Αρχείο

Kostas Kapelouzos ΜΑΝΝΑ!

15622429_1875124946051165_6757613955485228381_n (1)

Μάνα! στης αγκαλιάς σου μ’ έκλεισες τ’ απάνεμο λιμάνι,
με πότισες από του κόρφου σου τη θεία πηγή, το γάλα-μάνα,
και κει φτερώθηκα και γίνηκα μίαν αυγή πουλί που ψάχνει
να βρει το δρόμο της ζωής, κι έφτασα ως τα ουράνια.

Ω, το φιλί σου μάνα μου, ιερή ανατριχίλα και παθιασμένη αγάπη,
ως την ψυχή μου έφθανε, πλημμύριζε σαν το νερό με πάθος,
κι ωσάν το γέλιο τ’ ορθρινό -να γλυκανθίσει μάνα μου η αγάπη-
να βρω το δρόμο το σωστό, να μη χαθώ σε δρόμο λάθος.

Στο φως των άστρων μ’ έλουζες, με τ’ άφραστά σου λόγια
πύργωνες μέσα, τους σκοπούς, σαν τον λυράρη, και ως πέρα…
με ταξιδεύανε και με μαγεύανε όπως τα ωραία κοπελούδια
κι ομόρφαινε η πλάση γύρω μου θεά μου, μάννα και μητέρα.

Μάνα, ένας θεός Απόλλωνας, σε προίκισε μ’ άφθαστη μελωδία,
κι έγινες η ψυχή κι η ζωγραφιά εσύ, των άφθαρτων Ελλήνων.
Της ομορφιάς τον άνεμο φύσηξες μέσα στην ψυχή μου.
Φεγγοβολή κι αστέρι, αηδόνι της χαράς, σαν τη ψυχή των Σαλαμίνων.

Μάνα, αητέ με τα πλατιά φτερά, το φως σου, φωτολάμπει.
Σαν τα ψηλά βουνά να ζεις, ν’ ανθίζεις πάντα, ω μάννα
και τ’ ανθοκλάδια σου,εμείς, μαλάματα, χαμόγελα και θάμπη,
να είμαστε μανούλα μας, να πλέκουμε για σένα τον παιάνα.

Που θα υμνεί ηρώισσα όλα τα κατορθώματά σου στους αιώνες,
και την αγάπη σου, στα πέρατα του κόσμου να τη λεν οι λαλητάδες,
τραγούδια να την κάνουνε κι όπως των αρχαίων ναών οι κολώνες
να στέκουνε αγέρωχες στο χρόνο, για να σε τραγουδούν οι ποιητάδες

Μάννα, σαν του ροδιού το χρώμα ήτανε το φιλί σου!
Θαυματουργά τα λόγια σου, σαν θείες ανατριχίλες
καθώς ξυπνούν τις μνήμες μας, κι η ευχή σου,
σαν τις μοσχοβολιές της άνοιξης,που ξεπερνούν τις χίλιες.

Της Ψάπφας τη γλυκόλαλη λες και ακώ κιθάρα
σαν τότε, που μας έλεγες, το ωραίο το παραμύθι,
κι όλο ξυπνούσε μέσα μας η παιδική λαχτάρα
σαν τον ωραίο Ήρωα οπού ξεσήκωνε τα πλήθη.
Kostas Kapelouzos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ Αφιερωμένο στη Μητέρα μου !! το ποίημά μου- Ε.ί.δ.ε.ς ; και στους φίλους-ες του fasebook– με τα φτερά τους –ανοιχτά και Αρμυρο-Θαλασσο-Βρεγμένα !!!!!!

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Είδες πώς αδειάζει το φως της η νύχτα ;
-πώς λιχνίζει κι΄αργοκυλούν τ΄αστέρια
θαμπά και μεσούρανα πάνω στα μάτια σου ;

Σ΄ένα φρύδι-πέργουλας με κανάκεψες
Σ΄ένα φρύδι-σύνορο με ταξίδεψες
σ΄ένα φρύδι-πέλαγο με ξεπλάνεψες,

Στις γή΄ι΄νες αναρριχήσεις των ματιών σου
μ΄ένα φρύδι φως, πότε μπολιάστηκες ;

