Αρχείο

ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ: ένα έμμετρο ποίημα από την Βασιλική Μουργελά.

21462902_1998680920362233_6277460512928014077_n

Με δάκρυα και παράπονο τα μάτια μου γεμίσαν ,
το σπίτι μου το πατρικό όταν ξαναντικρίσαν.
Δεν ήταν μέσα σε χωριό , ούτε σε πολιτεία ,
παρά βρισκόταν μοναχό , στην εξοχή αγροικία.

Χρόνια περάσανε πολλά , για να ξαναγυρίσω
ένα άγγιγμά μου απαλό , στους τοίχους του ν ‘αφήσω.
Και σαν πλησίασα κοντά και ένα βήμα κάνω ,
νιώθω ένα δάκρυ να κυλά στους ώμους μου επάνω .

Συγκίνηση μοναδική στα λόγια δεν χωράει ,
τούτη η αγάπη η δυνατή χρόνια πολλά μετράει.
Είχα δώσει υπόσχεση , πίσω πως θα γυρίσω ,
να του κρατήσω συντροφιά , μονάχο μην τ αφήσω.

Τα χόρτα γίνανε θεριά για να το προστατέψουν ,
ο χρόνος και η μοναξιά τα κάλη μην του κλέψουν.
Τα καταφέραν μια χαρά όρθιο να το κρατήσουν ,
τα πονεμένα μάτια μου να το ξαναντικρίσουν.

Βασιλική Κ. Μουργελά

Πηγή Λογοτεχνικό Μπλογκ

Η Περιπλάνηση

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Ουράνια πέπλα
κυμάτιζαν
στο φως του ήλιου
που έδυε σιγά σιγά.

Σε άλλους κόσμους
μακρινούς
ταξίδευε η ψυχή μου
να σε βρει.

Άπλωσα τα χέρια μου
να σ’ αγγίξω όνειρο μου
στα βάθη της Ανατολής.
σ ένα φευγαλέο πέταγμα .

Στάθηκα εκεί,
στην άκρη του απείρου
αναζητώντας
την μορφή σου,
σε ένα χάδι στοργικό
στων αγγέλων την αγκάλη
στου κόσμου τη σιωπή..

Με του ανέμου τα κουπιά
άνοιξα φτερά,
περιπλανήθηκα νοερά
στα χρώματα της ίριδας
απ’ άκρη σ’ άκρη..
σε ένα ατέλειωτο
Ουράνιο Τόξο
να λαμπυρίζει στο στερέωμα.

Γη και Ουρανός
έγιναν ΕΝΑ
σε μια ακατάβλητη δύναμη
σε ένα εκτυφλωτικό Φως.

Ξαναγεννήθηκα
σε μήτρα αρχέγονη
σε χρόνο πεπερασμένο.
Σ’ αντίκρυσα
με ένα βλέμμα καθάριο
γεμάτη λαχτάρα και προσμονή.

© Μίνα Μπουλέκου

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ ΛΗΣΜΟΝΙΑ

21433144_1998719793691679_4018072363362334747_n

Μ᾿ ἐρωτευμένη τὴν καρδιὰ σὲ γνώρισα ἄγριο Δάσο.
Ἔπινα στὸ ἀεροφίλημα τὴ μυστικὴ εὐωδιά σου.
Πρόσμενα μὲ τὸ ξάστερο σκοτάδι νὰ περάσω,
ὅταν τ᾿ ἀερινὸ στοιχιὸ περνοῦσε στὰ κλαδιά σου.

Σὲ γνώρισα σ᾿ ἐρωτικὲς νύχτες ρυτιδωμένη
θάλασσα σὰν τὸ μέτωπο τῆς συλλογῆς, περνοῦσε
πάνω σου χάδι ἡ σκέψη μου καὶ πάντα ἡ ἀνθισμένη
ἄκρη σου μὲ τὰ εὐωδιαστὰ φύκια μὲ προσκαλοῦσε.

Σᾶς γνώρισαν οἱ ἐρωτικὲς νύχτες μου ὡραῖα λουλούδια,
διάφανα, ἀχνά, πολύχρωμα, σὰ φωτεινὰ σημάδια.
Βαριὰ ἡ δροσιὰ σὰ φίλημα καὶ ξεχυνόνταν χνούδια
χρυσὰ ᾿πό τὰ σμιγμένα σας βλέφαρα στὰ σκοτάδια.

