Αρχείο

ΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ

18581897_1948170098746649_2968905538106920046_n

Κάποτε θα μιλήσει η ποίηση
και για σένα κι εσύ θα λες
ακόμα δεν είναι ο καιρός
έχω να μάθω τόσα πολλά.
Μα τώρα που το κύμα
μιλάει για σένα κι οι αύρες σου
μοιράζουν ηλιοτρόπια
τώρα αρχίζει το ταξίδι του Οδυσσέα
μ’ένα φεγγάρι ολόγιομο
κι αστροφεγγιά ατελείωτη
με φως ιλαρό και ήχους αγγέλων
πάνω στα τείχη των Βενετσιάνικων
κάστρων εκεί που το όνειρο
το έκανες ποίηση και την ποίηση
έρωτα και γράφεις
για το νήμα της Αριάδνης
και τον Πρίγκιπα της Κνωσσού!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 22, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΑΡΧΑΙΑ ΠΝΟΗ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Μότο
Αναζητώ την ιδανική γλώσσα
να εκφράσω το άρρητο
Δημ Φαρμάκης(θραύσματα,ποιήματα)

Αρχαία πνοή ,ανάσα του –λλω
πες μου, πότε ν’ αποβάλω, το ένα το λάμδα
πού και πώς να μοιράσω το φως απ’το αγάλλομαι;
Περπατώ ανάλαφρος στ’ όνειρο
στα βουνά των θεών ,στα γυμνά τα βουνά
στα σκιερά και στ’ απόκοσμα
στη σκιά των κυπαρισσιών και των θάμνων
στην οργή των νεκρών
που στον ίσκιο τους
μαύρη δόξα αφήσαμε.
Περπατώ πάνω στο κύμα
στα νησιά των πελάγων
στης μυρσίνης τον οίκτο.
Σ’ένα κλαδί μυρίζω τον ήλιο
σ’ένα πράσινο φύλλο
τη ζωή που μου δόθηκε
σ’ένα φιλί, τον έρωτα
που μου φανερώθηκε
με το πρώτο χνούδι του ίουλου
στις παρειές της νεότητας
Αρχαία πνοή
λύρα του Απόλλωνα και του Ορφέα
διθύραμβε του Αρίωνα
ήδυστε λόγε στα διαζώματα της Επίδαυρου
το αγάλλω δειλά το ψηλάφισα
και στο αγάλλομαι πέρασα
κι αναζητώντας τον άρρητο λόγο του ποιητή
στο ακατάληπτο πέρασα
στο αναστάσιμο φως
στο «θανάτω,θάνατον πατήσας»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,22-1-2018

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 22, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Σε βρίσκει η ποίηση Τίτος Πατρίκιος

1668

Ι
 
Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ´ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ ‘ την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες 
ν´αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν…
 
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.
 
 
 
ΙΙ
Εκεί πάνω που συλλογίζεσαι ποιος είσαι και τι έκανες
πόσο ανοίχτηκες στους άλλους για να σε δεχτούν
πόσο επιδείχτηκες στο κοινό για να τους αρέσεις
πώς κλείστηκες τόσο πολύ για να προστατευτείς
σε τι έφταιξες σ´εκείνους που σ´απέρριψαν
για πόσο καιρό τ´ανέβαλλες κι εσύ να τους απορρίψεις
πότε έδωσες ένα στήριγμα σε κάποιον που το χρειαζόταν
πότε εγκατέλειψες τον άνθρωπο που σε είχε ανάγκη
πόσο αντέδρασες όταν έβλεπες να πλουτίζουν
αυτοί που έλεγαν ότι μάχονται για τους φτωχούς
όταν άκουγες να δημηγορούν υπέρ των αδικημένων
εκείνοι που αδικούσαν έχοντας πάντα δίκιο
πόσο ενίσχυσες αυτούς που τους προσφέρθηκες να σε
δυναστεύουν
πόσο με τη δράση σου βοήθησες ν´ανατραπούν
ως πότε απόλυτα δεχόσουν τις μονολιθικές αλήθειες
πόσο αντιπάλεψες την κάθε φορά ακράδαντή σου πίστη
για πόσο φερόσουν σαν πιστός ενώ πια δεν πίστευες
πόσο αφέθηκες στις παρορμήσεις σου, πόσο τις δάμασες
πόσο προχώρησε η γνώση σου, πόσο δοκιμάστηκε
ως πού κατόρθωσε να φτάσει η πράξη σου, που στόμωσε
πόσο άργησες ή πόσο βιάστηκες για μια κρίσιμη
απόφαση…
 
