Αρχείο

Μαρία Συμεών Ένα ποιήημά μου, αφιερωμένο στους Ποιητές… της Γης … για την Ημέρα της Ποίησης. «ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ»

29468123_2091369297760061_847729628293365760_n

Τριαντάφυλλο …
Ένα ποίημα..
ζει..
πάνω μου…
πορφυρογέννητο στάζει,..
βάφει το μελάνι των ιδεών…
Πένα και αστραπή…
στον χείμαρο τούτης της μέθης..
Ω… είναι η στιγμή.
Το γάργαρο νερό, που ξεδιψά η ζωή μου…
Είναι η στιγμή… τυλιγμένη σ’ έναν κόκκο αστερόσκονης… μέσα στο σύμπαν…
Σ’ ένα ποίημα…
χαϊδεύω την πεθυμιά …του νου..
Λάμψη…
Ποιος είναι εκεί;
Μια λάμψη…
Η πυγολαμπίδα του οίστρου…

Μαρία Συμεών 21/3/2018

ΕΠΙΚΛΗΣΗ για την ημέρα Ποίησης

Calliope_by_Joseph_Fagnani

Μάνα του Ορφέα

Βοήθησε
κείνους που στα υπόγεια της ψυχής στίχους υφαίνουν
Που χουν στα μάτια σύννεφα
και στην ψυχή λουλούδια
Γκέμια απ’ αλόγατα του νου
αέναα κρατούνε
και η καρδιά λικνίζεται στη μουσική της ρίμας
Στα πέλαγα να μη χαθούν που ανοίγονται μπροστά τους
Να στέκονται σε Ανατολές
και να κεντούν ποιήματα

21 ΜΑΡΤΗ 2016

.Δώρα Μεταλληνού

Πίνακας  Calliope by Joseph Fagnani

ΑΝΟΙΞΗ

29386952_10213641841392391_7453737067883540617_n

Περνάει κι από δω η Περσεφόνη
ψιθύρισε ένα πλανεμένο ονειρο στο χελιδόνι
Κι εκείνο ψαλίδισε το χρόνο να περάσει
πως δε λαθεύει και στην ώρα της θα φτάσει;
Πως βρίσκουν σπόρο τα δάκρυα των σύννεφων ;
Τι κι αν προπορεύτηκαν στρατιές μαρτύρων;
Τι κι αν οι αχρείοι της γης μάτωσαν το χώμα;
Εκείνο λίπασμα έγινε .
Ο σπόρος θεριεύει ακόμα και στην πέτρα
Πάνδημη υποδοχή ετοίμασαν οι κήποι της καρδιάς
κι ο Ερωτας ξεσκούριασε τα βέλη του.
Σε κάθε ανάσα του άλικες παπαρούνες έβαψαν μάγουλα
Τόσος χειμώνας πως χώρεσε στις καρδιές;
Θεά εσύ ,των χρωμάτων και της γονιμότητας,
της βλάστησης και της Ανάστασης,
Διώξε το Χειμώνα!
Στείλε τα ματωμένα όνειρα να ξεπλυθούν στο κύμα
να απαμβλυθούν οι γρατζουνιές
να ξεχειμωνιάσει η λύπη
στα χειμαδιά μιας ατέρμονης Άνοιξης
Γέννησε ήλιους τετραξανθη μέρα
Αγίνωτη, ματωμένη,πικραμένη
μα …Άνοιξη!
Έαρ έλα! φωνάζει κι ο Ποιητής.
κι εκείνο υπακούει….
Δωρα Μεταλληνού
»Αλληγορία της Άνοιξης» Μποτιτσέλλι