Κώστας Καρούσος
Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής ΄

ΜΗΤΕΡΑ ποίηση : Ilias Papakonstantinou

20431609_1982317838665208_503244111901809964_n

Πέτρινα σκαλοπάτια αιώνων τρώει το στόμα της μάνας,
με τα γιγάντια χέρια της σηκώνει το σπίτι συθέμελα, γυρίζει το,
πάντα αέρα να βρίσκουν τα παραθύρια.
Χαμογελούν τ’ αγριόχορτα στο σκύψιμο
κι η άμπελος ανθίζει στο πάτημα της,
τη σκέψη που φθείρει κυλά, μη σπιτώσει σ’ άλλο κήπο.
Χιλιάδες οι γεννήσεις σταρένια η ματιά ,
χωνεύει φωνές παιδιών κι άλλων παιδιών, ραπίσματα και σκέψεις.
Σύγκορμη αγναντεύει την αυγή ν’ αρπάξει ηλιαχτίδες,
να τις χαρίσει απλόχερα σε μας και σε αυτούς που λείπουν.
Σύρμα στα δάχτυλα κυλά, σφιχτοδένει λίθους,
άκρατο οίνο, μέλι και κερί, προζύμι αιώνων
γνέθοντας επιδέξια για να σκεπάσει κόσμους.
Χρώματα γεννά ο αργαλειός της, το στημόνι σαν γυρνά
μετράει τις θάλασσες που πλέκει στην ψυχή μας.
Στ’ ανοίκιαστα βλέφαρά της πώς χωράνε όλοι;
Πίσω απ’ τις κόρες των ματιών σωπαίνει το ουρλιαχτό της,
υγραίνουν και στερεύουν με μιας τα πέλαγά της
να ΄ναι ορατά μόνο απ’ αυτήν, τρίχα μη μας στενέψει.
Μέσα τους, μόνο μέσα τους αντικατοπτρίζει
το μαρμάρινο πρόσωπο της τον ήλιο,
τους ήλιους, που τρυπώνει στα δωμάτια
κι έναν μεγάλο στην αυλόπορτα ν’ αστράφτει.
Τούτη η αφή απλήρωτη θα μένει όσο ανασαίνει.
ΗΛΙΑΣ Δ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΜΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕΣ…

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Μάνα ,ό,τι μου έλεγες
το έζησα στα χρόνια
με στίχο και με προσευχή
και της ζωής τ’ αηδόνια.

Ποτέ μου δε μετάνιωσα
αν μες στην αντηλιά μου
διάλεξα λόγο ταπεινό
ν’αφήνω τη λαλιά μου.

Κι όταν περίσσευε η φωτιά
και η βουή τ’ανέμου
μάνα σε αναζήτησα
σαν κιότεψα Θεέ μου!

Κι όταν στης νύχτας τη σκιά
και στο πυκνό σκοτάδι
ο τρόμος έφερνε τριγμούς
εσύ ήσουνα το χάδι!

Ω, μάνα αγάπης και δική
και «Μάνα όλου του Κόσμου»
όλη η δύναμή μου εσείς
κι όλο το φως εντός μου!