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

 

 
ΙΙΙ
 
Εκεί που σκέφτεσαι αν επειδή το θέλησες και μόνο
μπορεί ν´ανοίξει ο δρόμος προς τον άλλο
ν´απλώσουν τα όρια για συναρπαστικές διασταυρώσεις
ή τουλάχιστον να γίνει πιο ανθρώπινη η μοναξιά
αν φτάνει που έμαθες πολλά που πριν δεν τα λογάριαζες
ώστε να φύγει η δυσπιστία για όποιον δεν σου μοιάζει
να σταματήσει ο χλευασμός για εκείνον που θέλει 
να σου μοιάσει
να σβήσει ο φθόνος γι´αυτόν που σε ξεπερνάει
να χαθεί η περιφρόνηση για εκείνον που έμεινε πιο πίσω
να νικηθεί ο φόβος μπροστά σ´αυτόν που τιμωρεί
να καταργηθεί το δέος γι´εκείνον που εξουσιάζει
να διαλυθεί η μέθη από την εξουσία που για λίγο
απέκτησες
εκεί που παλεύεις ν´αποτινάξεις τα νέα δεσμά
που ήρθαν μετά το ξέσπασμα της ανταρσίας σου
που αγωνίζεσαι για την ελευθερία κι έπειτα βλέπεις
πως η αμοίραστη ελευθερία για κάποιους γίνεται σκλαβιά
εκεί που προσπαθείς να περιστείλεις την ανασφάλειά σου
να μην παραδοθείς στην επιθυμία γι´ αναγνώριση
να συμμαζέψεις κάπως και την κρυφή σου έπαρση…

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

 
 
 
ΙV

Εκεί που αναγνωρίζεις πως δεν αγάπησες
όσο σ´αγαπήσαν
πως ήθελες την απόλαυση μόνο για να την ξαναγευτείς
πως γύρευες περιπέτειες μόνο για τις αφηγείσαι
αργότερα
πως μοιραζόσουν σε κομμάτια που λειτουργούσαν χωριστά
αναζητώντας τον μεγάλο έρωτα στην πολλαπλή εκδοχή του
πως κι αν τον συναντούσες είχες τόσα κενά, τόσες
αντιδρομές
που σε βασάνιζε πιο πολύ απ´ό,τι η απουσία του
εκεί που τα χάνεις άμα ένα πάθος, ακόμη και φευγαλέο
ανατρέπει όσα είχες σιγουρευτεί πως τα ελέγχεις
που ψάχνεις να βρεις τι πράγματι έγινε
και η αγνοημένη ηδονή μεταμορφώθηκε σε μίσος
που δεν επιχειρείς να εξαγοράσεις, δεν αφήνεσαι
ν´εξαγοραστείς
που υποκύπτεις, εκλιπαρείς, τα δίνεις όλα χωρίς επιφυλάξεις
που απαιτείς αποκλειστικότητα, βιαιοπραγείς από ζήλεια
που όλα σου παραδίδονται άνευ όρων, βέβαια στην αρχή
εκεί που φτάνεις να πιστεύεις πως οι έρωτες
μόνο μέσα στην επανάληψη μπορούν να επιζήσουν
κι απρόσμενα ένας έρωτας κορυφώνεται σε αγάπη
ενώ εσύ, το ίδιο απρόσμενα, προσπαθείς να πεις πως
αγαπάς…