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Εμείς, οι ονειροπόλοι ποιητές
οι ακόμη ελπίζοντες την ειρήνη επί γης
και του ανθρώπου την ευδοκία ζωής
τόσο, που η βίωση Παραδείσια να μοιάζει,
άλλοτε πηγαίναμε ως ταπεινοί προσκυνητές
στο Άγιο Πνεύμα που μονάζει στ’ ουρανού τις εσχατιές
και άλλοτε πρωτοπόροι ιχνηλάτες
σε μονοπάτια που άλλοι δεν φτάνουν ποτές.
Και προχωρούσαμε ακούραστοι ερευνητές
αναζητώντας την πηγή που ζωοφόρο ύδωρ σταλάζει.
Μα τώρα που βγήκαμε σε στράτες
όπου βλέπουμε τον κόσμο να σπαράζει
βιώνοντας ημέρες φοβερές
κάτω από το μαστίγιο που κρατούν ζωής στυγνοί «δραγάτες»
και σείοντάς το με θάνατο απειλούν, η πορεία μας αλλάζει.
Κι αντί να είμαστε πλέον ουρανό-διαβάτες,
στη γη περπατάμε παρηγοριά κομίζοντες,
μες από την γραφή μας, από καρδιάς συμβουλές.
-Συν- Άνθρωπε, αφυπνίσου.
Διώξε τις σκέψεις τις αρνητικές.
Ψάξε τον σπινθήρα εντός σου κι ενθαρρύνσου.
Ήλθε ο καιρός για μεγάλες αλλαγές
κι ανταποκρίσου στην πρόκληση κι εσύ.
Βέβαια, η δουλειά είναι πολλή που πρέπει να γίνει
σ’ έναν κόσμο που πληγωμένος αιμορραγεί,
ο στόχος για να επιτευχθεί και να επικρατήσει αδελφοσύνη.
Για αυτό, όπου κι αν είσαι, βιάσου.
Και ξηλώνοντας από το «χειροτέχνημά» σου
του «εγώ» σου την αυταπάτη
και τα πλανερά της «Νύχτας» παραμύθια,
ξεκίνησε την ύφανσή του από την αρχή
με τα όνειρα που είχες σαν παιδί.
Και τότε, άνοιξε την καρδιά σου
για να μπορείς να νοιώσεις πώς μόνο με την Αγάπη,
το Φως και την Αλήθεια
η Ζωή προς το κάλλιστο αλλάζει!
Κι αν τ’ αποδεχθείς, τότε, σ’ όλη σου την διαδρομή
τίποτε να μην σε τρομάζει.
Άναψε τον δαυλό της ψυχής
από την Αιώνια Φλόγα την Συμπαντική
και βαδίζοντας απαλά, γίνε η Αγάπη ο ίδιος εσύ.
Όταν μιλάς όμως για αυτή,
άσκοπα λόγια η γλώσσα σου να μην πει.
Οι λέξεις έχουν δύναμη περισσή.
Χρησιμοποίησέ τις σοφά και με προσοχή,
για να μιλάς όπως ο Θεός.
Και ο λόγος σου να εκπέμπει Φως
σαν φάρος σ’ έναν κόσμο σκοτεινιασμένο.
Κι όταν σε πράξη Αγάπης μορφώνεται αληθώς
Ελπίδα προσφέροντας και παρηγοριά
σε κάθε συν-άνθρωπο καταφρονεμένο,
τότε, αγαλλίασε νοιώθοντας την μέγιστη χαρά
με το έργο της ψυχής σου ολοκληρωμένο….
Κι εμείς οι ποιητές, με θαυμασμό θα σε κοιτούμε
και ως ΑΝΘΡΩΠΟ καλόν και αγαθόν θα σε υμνούμε.
ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΘΗ

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
ξενυχτώντας στο κιόσκι τους
στης ζωής την πληγή
στη νηνεμία της ρέμβης.
Γράφουν με τη δροσοσταλίδα της φτέρης
και το χαμόγελο του παιδιού
με τα ξεπροβοδίσματα της αυγής
και με τα χρώματα τ’ Ουρανού
καταπίνοντας τη χρυσή τη βροχή
και μασώντας τη δάφνη τους .
Κι ύστερα σαν μουσική των αγγέλων
χύνονται μες στο φως
και με φως επιστρέφουν και πάλι.
Γράφουν και σβήνουν
σβήνουν και γράφουν.
Γελάνε και κλαίνε
κλαίνε και σκουπίζουν το δάκρυ τους
και τραβάν την καλούμπα του ήλιου
μην ευδοκιμήσει η άπνοια
και αποσχηματίσει το στίχο τους.
Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
με το μίσχο των φύλλων
με τη μυρσίνη των βράχων
μυκτηρίζοντας την πυρά
για το επικηρυγμένο τους ποίημα
κι εγκαταλείπουν στο κύμα της θάλασσας
το εγκιβωτισμένο τους ποίημα
καινή διαθήκη, για τις ατράκτους της γης!