Θεόδωρος Σαντάς,11-5-2018

Kostas Kapelouzos Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΙΚΑΡΟΥ

30710694_2103377226559268_3418707514219298816_n

Και να! Ψηλά τινάζοντας 
τη χαίτη του, σαν Πήγασος ,
σαν ανεπίβατο άτι, σα χελιδόνι
γρήγορο κι αστραφτερό,
του Ικάρου ο απόγονος,
των ουρανών ο στρατηλάτης
Ακράτητος, ακράτητος κι ορτός,
σχίζει τα πέπλα τ’ ουρανού
κι ανάπαλα τα οργώνει
σαν το ζευγά με το καματερό
κι ο οχτρός που τον γροικά
σαν το κεράκι λιώνει, σαν ήλιος
όπου χάνεται μέσα στην καταχνιά.
Κυλάει μες στις φλέβες του
ο αιώνιος ρυθμός
κι ακούγεται Κενταύρων καλπασμός
σαν εφορμάει,
γίνεται ατίθασος, ο Ίκαρος,
πυρρίχιο χορό αρχινάει
και μέσα από το στήθος του,
φωνάζει η νιότη: Ομπρός!
Ομπρός, Για της Πατρίδας την τιμή,
εσύ ’σαι ο άξιος τιμωρός.
Ολόαγνη η Δόξα τόνε στεφανώνει
κι απ’ τ’ άστρα των Ηρώων
παίρνει του λόγου τους τα μυστικά,
λιόχαρη αυγή τον ταξιδεύει,
όλβιος τώρα νιώθει,
μια μυστική παλίρροια τον υψώνει
ψηλά στα κάστρα τ’ ουρανού τα γαλανά.
Καβάλα στ’ ατσαλόφτερο πουλί
γίνεται φλάμπουρο της Λευτεριάς,
βιγλάτορας, τη δύναμή του
δείχνοντας σε φίλους και εχθρούς.
Βουνά και πέλαγα κι ουράνια,
είναι όλα φωτεινά και ο Τυρταίος,
τον Παιάνα για σένα
Ίκαρε μου αρχινά.
Αιώνια Δόξα, ορμή τ’ ανέμου,
ψηλά σηκώστε τον σε μυστικό ρυθμό.
Κι Εσύ Πενταθλητή, αρμένιζε στα ουράνια,
γίνε η ασπίδα η άτρωτη,
το δόρυ της Φυλής.
Γίνε του Δία του τρομερού
η φωνή κι ο κεραυνός.
Τούτη η Πατρίδα που σκορπίζει
αιώνια το φως σε καμαρώνει,
οι Μούσες σε υμνούν
και ο Απόλλων ο κιθαρωδός,
γιατί του νόμου και του δίκιου,
είσαι εσύ ο ακατάλυτος ρυθμός.
Κι όλοι εσείς, που πέσατε
για την γλυκιά Πατρίδα
στη μάχη της Ειρήνης, αητοί μου,
σας στήνει η Ελλάδα μας
του θριάμβου την Αψίδα
κι όλος ο κόσμος σας χειροκροτεί.
Kostas Kapelouzos

Νικηφόρος Βυζαντινός «Είσαι…» (Είς μίαν μορφήν εμπνευστικήν)

29598158_2097074577189533_2882535213428755273_n

Είσαι ζωής χαμόγελο και έρωτος στεφάνι
που μονομιάς με κάνει, να νιώθω ευτυχής
για μια στιγμή που επάτησα στης ζήσης το σεργιάνι
και που σ΄αντίκρισα θολά στον δρόμο της ζωής !

Είσαι το ξύπνημα αυγής, ανοίξεως ημέρας
είσαι ένα άνθος επί γης στον κήπο αυτού του κόσμου
είσαι αεράκι απαλό, ως με χτυπά ο αιθέρας
είσαι το φώς που εφώτισε, τα σκότη που χω εντός μου !

Νικηφόρος Βυζαντινός

‘’ ΗΓΕΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ‘’

29595386_2097071250523199_8478936923752467871_n

Φύση και θέση κυνηγός
Του Αλέξανδρου ίδιον
Πως όντως κι αλληγορικά
Σε όλη τη ζωή του
Εκτός από θηράματα
Για ‘κεινον το κυνήγι
Της δόξας και του έπαινου
Του μεγαλείου επίσης

Τη γνώση την απόλαυση
Τα απόκρυφα με πάθος
Της περιπέτειας κυνηγός
Με όραμα μεγάλο
Ηγέτης χαρισματικός
Μ’ ελληνική παιδεία
Απίστευτη στρατηγική
Μια ιδιοφυία

Ετούτη που αναλύσανε
Στο διάβα των αιώνων
Όλοι οι σπουδαίοι στρατηγοί
Πάντων λαών του κόσμου

Θαύμασαν τον Αλέξανδρο
Και όλοι ‘καναν μνεία
Στα τόσα προτερήματα
Στον Μέγα διακρίναν
Περίσσια αυτοπεποίθηση
Θρασύτητα και τόλμη
Εκρηκτικότητα αστραπής
Μαζί με τόσα ακόμη

Αποφασιστικότητα
Ανδρεία και σοφία
Κι απ’ όσα αποπνέουνε
Από την ιστορία

‘’ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟ ΜΕΓΑ ‘’