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

~ ~
VIII
Eκεί που στριμώχνεσαι στο λεωφορείο, επιστρέφοντας
στο σπίτι
που γυρνάς από γραφείο σε γραφείο ζητώντας μια δουλειά
που επιχειρεί να σε ταπεινώσει ένας ψηλότερα ιστάμενος
που εκτοπίζεσαι από πειθήνιους νεοφερμένους
που χαίρεσαι για τα καλά λόγια που ειπώθηκαν για σένα
που θά᾽ θελες ν᾽ ακούσεις κι άλλα κι ας μην τ᾽ομολογείς
εκεί που πατάς γκάζι στα 180 με το καινούριο σου 
αυτοκίνητο
που δεν τσιγκουνεύεσαι άλλο στα δώρα που προσφέρεις
που φλυαρείς, ψιλογκομενίζεις, πας να φρεσκάρεις
τη φιγούρα σου
που ξάφνου μέσα στην επιπολαιότητα έχεις μιαν
έκλαμψη ευφυίας
εκεί που αρνιέσαι την υποχρεωτική κατάργηση της μοναξιάς
που δεν αποδέχεσαι την καθεστωτική επιβολή της ευτυχίας
που νιώθεις κυρίαρχος του παιχνιδιού ενώ είσαι
χαμένος από χέρι
που βγαίνεις με σημάδια απ᾽τους λαβυρίνθους
της πολιτικής
εκεί που αγωνιάς για τ᾽αποτελέσματα μιας αξονικής
που στενοχωριέσαι για τις αρρώστιες των μακρινών σου
ανθρώπων
που ελπίζεις πως όλοι θα βγουν γεροί απ᾽το νοσοκομείο
εκεί που σταματάς τα πάντα ενώ τρέχουνε οι προθεσμίες
που περνάς βδομάδες ψάχνοντας τη λέξη που ακριβώς
χρειάζεται
ώσπου ένας άλλος μέσα σου σε απαλλάσσει, αναλαμβάνει
να το κάνει
εκεί που λες όλα αυτά είναι αστεία μπρος στο κυνήγι
του ψωμιού
κι έπειτα βλέπεις ότι χωρίς τις λέξεις τίποτα δεν αποκτά
υπόσταση…
 
Εκεί πάνω σε βρίσκει ποίηση.   
 
 
 

Η ποίηση έρχεται να σε βρει με ποδήλατο, με μηχανάκι,
με αυτοκίνητο
άλλοτε έρχεται σαν αμαζόνα με το σπαθί υψωμένο
άλλοτε σε ακολουθεί από το σουπερμάρκετ σαν
κουρελού ζητιάνα
σε παρασύρει όπως πορνοστάρ σε φαντασιακές αβύσσους
σε ανακαλεί στην τάξη σαν διευθύντρια αναμορφωτηρίου
σου εμφανίζεται στα έγκατα του ύπνου σαν άσπιλη
παρθένα
σ’ εξαπατά στέλνοντας στη θέση της μια θεραπαινίδα της
κι εσύ νομίζεις πως την έριξες επιτέλους στο κρεβάτι σου
σε καλεί με ντουντούκα να φωνάξεις κομματικά
συνθήματα
σε περιπαίζει δίνοντας προτεραιότητα στις σοβαρές σου
ασχολίες
σου γεμίζει το άδειο γραμματοκιβώτιο των φιλοδοξιών
σε δελεάζει με όνειρα δόξας, χρήματος, αθανασίας
σε πείθει σαν άπιστη ερωμένη πως είναι δική σου μόνο
σε προσπερνάει για να ξεσκονίσει νεκροζώντανους
αρχηγούς
σου φουσκώνει τις ουτοπίες όσο να σκάσουν σαν μπαλόνι
σου θυμώνει άμα δεν βλέπεις ότι προσπαθεί να διαλύσει
την ομίχλη
σου ζητάει βοήθεια άμα την κυνηγούν οι εξουσίες
που αψήφησε
σου λέει πώς κι όταν τις υμνούσε, κρυφά τις υπονόμευε
σου επισημαίνει τις κοινοτοπίες, σου ανατρέπει
τ’ αυτονόητα
σου ψιθυρίζει μυστικά που πρέπει εσύ να εξιχνιάσεις
σου φωτίζει πράγματα που μέναν σκοτεινά ως τότε
ώσπου κάποια στιγμή σε ανταμείβει για την αφοσίωση σου
σου αποκαλύπτει την αλήθεια, σου λέει καθαρά πως
ανήκει σε όλους.