Τώρα στὸ φῶς τῆς ἀρνησιᾶς δομένα, ἔτσι ἀλλαγμένα
μοῦ δείχνεσθε, στὴ συλλογὴ τὸ νοῦ μου πάω νὰ χάσω.

Ο τυφλός βιολιστής*

21151415_1699760176714281_4677049649532462420_n

Παρόλο που πέρασαν τα χρόνια
μέσα στις αναμνήσεις μου
δεν ξεχνώ 
τον τυφλό συμπολίτη μας
κοντόσωμο βιολιστή.

Σχεδόν ρακένδυτος
σοβαρός
αξιοπρεπής
ευγενέστατος
καθόταν στο πεζοδρόμιο
και συνέχιζε τις χαρούμενες μελωδίες
στο δοξάρι του.

Με φωνή μεταλλική
παραπονιάρικη
για ελάχιστες πενταροδεκάρες
– στην ουσία
για τον άρτο τον επιούσιο –
Σαββατόβραδα και Κυριακές
εκεί στο μόλο
στα γραφεία Μαντοβάνη
έτερπε
τον κάθε διερχόμενο.

Γιώργος Πετούσης
Λεμεσός 1995

*Το ποίημα αναφέρεται στον Γιάννη, έτσι τον ξέραμε, τον εκ γενετής τυφλό συμπολίτη μας βιολιστή.

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Σεπτέμβριος 5, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΡΟΔΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

14333063_1826041450959515_1947442227729593271_n

Το πρώτο μου βήμα επιφυλακτικό
ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
κι η σιωπή δυο μελένιων ματιών 
που άγγιζαν τον κήπο της Άνοιξης
κι η πρώτη μου λέξη, σ’αγαπώ
με τη μαρμαρυγή
των δεκαέξι Καλοκαιριών!
Ο πρώτος μου έρωτας
η ανασαιμιά η δική της
που χλόιζε το ασχημάτιστο
στήθος της εφηβείας της
με μια γεύση παράδεισου.
Κι όταν άστραψε η νύχτα
η άμπωτη δυο παιδιών
που είχαν μαδήσει
με το φως του Αποσπερίτη
μια μαργαρίτα του Μάη
στα χρόνια της επανάστασης!

Θεόδωρος Σαντάς,4-9-2017

Konstantia Fagadaki

21151210_1995159720714353_670508540674448675_n

Αύρα τριαντάφυλλου
η θάλασσα
χαϊδεύει το πρόσωπό σου

Δειλινό
υπό μορφές
Αγίων κ Δαιμόνων

Κάτοπτρα
ώσεων
από εγκαύματα ηλιαχτίδων

Κι όμως…
πόσο γαλήνια φεύγει το καλοκαίρι

σαν …τα ίχνη του παιχνιδιού στην άμμο

σαν …εκείνο το τραγούδι
που νοτίζει το νου: «μια φορά θυμάμαι…»

και μένουμε εδώ … ως ταμιευτήρες
στάλα – στάλα
να πίνουμε νερό

κι ας φεύγουμε κάθε τόσο …
κι ας βουλιάζει το βουνό
στον μεγάλο δρόμο….

Εμείς, δεν μένουμε εδώ …κ.φ.
.
.
κωνσταντία φαγαδάκη
ποίημα: «νοτισμένη μέρα»

Πηγή :
http://konstantiafagadaki.weebly.com/poems/moist-day

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Σεπτέμβριος 3, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ / ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΙΗΣΗΣ

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Στην άχνα των ρόδων κρατώ τη θέα.
Αυτή τη λεπτή στιγμή ,
ανάμεσα στην κομμένη αναπνοή 
και στη φόρα του ψίθυρου του αέρα,
τη στιγμή ακριβείας του νου
που αποκρυσταλλώνει τα μέταλλα ,
γεμίζει τις ρωγμές των πετρωμάτων με κλώνους ,
δε χορταίνει σχοινοβασίες και γκρεμούς ,
μηδενίζει τον θάνατο
κάνοντάς τον θέα πυρίμαχη
χωρίς βωμούς και της σκέψης ραγίσματα,
σπέρνοντας την αντήχηση μ΄ αχτίδες.
Σ΄ αυτήν την αστραπιαία , ελάχιστη , ισόβια στιγμή
εισχωρεί ο ποιητής
ανεμοβολίζοντας τις ουρανόστολες
και σκοταδόχτιστες σκέψεις του.

ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΑΣ ΜΙΛΗΣΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Ω, πώς σμίγουν και πάλι τ’αηδόνια
με τις μπουκαμβίλιες της Κρήτης
στις αυλές των μοναστηριών
πώς ανοιγοκλείνουν οι κρύπτες
να περάσει ο φωτοδότης
πάνω στο άρμα του
και πώς σύρονται οι μνήμες στο τώρα;
Με πόσες ασύμπτωτες ξεμακραίνει του ανθρώπου ο νους
όταν μιλάμε για ποίηση
για Γεωμετρίες του Ευκλείδη
με κανόνα και με διαβήτη
και με κύκλους του Απολλωνίου
χωρίς φράγματα και ασκητικές
που μας επιβάλλει η Πολιτεία.
Φωνή του δίκταμου και της μέντας
που επουλώνεις τα πάθη
με τους μεθόδους του Ιπποκράτη
σε γνώρισα ,όταν ο Ποσειδώνας
ήταν θυμωμένος πολύ
κι οι Νηρηίδες δεν χόρευαν
πάνω στο πολυτάραχο κύμα
όταν οι άγριες Λάμιες
μου είχαν διαταράξει τον νου
κι αναζητούσα την ιλαρότητα
του Αποσπερίτη
αγνοώντας των Σειρήνων το άσμα.
Γυναίκα που ανακαλύπτεις το κάλλος ,στο κρινάκι της θάλασσας
στης Σαντορίνης το ακρωτήρι
μην πεις τίποτα για καημούς
και για δάκρυα.
Άσε να μιλήσει η ποίηση
με το δικό της τον τρόπο.
Το ξέρω, αύριο θα μας καλημερίσει η σιωπή των ανθρώπων
κι η προσγείωση είναι ένας πόνος οξύς
που τον γιατρεύουν μόνο
τα ιάματα της ποιητικής!

Θεόδωρος Σαντάς,,1-9-2017

ΜΕ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΝ ΠΑΛΜΟ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Φίλε μου
ποιος άνεμος της ελευθερίας
ενώνει τους ποιητές κι ακούν 
τον ψίθυρο των γραφών
και βαδίζουν παράλληλα
να ενωθούν στην αιωνιότητα;
Ποιο ρήμα στιλπνό και γαλάζιο
κουβαλάει την άσπρη κορδέλα
στους υάκινθους της ψυχής
και ξεχνούν την αναλγησία του κόσμου
κι ερωτεύονται στην καλή τους την ώρα;
Πάντα μια φωνή των Θεών
τους ελέγχει στον ύπνο
να μην ενδώσουν στο ευτελές
και στο πρόστυχο.
Φίλε μου
κι εσύ το ξέρεις και όλοι μας
με όνειρο και πάλι
θα ταξιδέψουν οι κύκλοι μας
κι ας μας προπηλακίζουν οι μέρες
και μας ωθούν να γίνουμε πρόσφυγες
στα υστερνά μας τα χρόνια.
Εμείς θα επιμείνουμε να απαλλαγούμε
απ’όσους ηθελημένα ή αθέλητα
μας οδηγούν στον Καιάδα!
Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,29-8-2017

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Αύγουστος 29, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΟ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Πόσο να μιλήσω ακόμη για έρωτα
όταν ο ήλιος πάνω στα μάτια σου
ζωγραφίζει τον κόσμο
όταν οι άνεμοι γίνονται αύρες
και το ηλιοβασίλεμα στάζει το ρόδι του;
Αγάπη μου μείνε λίγο ακόμα
να κρατήσω τα Καλοκαίρια στον κόρφο μου
να ξεχάσω την ερημιά μου
όταν ο τρόμος κυοφορεί στις νύχτες
τους εφιάλτες μου.
Ακόμα λίγο, τελειώνω το ποίημα
ακόμα λίγο ,ν’αντέξω την αμαρτία μου
κι ύστερα να εξαγνιστώ μ’ένα στίχο
που θα κουβαλάει την αγάπη σου όλη
απ’ τα φιλιά των ανασαιμιών!

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσ/νίκη,29-8-2017