Το όραμα του Αλέξανδρου
Μεγάλο όσο ο ίδιος
Όπως τα κράτη ένωσε
Τις πόλεις των Ελλήνων
Ο βασιλιάς ο Φίλιππος
Σαν γιος που τον πατέρα
Κρυφά ανταγωνιζότανε
Ονείρονταν μια μέρα

Όλα τα έθνη τους λαούς
Τον κόσμο να ενώσει
Και μια νέα εποχή
Στη γη να ξημερώσει
Ότι εμμέσως πλην σα-φως
Σε μια συνομιλία
Με τον σοφό Λυσίμαχο
Μας λέει η ιστορία

Πως όταν ο φιλόσοφος
Του λέει τι νομίζει
Αν το κακό και τ’ άδικο
Στη γη μπορεί να εκλείψει
Ο Μέγας του αποκρίθηκε
Αν κατορθώσει κάποιος
Σαν ηγεμόνας τους λαούς
Ενώσει σε ένα κράτος

Θα πάψει η αντιπαλότητα
Οι πόλεμοι κι η βία
Κι αν είναι ‘κεινος δίκαιος
Στη γη ευδαιμονία
Ίσως αλήθεια πίστευε
Τα όσα απαντάει
Σα λύση στο Λυσίμαχο
Κι όταν Ασία πάει …

Το όραμά του το κρυφό
Τα έθνη να ενώσει
Και με παιδεία ελληνική
Τον κόσμο να μορφώσει
Αφού εκτός το στράτευμα
Επιτελείο πήρε
Με Έλληνες φιλόσοφους
Ό,τι καλό υπήρχε

Φυσιοδίφες ειδικούς
Της κάθε επιστήμης
Και φυσικά ιστορικούς
Που η Μούσα ‘’ανακρίνει’’
Σε σχέση με το όραμα
Να δει αν αληθεύει
Κι’ ο βασιλιάς Αλέξανδρος
Θαρρείς το επαληθεύει

Τα όσα κάνει απ’ αρχής
Αυτής της εκστρατείας
Σαν καταργεί τα σύνορα
Και ανεξιθρησκεία
Σέβεται όλους τους θεούς
Τιμώντας τους δεόντως
Το θεϊκό συναίσθημα
Κερδίζει των ανθρώπων

Ετούτη η συμπεριφορά
Και οι παρεμφερείς της
Γήτευσαν έθνη και λαούς
Που εκείνος κυριεύει

‘’ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ‘’

Ο Μέγας όταν κίνησε
Με πανστρατιά Ελλήνων
Κι αν αληθεύει το όραμα
Η εκδίκηση των Μήδων
Μοιάζει να είναι πρόσχημα
Εκείνο η ουσία
Κι ο πόθος του Αλέξανδρου
Μας γραφει η ιστορία

Σφοδρός και ανυπόμονος
Για να το πραγματώσει
Αφού τα πάντα χάρισε
Τον κόσμο να αλώσει
Ασύλληπτη θρασύτητα
Εάν σκεφτεί κανένας
Πως με εβδομήντα τάλαντα
Ξεκίνησε ο Μέγας

Όπερ σημαίνει έφταναν
Για την τροφοδοσία
Ενός μηνός στο στράτευμα
Σ αυτή την εκστρατεία
Μα ένα ακόμα ιδίωμα
Στα τόσα του Αλέξανδρου
Σαν πιθανά τα απίθανα
Νοεί στο όραμά του

Ποντάρει αυτό στα τάλαντα
Στους θησαυρούς των Μήδων
Πιστεύοντας ακράδαντα
Πως θα νικήσει εκείνους
Δείχνοντας σ’ όλους πως μπορεί
Κάνεις να πραγματώσει
Το πιο μεγάλο όνειρο
Το ρίσκο θα ευοδώσει

Το τρία-τρία-τέσσερα
Το έτος των αιώνων
Όταν η φύση άνθιζε
Στη γη των Μακεδόνων
Τα πάντα ήταν έτοιμα
Αρχίζει η εκστρατεία
Αφήνοντας στη θέση του
Στη γη Μακεδονία

Τον στατηγό αντίπατρο
Που ’χει εμπιστοσύνη
Ο βασιλιάς Αλέξανδρος
Πανέτοιμος να φύγει
Με πανστρατιά ελληνική
Πενήντα σε χιλιάδες
Έξι ακόμη οι ιππείς
Οι Έλληνες οι άντρες