Εκεί πάνω η ποίηση βρίσκει τον καθένα μας.

Πηγή http://logotexnia-ch.blogspot.gr/2015/04/1928.html
Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 22, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Η ΩΡΥΓΗ ΤΩΝ ΑΛΚΥΟΝΙΔΩΝ

13177142_1769799023250425_2332677201414819516_n

Ποια ομορφιά ,ομορφιά μου
είναι πάνω από σένα
και ποιο όνειρο των ανθρώπων
μπορεί να παραβιάσει το άβατο
να ιερουργήσει μαζί σου
στα ιερά των αδύτων;
Γίνονται οι ώρες βουβές
και δε μιλάν απόψε
για των ανθρώπων τον μόχθο
μόνο για ένα ποτάμι βαθύ
που με σέρνει μαζί σου
και τυφλά σ’ ακολουθώ
και λέω αντέχω κι αν χρειασθεί
να περάσω την κοιλάδα που
εξανεμίζονται οι άνθρωποι.
Αφήνεις ένα ω κι η ηχώ
απλώνει το νούφαρο
κι αποκαλύπτονται οι χρησμοί
και τα τραγούδια μιλάν
για τα φεγγάρια που ξόδεψες
να μιλήσεις με ποίηση
κι εγώ που αφήνομαι
στων ματιών σου το φως
κι εγώ που σε ψάχνω
σε νύχτες λευκές να βρω
την ωρυγή των Αλκυονίδων
που υποφέρεις ακόμα
χίλια ρήματα ακούω
και στο αίσιο μένω
να σε ψάλλω σαν την Κυθέρεια τη θεά
που αναταράζει το κύμα
κι υποκλίνεται ο έρωτας!

Θεόδωρος Σαντάς

ΑΛΛΟΝΗΣΟΣ

13239446_1770588846504776_8045021504984472561_n

Δείξε μου ένα ποίημα δικό σου
κι εγώ θα σε ψάλλω
με το όνειρο της Αλόννησου
όταν το κύμα μιλάει
για σένα και το χαλικάκι στενάζει στα πόδια σου…
Δείξε ένα ρήμα
που ν’ αντέχει στον χρόνο
να το κάνω εικόνισμα
να μιλάω τα βράδια μαζί του
κι αν εκείνο κουραστεί
ν’απαντάει, εγώ
θα το μάθω να ακούει
πως γεννιέται ο έρωτας
δίχως ο ποιητής
να πει σ ‘αγαπώ…!…

Θεόδωρος Σαντάς

Nikolaki Xrisa “Γράφω γιατί δεν μπορώ να μην γράφω”… Γράφω γιατί ακουμπώ στο χαρτί την ψυχή μου… Γιατί η γραφή είναι η δεύτερη πνοή μου

20525934_1983897481840577_8001204920087157432_n


Γιατί ότι κι αν μου στερήσεις και το χέρι να μου κόψεις πάλι θα βρω διέξοδο να …γράφω..
Κι αν με ρωτήσεις γιατί;
Αξίζει τον κόπο;
Αξίζει τον χρόνο;
Σου απαντώ ευθέως και ανεξαιρέτως όποιος κι αν είσαι εσύ που με ρωτάς…

Τα παιδιά σου τ αγαπάς?
Έτσι κι εγώ …Η ποίηση είναι το τρίτο παιδί μου …το στερνοπούλι μου…
Αυτό που με φωνάζει τις νύχτες σαν την συνείδηση μου…
αυτό που με κάνει και χαμογελώ…
αυτό που με ωθεί να ξεσπάσω στην όποια οργή και θύμηση μου…. με το μολύβι και το χαρτί μου…
Μην με ρωτάς λοιπόν γιατί γράφω…
Να με ρωτήσεις μόνο αν σταματήσω να γράφω…
Τότε και μόνο τότε να ανησυχήσεις πραγματικά!