Θεόδωρος Σαντάς

Η Άγια Νύχτα

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Η άγια νύχτα ήταν όλη δική μας
το φεγγάρι χαμήλωνε
να παίξει μαζί μας 
κι ήταν η χαρά μας όλη
αποτυπωμένη στο πρόσωπο
με ψιμμυθιές των ζωγράφων
και με το φως του Αποσπερίτη
ιλαρό και εξαγνισμένο
όπως το θέλει η ποίηση
κι όπως το θέλαμε εμείς
μελιχρό, αποκαλυπτικό, ειρηνοφόρο.
Απόψε το φεγγάρι ήταν όλο δικό μας
κι ήταν τόσο όμορφο και τόσο καταδεκτικό
που του μιλούσαμε κι εκείνο μας απαντούσε!
Ω ,θεέ μου ,τι παραλήρημα ποίησης
πόσους στίχους μου στέλνεις
σε μια Άγια νύχτα της γης
να μπορώ να μιλάω αλλιώς
με μια γλώσσα εύχαρη και κελαρυστή
σαν από ρείθρο που αναβλύζει μύρο Αγίου!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,18-3-2018

ΟΔΟΣ ΑΓΑΠΗΣ,ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Δεν ήταν η ανέφελη νύχτα
που έστεκε ακίνητη σ’έναν φάρο μικρό
ήταν ο πόθος να μη ξημερώσει ποτέ
μην γλιστρήσει το όνειρο
και πνιγεί μες στον όρμο της Σίβηρης
εκεί που η αλισάχνη δροσίσει την ομορφιά
κι οι Νηρηίδες κρατάν τα στολίδια
να σε κάνουν βασίλισσα.
Δεν θε σε πω Αφροδίτη ή Κασσιόπη
Ανδρομέδα ή Πολυμνία
Μερόπη, Αλκυόνη ή Ταϋγέτη
Εγώ Αγάπη θα σε πω , στην οδό Αγάπης
σε μια πάροδο τούτης της πόλης
που σε συνάντησα την πρώτη φορά
και στο «Νεφέλωμα των Πλειάδων»
θα κλείσω την αγάπη μου όλη
εδώ που έμαθα τι σημαίνει να αγαπάς
ένα μυρωμένο κορίτσι του Μάη
εδώ που οι παπαρούνες ματώνουν αληθινά
και στάζουνε δάκρυα και στεναγμούς
αλλά ο έρωτας επέμενε να καρτερεί
κάθε βράδυ ακριβώς στο μέσον της νύχτας
στου Γαλέριου την Αψίδα
να σου δώσει δυο ασπροκόκκινα
τριαντάφυλλα απ’το φοιτητικό μου υστέρημα!

Θεόδωρος Σαντάς

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

15338811_1870648389832154_6703091094658680884_n

Τούτος ο Μάρτης μάτια μου δε φέρνει χελιδόνια
δε φέρνει αέρι δροσερό, βροχούλα να μιλάει,
να λέει λόγια του έρωτα, τραγούδια της αγάπης.
Λίβας φυσάει απ’ το Νοτιά καυτός και πυρωμένος
κι η θάλασσα λυσσομανά τα κάτεργα να πνίξει.
Κι ένα παιδί, μικρό παιδί, μονάχο του πηγαίνει,
μονάχο του κι αδάκρυτο κι ο ήλιος το ρωτάει:
Παιδάκι πούθε έρχεσαι κι ευρέθης μοναχό σου,
κι ουδέ μανούλα σε κρατεί απ’ το λιγνό το χέρι,
να μη χαθείς στα δύσβατα και στους μεγάλους δρόμους,
κι ουδέ πατέρας βρίσκεται να στέρξει στο πλευρό σου,
να σε γλυτώσει απ’ του φονιά και του ληστή το βρόχι;
Και το παιδί δε μίλησε κι ο ήλιος εθυμήθη.
Σα χτες ανέτειλεν αλλού στα γκρεμισμένα σπίτια,
στην ερημιά, στο χαλασμό, στην τρέλα, στην ορφάνια,
κι είδε φωτιά και σίδερο κορμιά να καταλυούνε
κι είδε τον έμπορο φονιά το διάφορο να παίρνει
να το μετρά με το χαμό με πίκρες να το θρέφει.
Σκύβει ο ήλιος και φιλεί το έρημο παιδάκι
μαζεύει τις ακτίνες του κι ευθύς τις βασιλεύει.
Κι ως πότε τούτη η Άνοιξη να μη λαλεί τ’ αηδόνι;
κι ως πότε ο κούκος, μάνα μου, δεν έρχεται, δε λέει
τραγούδι της Ανάστασης, να βγει ο λαός στο δρόμο,
να πάρει στα χεράκια του ψωμάκι ζυμωμένο
σε φούρνο που τον άναψε του δίκιου η παραμάνα
να βγω κι εγώ στα τρίστρατα……

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ

Κώστας Καρούσος 27 Φεβρουαρίου 2016 · Αθήνα, Attica · ΘΑΥΡΗΣ ??—σονέτο–αφιερωμένο στη γύμνια της εποχής

28276615_2068148926796458_4971009458662921397_n

Ερούφαε Πραξιτέλη δυόσμο η γη
της χάρης του μαρμάρου τη λευκότη
κι είχε αναζήσει δώθε η ωραιότη
όσο ποτέ με θεία προσταγή.

Ως μάρμαρο σ΄ερμήμευε τρανή
θεόπρεπην ιδέα να δεις τη νιότη,
αναδυομένη η τέχνη σου θεότη
πως ήθελες και νάχε ηλιοφανεί !

Την ακονίσημην οπλίσου σμίλη
κι έλ΄απ΄τον Άδη,ως ήσουνα τρανός,
την γήινη ξέθαρα περνώντας πύλη,

θαυρής καλοεμφανίσημη γραμμή
ακρίβειας πρότυπης, τ΄ωραίο καθώς
η τέχνη σου μαντεύει στον Ερμή ??

Το σονέττο ΄΄ΘΑΥΡΗΣ΄΄γράφτηκε στον Αστακό Αιτωλ/νίας
το 1972 !!!!! π.ό.σ.ο ..ε.π.ί.κ.α.ι.ρ.ο..ε.ί.ν.α.ι..σ.ή.μ.ε.ρ.α !!!

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΚΑΛΛΟΣ

ec92eab4c26a8e4a80672475acfc0366-woman-art-d-art

Πώς να μη δακρύσω για σένα γυναίκα
όταν όλες οι γωνιές του παράδεισου
μιλάνε με δέος για εσένα; 
Κι αν στην αρχαιότητα σε είπαν
Αφροδίτη,Λαΐδα, Αθηνά ή Ελένη
και τώρα Δήμητρα, Μαρία ή Μέλανη
τι σημασία έχει;
Το όνομα το βαραίνει το άστρο του
την ομορφιά η ποιητική του Θεού
την αγάπη το φως της ψυχής
και τον έρωτα η αστραπή των ματιών.
Κι έχει ο Μάρτης ακόμα οκτώ
κι ούτε μια ασπροκόκκινη κλωστή
δεν βάλαμε στο δεξί μας το χέρι
μη μας κάψει ο ήλιος !
Φοβάμαι μην σαν τον Οδυσσέα
μια Κίρκη μ’αιχμαλωτίσει
και με περιμένει η Πηνελόπη
εκεί που οι παρθένες τραγούδησαν
τον ύμνο του υμέναιου
κι υποσχεθήκαμε ενώπιον
θεού και ανθρώπων
αιώνια πίστη!
Theodoros Santas