Φαίνεται πως αντάμωσαν
Στη μεσο-πεδιάδα
Που τρεχαλίζουνε στη γη
Τα τέσσερα ποτάμια
Ο Άξιος κι ο Γαλλικός
Λουδίας κι Αλιάκμων
Ο τρίτος ήτανε πλωτός
Μέχρι την Πέλλα πάνω

Έφτανε εκείνον τον καιρό
Η πόλη είχε λιμάνι
Μα προφανώς πολύ μικρό
Τα πλοία για να πάρει
Είκοσι ήταν κι εκατό
Πολεμικά εκείνα
Δεκάδες βοηθητικά
Με τα επιτελεία

Απέναντι απ’ τις εκβολές
Μπρος στην αρχαία Θέρμη
Στον κόλπο τον Θερμαϊκό
Εκείνος πριν βαθέψει…
Ο στόλος και η Ελ-στρατιά
Εκεί ανταμωθήκαν
Κι αφού καταμετρήθηκαν
Το ποιοί και πόσοι ήταν

‘’ ΠΑΡΜΕΝΙΝΟΦΚΙ ΑΝΤΙΓΟΝΩΦ … ‘’

Η Μούσα τούτα ιστορεί
Που γράφει η ιστορία
Και δεν προκύπτει από καμιά
Στο κάλεσμα για Ασία
Σλάβοι δεν ήτανε μαζί
Στην πανστρατιά Ελλήνων
Κι οι γείτονες οι Σκοπιανοί
Αν κάποιον διακρίνουν

Μαζί με τον Αλέξανδρο
Έστω και έναν σλάβο
Πρόγονο ψευτομακεδνό
Να πουν το όνομά του

Παρμενινόφσκι Αντιγονώφ
Περδίκκα ή Περδίκωφ
Τίτο, Γκρουέφσκι, Ίλινωφ
Στη Μούσα ν’ απαντήσουν
Λυπάται που σαρκάζεται
Για τούτο δεν καυχιέται
Όπως οι Σλάβοι άντροπα
Που στα παιδιά τους λένε

Πως είναι μακεδνόπουλα
Διδάσκουν στα σχολεία
Και μάλιστα οι γνήσιοι
Απόγονοι εκείνα
Ότι οι αρχαίοι Έλληνες
Μυστήρια χαθήκαν
Πάλι καλά που δεν τους λεν’
Ποτέ πως δεν υπήρξαν

‘’ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΑ ΣΛΑΒΟΠΟΥΛΑ ‘’

Πως κάποιοι βάρβαροι Γραικοί
Τη χώρα των Ελλήνων
Αφού καταπατήσανε
Ύστερα τη δική τους
Τη ρήμαξαν και έσφαξαν
Τους σλαβομακεδόνες
Αυτοί οι ψευτοΈλληνες
Γκραικούς που λένε αιώνες

Που έφτανε ως τον Όλυμπο
Κι απλώνονταν στη Θράκη
Τη Βαβυλώνα ξέχασαν
Να βάλουνε στο χάρτη
Διδάσκουν τα σλαβόπουλα
Και τα παιδιά δε φταίνε
Μια κι όλα εμπιστεύονται
Εκείνα που τους λένε

Όλου του κόσμου τα παιδιά
Τους ήρωες λατρεύουν
Κι όταν τους λέν’ προπάτορες
Δυό μέγιστους πως έχουν
Το βασιλιά το Φίλιππο
Κι Αλέξανδρο το Μέγα
Τον ήρωα τον πιο γνωστό
Στην ιστορία μέσα

Ποιό θα μπορούσε αρνηθεί
Το ψεύτικο το δώρο
Να μην πιστέψει μη δεχθεί
Σαφώς δεν έχει λόγο
Και πόσο μάλλον βλέποντας
Ενόσω μεγαλώνουν
Τους ανδριάντες τους παντού
Τα ονόματα στους δρόμους

Ότι η αλήθεια είναι αλλιώς
Και ψέμα όσα ‘μάθαν
Απ’ τους δασκάλους στα σχολειά
Σαν δυό γενιές περάσαν
Μόρφωσαν μ’ ανιστόρητα
Και το λαό να πείσουν
Φρόντισαν και φώλιασαν
Το μίσος στην ψυχή τους

Φονιάς ο Παύλος ο Μελάς
Ληστής εγκληματίας
Διδάσκουνε οι δάσκαλοι
Στα σκοπιανά σχολεία

Με τούτα τις γαλούχησαν
Οι Σκοπο-κυβερνήσεις
Αλλοεθνείς κι αλλογενείς
Αυτών τις συνειδήσεις
Σα-φως δε φταιν’ οι άνθρωποι
Που αντιδρούν στα Σκόπια
Πώς να κατανοήσουνε
Ότι ήταν ψέμα όλα

Ας έχουμε υπόψη μας
Εμείς όλα ετούτα
Ας τους κατανοήσουμε
Μου ψιθυρίζει η Μούσα….

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ©

Ενα ακομα αποσπασμα απ το βιβλιο » Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ » Επεται συνεχεια …

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Είπες μου λείπει το χάδι
το άγγιγμα της ψυχής
η λαχτάρα να ζήσω με πάθος
ό,τι ερωτεύθηκα από παιδί
κι έμεινε εγκλωβισμένο στο χθες.
Είσαι ένα παράθυρο ανοιχτό
ένα ουρανός του γαλάζιου και του λευκού
ένα μοσχοβολισμένο κερί από μέλισσα
ένα απροσμέτρητο ρήμα της καλοσύνης
που αγκαλιάζει τον κόσμο
από το άλφα ως το ωμέγα.
Δε ζήλεψες την αφθονία του πλούτου
τα παλάτια του Μίνωα
τον πρίγκηπα της Κνωσσού.
Έμεινες στο αθέατο, στης νύχτας τη σιγαλιά
παρέα με τ’όνειρο, για δυο ψυχές
που τις διαφάνειες των κύκλων τους
θα τις πλημμύριζε το φως της αγάπης
η ευτυχία δυο ανθρώπων να ζήσουν
μαζί Καλοκαίρια και Άνοιξες
να περπατήσουν με ό,τι απόμεινε ακμαίο
και δεν το αποσχημάτισε
η ισοπεδωτική των καιρών!

Θεόδωρος Σαντάς,26-3-2018

ΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ Μότο Ζηλεύω την αθωότητα των περιστεριών και την ανιδιοτέλεια της βροχής (Δημ Φαρμάκης ,Ενοχοπληξία, από το βιβλίο του , «Θραύσματα»)

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Σε γύρεψα στην ασπροκόκκινη
κλωστή της ανέμης, στην αυγή
των παιδιών
που μοιράζουν την αθωότητα
με το χαμόγελο των αμαρυλλίδων
και την καλημέρα του ήλιου!
Σε γύρεψα στου χειμώνα τις νύχτες
όταν ο άνεμος περνούσε στη θύελλα
κι εσύ στην πρώτη φορά ,να μιλήσεις
με ποίηση.
Κι όταν τα θραύσματα απ’τις λέξεις σου
με σημάδεψαν, έγινε ο κόσμος πορφύρα
να περάσουμε οι δυο μας
στην αγάπη των κοχυλιών
και στο θρόισμα των πεύκων
την ημέρα της ποίησης!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,21-3-2018

ΔΕΟΣ

14222184_1822100761353584_2346048958830345681_n

Πόσες λέξεις ακόμα να ψάξω
και σε ποιο όνειρο ν’ανατρέξω
να μιλήσω με την εγκαυστική της καρδιάς
μ’ένα κύμα γαλάζιο,σ’ένα ταξίδι πρωτόγνωρο
να γνωρίσω τα πορθμεία της γης
να’βρω κάτι σπάνιο για σένα
να θυμάσαι ότι η ποίηση
σε περνάει απευθείας στο άπειρο.
Κι εκείνο το γέλιο σου
το στιλπνό και το απαστράπτον
που σε κάνει να λάμπεις
σαν φως ιλαρό ,να ευωδιάζεις
σαν μύρο Αγίου, να στέκεσαι ακίνητη
και όλα σου να είναι ένα δέος
σαν τις Καρυάτιδες στο Ερέχθειο
σαν νύχτα λευκή της Αγίας Πετρούπολης
που η ομορφιά και το θαύμα της
εξαϋλώνουν τον άνθρωπο!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,21-3-2018