Χρύσα Νικολάκη
19.10.2017

«Κόκκινη κλωστή»

Πορφυρένιο αστέρι της νύχτας μου
Χάλκινη αυγή της ημέρας μου
Πεταλούδα του αγριου κάμπου μου
Ποταμέ της σκοτεινής ψυχής μου
Πόσο σ’ αγαπώ…

Φτερουγίσματα του ανέμου τα φιλιά σου σε θάλασσες λαμπρές.
Χάδια μάνας η αγκαλιά σου σε κατάλευκες σπηλιές.
Κάστρα αγγέλικά τα χέρια σου σε απάτητες ακτές.

Ερημητήριο η άδεια μου αγκαλιά χωρίς τις δικές σου τις πνοές.
Καταγώγιο σκοτεινό τα όνειρα μου χωρίς τις δικές σου τις ματιές.
Φυλακή η μοναξιά μου χωρίς τις δικές σου αγκαλιές…..

Ολη η πλάση έρμη χωρίς την δικιά σου την
μορφή.
Συνωμοτούν τα όνειρα μου να μην βγω εγω ζωντανή.
Απελπισμένη η θωριά μου χωρις την δική σου την αφή…
Είναι άδικη η φυγή όταν η αγάπη κρέμεται απο μια κόκκινη κλωστή….

Χρύσα Νικολάκη
18.10.2017

«Νύχτες ασέληνες»

Κι είναι κάτι νύχτες σαν αυτή ασέληνες
που η καρδιά μου έχει σμίξει με του φεγγαριού τ’ αστέρια.
Τα έχει προσκαλέσει να γιορτάσουν μαζί
και να τραγουδήσουν του έρωτα τις μαγικές συγχορδίες.
Το φεγγάρι προσκεκλημένο σιγοτραγουδά
μένοντας στην σκιά του.
Βγες φεγγάρι μου έξω δεν ακούς την καρδιά μου πως χτυπά;
Δεν βλέπεις που αστραποβολώ από χαρά;
Έλα να μοιραστούμε την χαρά μου,
ίσως τ’ ανούσια, ανεκπλήρωτα όνειρα μου.
Έχω ένα μυστικό αλλά πώς να σου το πω;
Δεν θα ναι μυστικό πια…
Μυστήριο θα μείνει,
στο σύμπαν θα το κρύψω..
Θα πω στ’ αστέρια να του γλυκομιλούν τα βράδια να θεριεύει.
Θα πω στα σύννεφα να το προστατεύουν από την βροχή, να μην μουσκέψει τ’ όνειρο και βραχεί…
Θα πω στην Αφροδίτη να το λούζει με την ομορφιά της να μην ασχημύνει.
Θα διώξω τον Άρη και τον Πλούτωνα μακριά
να φύγει η φοβέρα.
Θα το φιλέψω λίγο ήλιο μεσημεριανό να ζεσταθεί….
Να αποκοιμηθεί και το βράδυ θα ξανάρθω να το δω …μην τυχόν και κανείς το δει και το απογυμνώσει ..και χαθεί η μαγεία του.
Εσύ φεγγάρι μου θα το ανακαλύψεις όταν γίνεις ολόγιομο, θα φωτίσεις τ’ όνειρο …και τότε αυτό θα σβήσει σαν πεφταστέρι στην λίμνη των ευχών.

Χρύσα Νικολάκη
24.10.2017.

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 20, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Ο ΝΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

26730979_2056500741246917_3131029477316403739_n

Ταξιδεύουμε σαν τα πουλιά
το όνειρο δεν τελειώνει
όσο την ψυχή την ταξιδεύει 
το χελιδόνι της Άνοιξης.
Μεταναστεύουμε
με τη θαλπωρή των αγαπημένων
και τον καημό της πατρίδας
στο στήθος μας
με το δάκρυ της μάνας
και το φιλί του πατέρα
με ραγισμένα ποιήματα
στο βουβό μας το κλάμα!
Γυρνάμε παντού
σαν τα αποδημητικά τα πουλιά!
Στο ασήμι της λεύκας μας
ο γιος του Λαέρτη!
Κι ο νόστος για την Ιθάκη
ένας πόνος βαθύς
για ό,τι αφήσαμε πίσω μας.
Κρατάει….. όσο και η ζωή μας!

