυγή διάβαιναν τον Αχέροντα
να περάσουν της φωτιάς το ποτάμι.
Όσοι κρατήθηκαν στη ζωή,μίλησαν
ως έπρεπε και ως όφειλαν.
Μίλησαν,για της αιχμαλωσίας τη φρίκη
για λίγο ζουμί με γεύση βοδινού, για λίγες φακές
και λίγες ελιές, ίσα να κρατηθούν στη ζωή
κι ήταν μέρες που δεν τους έδιναν
ούτε ψωμί.
Αυτοί που επέζησαν κουβαλάν
χαραγμένες στον νου
των μαρτυρίων τις μνήμες
κι ακούν την κραυγή της απελπισίας
από εκείνους που τους είχαν δεμένα, χέρια και πόδια.
Τους έθαβαν ζωντανούς
στις όχθες του ποταμού των Αδάνων
να μην ξοδεύουν σφαίρες
ως έλεγαν κυνικά ,οι ανήλεοι κι οι αιμοσταγείς.
Όλα στο αβέβαιο και στο τίποτα
μια αγωνία θανάτου, για τους εναπομείναντες.
«Κάποιοι που μας ακούμπησαν το πιστόλι στον κρόταφο
νιώθουμε κάθε μέρα που ξημερώνει,ως δώρο.»
Λίγοι σταθήκαμε τυχεροί κι επιστρέψαμε σώοι
κοντά στους αγαπημένους μας.
Αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε από χαρά
μιλήσαμε ,για όσα μας έγιναν κόλαση
να γνωρίσουν την αλήθεια κι οι αγέννητοι
να μη λησμονήσουν τη θηριωδία ποτέ
την πληγή που αιμορραγεί
ακόμα τη Μεγαλόνησο
που περιμένει μια απόφαση
να’βρει λύση επιτέλους το δίκιο της
ν’ ακουστεί μυριόστομο απ’τα χείλη της
το πολυπόθητο δόξα σοι
να κυματίσουν της ελιάς
οι πράσινοι κλάδοι,σε φόντο λευκό
να ξαναειπωθεί στην Κερύνεια
και στον Πενταδάχτυλο ελεύθερα
το προγονικό τραγούδι
της πολύπαθης Κύπρου μας!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,5-6-2019

ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ΧΑΡΗΣ ΟΙ ΤΟΥΛΙΠΕΣ ΤΟΥ ΣΠΙΝΟΖΑ

56904893_2368273446736310_6465513247637241856_n

«Όταν επιτέλους λάμψει το φεγγάρι
δεν θα ’χουμε ανάγκη άλλους παραδείσους,
αρχαίες μελωδίες,
άρπες, φλογερά πνευστά.

Απόψε ποθούμε μια ευτυχία λιγότερο πλαστή,
λουλούδια κόκκινα, κίτρινα, αληθινά
που τ’ άρωμά τους
να μπορεί κανείς να το μυρίσει,
και όταν ανατείλει το σκοτάδι.

Έλα. Άσε τις λέξεις
να λικνίζονται νωχελικά
στης φαντασίας το λιβάδι,
τα πέταλα αυτής της νύχτας
το σώμα σου μες στο δικό μου
ένα-ένα άγρια να μαδήσει».

Χάρης Βλαβιανός

Ο Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Σπούδασε Oικονομικά και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η διδακτορική του διατριβή με τίτλο, Greece1941-1949: FromResistancetoCivilWar, βραβεύτηκε από το FafaliosFoundationτης Μεγάλης. Βρετανίας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαcmillan(1992).
Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη τη συλλογή, Μετά το τέλος της ομορφιάς (2003)—υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Βραβείο «Διαβάζω»— και μια συλλογή δοκιμίων με τίτλο, Ο άλλος τόπος (1994). Έχει επίσης μεταφράσει έργα κορυφαίων συγγραφέων, όπως: WaltWhitman(Επιλογή ποιημάτων, 1986), ΕzraPound(Xιου Σέλγουιν Μώμπερλυ, 1987, Aποσπάσματα και σχεδιάσματα των Κάντος CX-CXX, 1991), WallaceStevens(Adagia, 1993), JohnAshbery(Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο, 1995), CarloGoldoni(Oι δίδυμοι της Βενετίας, 1996—έργο που ανέβασε την ίδια χρονιά το Θέατρο Τέχνης Kάρολος Κουν), WilliamBlake(Οι Γάμοι του Oυρανού και της Κόλασης, 1997 —υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης), ZbigniewHerbert(Hψυχή του κ. Cogitoκαι άλλα ποιήματα, 2001), FernandoPessoa(Ηρόστρατος: H αναζήτηση της αθανασίας, 2002, Marginalia, 2005), E.E. Cummings(33 x3x33: Ποιήματα-Δοκίμια-Αποσπάσματα, 2004). Επιμελήθηκε επίσης την έκδοση της βιογραφίας του Δάντη από τον Βοκκάκιο που κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις «Νεφέλη», προλογίζοντας τον τόμο με το δοκίμιό του: «Η Θεία Κωμωδία του Δάντη ως ποιητική αυτοβιογραφία». Την άνοιξη θα κυκλοφορήσει κι ένας τόμος δοκιμίων του, με τίτλο MinimaPoetica, τα οποία αναλύουν το έργο σημαντικών ποιητών του 20ου αιώνα και εξετάζουν βασικά ζητήματα ποιητικής, καθώς και η μετάφραση ποιημάτων του EugenioMontale(Ξένια) και του WallaceStevens(Connaisseurτου χάους και άλλα ποιήματα).
Από το BirminghamUniversityPressκυκλοφορεί στα αγγλικά η συλλογή του Adieu(1996), σε μετάφραση DavidConnolly, ενώ από τις εκδόσεις Romiosiniτης Κολωνίας, μία εκτενής επιλογή του έργου του στα γερμανικά, σε μετάφραση DadiSideriSpeck. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί επίσης στα Ιταλικά, Γαλλικά, Ολλανδικά, Πορτογαλικά, Σουηδικά, Ισπανικά, Βουλγαρικά και συμπεριληφθεί σε ανθολογίες του εξωτερικού. Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια επιλογή ποιημάτων του στα Καταλανικά σε μετάφραση JoaquimJesti. (σε δίγλωσσο τόμο μαζί με ποιήματα της Μαρίας Λαϊνά). Εξάλλου από τις εκδόσεις Hanserτης Γερμανίας ετοιμάζεται ένας τόμος ποιημάτων του, σε μετάφραση TorstenIsraelκαι πρόλογο του σημαντικού γερμανού ποιητή JoachimSartorius, καθώς επίσης και από τις εκδόσεις Crocetti, σε μετάφραση NicolaCrocetti. Σε λίγους μήνες αναμένεται να κυκλοφορήσει ένας τόμος με επιλογή του έργου του στην Ολλανδία, σε μετάφραση του γνωστού ελληνιστή HeroHokwerda. Το 1993 ίδρυσε το περιοδικό «Ποίηση», το οποίο και διευθύνει έκτοτε. Από το 1989 είναι καθηγητής Ιστορίας και Ιστορίας των Ιδεών στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας. Διδάσκει θεωρία της μετάφρασης στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (EKEMEΛ). Διευθύνει τις σελίδες της ελληνικής ποίησης στον διεθνή ποιητικό κόμβο www.poetryinternational.org. Ανήκει στην ιδρυτική ομάδα του φιλοσοφικού περιοδικού Cogito. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και διετέλεσε για χρόνια γραμματέας του PoetrySocietyτου Παν/μιου της Οξφόρδης. Πρόσφατα τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας με τον τίτλο του “Cavaliere” για τη συμβολή του στην προώθηση της ιταλικής ποίησης στην Ελλάδα.

Πηγή :https://www.poeticanet.gr

 

ΣΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ

50334246_2314007908829531_527870649117442048_n

Μπροστά ο κόλπος με τους μαυρισμένους
υφάλους του και τη γαλάζια του θάλασσα
τη ρηχή,τη γαλήνια και στο βάθος τα χιονισμένα 
βουνά ,τα χιονόδοξα ως λέει κι ποιητής
συμπληρώνουν τη μαγεία τη ποιητικής
του Θεού.
Νησί μοσχομύριστο, μου λείπεις πολύ, μου
λείπει η δόξα σου,του Ξυλούρη η φωνή ,η
«Ασκητική»* των ανθρώπων και των αγίων,
η γραφή της Φαιστού, τα Βενετσιάνικα
κάστρα.
Πετώ με τα φτερά των αητών ,με του
Πετρίτη** το βλέμμα, να δω
πώς ένα νησί το χωρίζεις στα τέσσερα , πώς
ένα Χ-Ρ-Η*** καταλήγει στο Λα***…. .
Μες στους δρόμους σου ,μονοπάτι εγώ να σε
βρίσκω εκεί που πορεύονται οι λεβέντες
της λευτεριάς, εκεί που ο χορός συμπαρασύρει σε
μέθη τα άστρα, εκεί που ιστορία με παραπέμπει
στα πρώτα σου βήματα.
Ποίηση της πατρίδας μου, πώς μπορεί να μη
σε ψάλλω με στίχους ;
Η καρδιά μου πλημμύρισε, με Αιγαίο και
Κρήτη κι απ’το θαύμα του Μίνωα.! Η καρδιά μου
πλημμύρισε με Ελλάδα κι ελληνισμό,
απ’όλα τα μήκη και πλάτη.
Η καρδιά μου πλημμύρισε με μια φωτογραφία
που μου’στειλαν και αυτή κρατούσε
κλειδωμένα τα λόγια της ,να τα ξεκλειδώσει
μια Τρίτη του Γενάρη η ποίηση με τα δικά της
κλειδιά.
Θεόδωρος Σαντάς, Θεσσαλονίκη,Τρίτη 22-1-2019

*Η Ασκητική είναι βιβλίο του Έλληνα συγγραφέα, Νίκου Καζαντζάκη, με στοχαστικό περιεχόμενο. Η συγγραφή του ξεκίνησε το 1922 και τελείωσε το 1923, αλλά εκδόθηκε το 1927, από το αθηναϊκό περιοδικό Αναγέννηση. Στο έργο υπήρξαν διάφορες αναθεωρήσεις έως και το 1945, οπότε και εμφανίζεται ολοκληρωμένο. Πλέον, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καζαντζάκη. Το βιβλίο αυτό θεωρείται ως ένα από τα δημοφιλέστερα του Έλληνα συγγραφέα, με πολλές μεταφράσεις και στο εξωτερικό.
**είδος αητού
***Νομός Χανίων, Ρεθύμνου ,Ηρακλείου και Λα-σηθίου

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις 23 Ιανουαρίου, 2019, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΜΑΤΑΙΑ Της Χρύσας Καράγκου

15400444_1867239200173073_6172065824163388734_n

Σκαλίζοντας τον χρόνο
μόνα τα αποφθέγματα μείναν
να μου αναρριπίζουν τη σκέψη
σαν όρνια πεινασμένα.
Λες και τα σωθικά μου σάπισαν
λες κι άδειασαν τα λόγια
στο παραπέτασμα του αιώνα.
Λες κι ό,τι έγινε
μάταιος πόνος
σεντόνι μεξεδί
σε νεκρικό κρεβάτι.

ΧΡΥΣΑ ΚΑΡΑΓΚΟΥ,Χαλκίδα,22/01/2019

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις 23 Ιανουαρίου, 2019, σε Ποίηση. 1 σχόλιο