Θεόδωρος Σαντάς,18-1-2017

Φωτογραφία : Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες, ρωμαικό ψηφιδωτό. Bardo Museum, Tunis, Tunisia. Βλ. maudandoscar.org. Πηγή: www.lifo.gr

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 18, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Το παρακάτω ποίημα , τέθηκε αντι Προλόγου, στην ποιητική συλλογή μου : Ο Μιθριδατισμός του Αστερίωνα ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- HONORIS GRATIA (Τιμής Ένεκεν)

26815472_2056018091295182_1108531569300268072_n

Λευκό ρόδο εναποθέτω
Στο συναίσθημα
Λάβα να στάξει
Ιερή
Της Ποίησης
Το τέκνο.
Σε όσους έζησαν…
Σε όσους χάθηκαν…
Σε όσους θα υπάρξουν…
Honoris Gratia λοιπόν.

~Μαρία Γ. Τζανάκου~
Συλλογή: Ο Μιθριδατισμός του Αστερίωνα, Εκδ. Ν ο ώ ν Αθήνα 2016

#ποίηση #ποιητική_συλλογή #διαβάζω #ποίημα #βιβλίο #book #poetry #vivlio

ΑΡΩΜΑ ΒΡΟΧΗΣ

26734033_2054835298080128_841592492821501353_n

Είναι όμορφη αυτή η νύχτα
οι αχτίδες του φεγγαριού λάμπουν
κι ασημίζουν το αλώνι του φεγγαριού
και κλέβει τ’ασήμι κι η θάλασσα.
και γίνεται πιο μαγική
κι είναι ένα ποίημα
μια ποίηση αξεπέραστη !
Τα όνειρα τα ταξιδεύουν
οι πεθυμιές των ανθρώπων
κι η ελευθερία του νου..
με ανάλαφρα κύματα
κι ούριους ανέμους.
Κάθε κύμα μια ανάσα
μια ανάταση και μια πτώση
κι άιντε απ’την αρχή
όπως και η ζωή.
Και στης ψυχής μου
τα μαϊστράλια η αγάπη
έχει άρωμα βροχής
άγριες βιολέτες κι άλικα ρόδα …

Soula Maropaki  15/1/18

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 17, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Thedoros Santas Nikol-Berjana Myshketa ΕΙΣΑΙ ΗΒΡΟΧΗ

26734337_2055123028051355_4622683161039086072_n

Είσαι η θάλασσα η γαλάζια
η ακατανίκητη και η άπειρη
που δεν την εξουσιάζει
ούτε ο Ποσειδώνας
είσαι το ποίημα του θεού
η αγάπη που ανθίζει τον
στίχο μου,το τραγούδι
που λέει σ’ αγαπώ .
και με προσπερνάει
σαν να μη με είδε ποτέ!
Είσαι η σιγανή η βροχή
μουσκεύεις το τζάμι μου
γράφεις δυο λέξεις με νόημα…
και χάνεσαι σε άλλες ατράκτους
και παραλλήλους της γης!
Θεόδωρος Σαντάς.

Μεταγλώτισση στα Ιταλικά Nikol-Berjana Myshketa

SEI LA PIOGGIA

Sei il mare celeste
quell’ imbattibile ed infinito
che non lo comanda
neanche Nettuno.
Sei la poesia di Dio l’amore
che fiorisce il mio verso
la canzone che dice «ti amo»
e mi passa come
se non mi avesse mai visto!
Sei la pioggia leggera
che bagna la mia finestra
scrivi con senso due parole
e ti perdi in altri fusi
e paralleli della terra!

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Ιανουάριος 16, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο