Αρχείο

Κώστας Γεωργίου Καρούσος, λογοτέχνης, νυν πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 2014. ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ στα θύματα της καταιγίδας 15/11ου και 16/11ου Ελευσίνα-Μάνδρα και Δυτική Αττική… …Σ…Ε…Π…Τ…Η….. Μ…Ο…Ρ…Φ…Η…

23722429_2028143937415931_2201757900380384896_n

Σεπτή μορφή,όπως κι αν λέγεσαι
πράσινο της λυγαριάς-ξέπνοο φως,
προωθητική έννοια-ετοιμόγεννο στάχυ,
ματωμένο σύννεφο την ώρα που λείπεις,
άκουσμα γδούπου στα υγρά καταγώγια,
βήχα του ορυχείου-πάτρια γη,
με λεπταίνει ο τρόπος σου,
για όσες φορές ο χρόνος,περιπαθής,ευγενικός,
πράγματι αναίτιος δεν ήρθε,
Για όσες φορές κρυστάλλωσε το κάλλος
με την πρώτη ματιά.
Για όσες φορές αποτραβιούνται
οι αμμόγλωσσες το φθινόπωρο
σα χέρι,σαν πίκρα σε τρύπιο στήθος.
Για όσες παλιοκαιρίτικες αυγές υποτροπιάζουν
δυο λέξεις χτίζω,καλοσωρίζω την όστρια
ίδιο γυμνόσαρκο τραγούδι.
Σ΄ένα πεινασμένο ηλιόφωτο γυρνώ
τις αιμάτινες τροχαλίες των εποχών.
…Όρισαν,την συγκομιδή των αγρών !!
…Όρισαν,την εσπερινή μας επιστροφή !!
…Όρισαν της ψυχής μας την ανάγκη !!
Στιγμές απρόσωπες,λευκές,από νύχτες χιονισμένες,
αιχμηρές από σκιρτήματα,στιγμές από νίτρο,
στιγμές από ερμίνα…
Τους φιθύρους περιλούει ο ήλιος με στεναγμό
Στα λεωφορεία συνωθούνται με άταχτες λέξεις.

Από το βιβλίο μου ΄΄Τραγουδώντας την εποχή μας΄΄
εκδ.΄΄Πάραλος΄΄Αθήνα 1989

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Νοέμβριος 18, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΟΙ ΑΖΑΛΕΕΣ ΤΩΝ ΦΕΓΓΑΡΙΩΝ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Είσαι ένα φεγγάρι αλλιώτικο
από έναν άλλο ουρανό
που το φως σου φτάνει ως εδώ.
είπε το άστρο της Αφροδίτης
και ξαναφάνηκε την αυγή
να μου πει στον όρθρο των λόφων
καλημέρα ,αγαπημένε των ουρανών!
Κι όπως με κοιτούσε το βλέμμα του
κι όπως καθρεφτίστηκε ο ουρανός
κι ημέρεψε ο χτύπος μου
το δάκρυ του έσταξε την κόκκινη βροχή
και φύτρωσαν πολύχρωμες ανεμώνες
στις εκβλαστήσεις του ορίζοντα.
Από τότε όλες ανεμώνες του ουρανού
και της γης ,ανεμίζουν και γράφουν
πάνω από το κεφαλάκι τους .
Μόνο για σένα…!!!!
με πολλά αποσιωπητικά και θαυμαστικά
να μη ζηλέψουν οι αζαλέες των φεγγαριών!

Θεόδωρος Σαντάς ,Θεσ/νίκη,9-10-2017

Γιώργος Ν. Μανέτας Από τη ποιητική συλλογή : Ποιήματα «Της στεριάς» … 1990 – 1996) Παρακαλώ σε

23621577_2027982744098717_6782591220047556724_n

Ο τόπος που γεννήθηκα, που ‘ν’ της καρδιάς μου, τόπος,
είχε πολύσχημα βουνά με δέντρα και με ρούγες.
Είχε πλατάνια, ν’ αφεθείς μες στης σιωπής τ΄ απόσκιο.
Είχε πηγάδια δροσερά, να πιεις και να μεθύσεις.

Άξιες κοπέλες, είχε. Γιους. Βουνίσια παλληκάρια,
ώρια, πανώρια ως τα βουνά του Ολύμπου και της Όσσας.
Άμα τη φούχτα κλείνανε, ραγίζαν το λιθάρι,
λυγίζαν τ’ αγριοπούρναρο, στο πάτημα τ’ αντρίκιο.

Τώρα, ζητώντας μου η ψυχή, με στέλνει πάλι πίσω
μα δεν η ρούγα πια γνωστή και το βουνό, δεν θέλει!
Όσες φορές προσπάθησα χωρίς για να τον φτάσω,
τόσες εκείνη μου η καρδιά, μου μίκραινε το χτύπο.

Παρακαλώ σε, – που θα βρεις τον τόπο τον χαμένο,
μεμιάς να πέσεις καταγής, το χώμα να φιλήσεις.
Μόνο μην πρόσκαιρα σκεφτείς στα βιαστικά να κάτσεις:
Αν ξαπλωθείς στ’ απόσκιο του, πίσω πια δεν γυρίζεις…

Ο όρκος

Ω, τύχη, που εμπιστεύτηκες για ν’ αγαπώ τη φύση,
για ν’ αγαπώ τα δέντρα της και τα ψηλά βουνά.
Κάθε φωλιά μικρού πουλιού στα χέρια μου έχω χτίσει.
Ό,τι δεντρί εγώ φύτεψα, μ’ αγέρα δεν κουνά.

Ίσκιος δεν άγνωρος σ’ εμέ κι ούτε σκοτάδι ξένο,
κι ούτε ποτάμι δροσερό χωρίς να το λουστώ.
Σαν δω σπασμένο το κλαρί το φτάνω και το δένω.
Εγώ, με τ’ άγρια τα θεριά μπορώ ν’ αγκαλιαστώ.

Ούτ’ ένα σύννεφο τεφρό, που δεν γνωρίζει εμένα.
Όρκο σου κάνω, της βροχής σταγόνα μη γευτώ,
αν όλ’ αυτά που μολογώ, είν’ άγνωστα σε μένα.
Να ζώσω βράχο το κορμί, και πέρα να ριχτώ.

Μόνο τα κίτρινα πενθώ για δεν μπορώ να γιάνω.
Για δεν μπορώ του λιθαριού που ράγισε κορμί.
Ό,τι μπορούν τα χέρια μου, τ’ αγγίζω και το φτιάνω.
Μόνο τ’ ανθρώπου δεν μπορώ να γιάνω την ορμή

Χώρος και τόπος υποθετικός

Έτος 2412

Απόψε, ντύθηκα καλά.
Είχε κόσμο, βλέπεις.
Άνθρωποι του πνεύματος
ντυμένοι με κοστούμια λέξεων,
ποιημάτων φορέματα,
πανταλόνια διηγημάτων
και ό,τι η συντεχνία
του χώρου και τόπου,
προέτρεπε και επέτρεπε.

Πολυεπίπεδες οι σκέψεις και απόψεις:
Με προσεγγίσεις και καταξιώσεις απονεμητικού χαρακτήρα,
με αμφισβητήσεις και εξομολογήσεις συνωμοτικού τύπου
πότε συναινετικές και πότε καταγγελτικές,
με προβλέψεις ακριβείας της μελλοντολογικής τέχνης
παραληρηματικού χαρακτήρα, κάτω του μετρίου…

Είχα χάσει επεισόδια.
Δεν είχαν καμία, μα καμία σχέση
με την εποχή μου…

Δεν άνηκα!
Φόρεσα το λεξικό μου ταγιέρ και αποχώρησα.

Ήταν όλοι, εκεί…
Μόνον οι Άνθρωποι, έλειπαν…

Από τη ποιητική συλλογή : Ποιήματα «Της στεριάς» … 1990 – 1996)

©Γιώργος Μανέτας

Πηγή : http://gmanetas.blogspot.gr/

Filareti Byzantiou

22688899_2018138655083126_4469573002086572735_n

Μέρες σιωπής διάφανες
νωχελικές
Μέρες απρονόητες
που δεν έχεις σκεφτεί τί να τις κάνεις
Στέκεσαι απέναντί τους διστακτικός
συχνά συνοφρυωμένος
Τις κοιτάς
Σε κοιτούν κάπως
Δεν ξέρεις πώς
Αλλά νιώθεις τη μυρουδιά τους
Ακούς τους ψιθύρους τους
Έρχονται από τα βάθη
της ψυχής σου
Κουρασμένες από την τόση οδοιπορία
Κουβαλούν πραμάτεια
τους καημούς και τα πάθη σου
Όσα ακόμη δεν τόλμησες να ζήσεις
όσα ελπίζεις ότι δεν θα χτυπήσουν
την πόρτα σου
Σου γνέφουν
Διψούν
Πάντα το μέλλον διψασμένο φτάνει
Και πάντα εμείς σαν ξαφνιασμενοι
απροετοίμαστοι σαν
ποτέ δεν έχουμε κάτι
για το ξεδίψασμα
Μέρες σιωπής απροσδόκητες
ιλαρές και καταδεκτικές
Μη με κοιτάτε
Μη με συμπονάτε
Μη χτυπάτε την πόρτα μου
Το δικό μου μέλλον
σαν παλίρροια περιμένω
να πλημμυρίσει
το σπίτι μου….

( Φ.Β. »ΠΥΡΙΦΛΕΓΗΣ ΓΕΓΟΝΑ» 161024)

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Οκτώβριος 24, 2017, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΠΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

22729020_2018141021749556_8149662858081174791_n

Ο ήλιος πορφυρογέννητος ,ακουμπάει μισός
την αυγινή κι ακύμαντη θάλασσα
κι ο ορίζοντας βάφεται κόκκινος
και μας καλημερίζει η μέρα χαρμόσυνα
κι όλα παίρνουν μια ένθεη όψη
ήρεμη και γαλήνια…
Πόσο θαύμα μπορεί να χωρέσει η φύση
πόση ποίηση ,πόσον έρωτα, πόσα πουλιά
πόσα τραγούδια της ξενιτιάς
πόσους όρμους της Αφροδίτης
και πόσο Απολλώνιο φως;
Θεέ μου σκέφτομαι, άραγε
ο Παράδεισος τ’ουρανού πώς να είναι
να μπορούμε κι εκεί να γράφουμε ποίηση
να διαγράφονται τα ανομήματα των ανθρώπων
με την ποιητική της φιλευσπλαχνίας σου;

Θεόδωρος Σαντάς,20-10-2017

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΑ

13315538_1777512895812371_3920314114161817633_n

Αναθεώρησα,
και πάλι τη ζωή μου,
αναθεώρησα,
αυτή ειν η απόφαση μου,

πιάνω ξανά, απ την αρχή,
το νήμα , να με πάει,
να βρω τα λάθη που έκανα,
και ότι με πονάει,

και ότι βρω, υπόσχομαι,
εγώ να το ξορκίσω,
και την ζωή μου απ την αρχή,
πάλι να ξαναρχίσω,

αναθεώρησα,
θα ψάξω νέους δρόμους,
αναθεώρησα,
δεν θέλω άλλους πόνους,

θα αρπάξω από τα μαλιά,
την πρώτη ευκαιρία,
και δεν θα αφήσω άλλη ξανά,
να φύγει η ευτυχία,

θα βρω την άκρη που οδηγεί,
σε νέους παραδείσους,
εκεί που δεν υπάρχουνε,
τα αισθήματα του μίσους.

ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΟΛΑ ΣΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ

22687891_2015642645332727_7468470522510913354_n

Σ’ακούω που τρίζεις το οδοντικό μου
που προφέρεις το θήτα μου αργά
μία-μία τις τρεις συλλαβές
στη δίνη που μας σπρώχνει με πάθος
σ’ένα φλαμέγκο τρελό ,πάνω σε σ’έρημες σκάλες
να μεθύσουμε με ίλιγγο τις παραλείψεις
κι ό,τι μας στέρησε η ατολμία μας!
Όλα στο μέγιστο, στην ηχώ των σειρήνων
στη γραμμή των ισάλων
τα όνειρα βάφτηκαν στην πορφύρα τους
και το ταξίδι ντύθηκε με μετάξι
αποκαλύπτοντας την ιερότητα του Αιγαίου !
Αγάπη μου,η δική μας η Οδύσσεια τώρα αρχίζει
Με αψιθιές και με δενδρολίβανο
δε γιατρεύονται οι φλέβες μας!
Όλα πλέον μιλούνε κι αναπνέουν για μας.
Η Ελένη ,η Κασσάνδρα κι η Πηνελόπη
ο Οδυσσέας , ο Αχιλλέας κι ο Αγαμέμνονας
πέρασαν ήδη στον μύθο τους
με της αθανασίας το αμάραντο πέπλο.

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,13-10-2017

Φωτογραφία. Πηγή : http://www.mixanitouxronou.
Η Σειρήνα του Edward Armitage, 1888…

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ Α.Φ.Ι.Ε.Ρ.Ω.Μ.Ε.Ν.Ο..το ποίημά μου..΄΄Α..ν..α..τ..έ..μ..ν..ω΄΄ στην ….Κ…Ι…Κ…Η…..Δ…Η…Μ…Ο…Υ…Λ…Α…

22552830_2015651395331852_2695208915777952555_n

Ανατέμνω της ψυχής το φως
αλλοιωμένης εικόνας λευκού κρίνου
σαν αίσθηση μυθοπλασίας του κόσμου.

Με διάχρονο κουπί θωπευτικό
ποιός νυχτοκόπησε την αυγή της άνοιξης
αχτένιστη,κοιμώμενο άστρο ;;

Λαμνοκόπος της αυγής επιστέφω
στην πάνσεπτη καλλιέργεια του ρόδου
με κλαδί παντοκίνητης έγνοιας.

Κυμάτιζε μέσα μου λόγος
αείφθογγος,τ΄ανεμοκύλισμα του χρόνου,
ψυχής αγιάτρευτη δοκιμασία.

Την αλήθεια σύμψυχος επιστρέφω
στην ευρυγνωσία της λέξης που αντιστέκεται
με φθόγγους χορικής ευλογίας.

Σαν ωκεανόπληκτη απορία !!…
Κοινός θνητός περιφερόμενος
Ελπίζω Στον Αείφθογγο Μέλλοντα.
Κώστας Καρούσος

Απόψε

Απόψε22491593_799930416854025_1461421137090522520_n

Η ύπαρξή μου βυθίζεται στην απουσία σας.
Μα, απόψε , θα σας συναντήσω .

Θέλω να νιώσω την αγκαλιά της μάνας ,
το φιλί της αδερφής , το χάδι του πατέρα.
Να δω τρία αστέρια στο χρώμα της καρδιάς
να οριοθετούν το σύμπαν,
με δρόμους από παρενθέσεις και τελείες .

Δεν είναι ακατόρθωτη η υπέρβαση του άπειρου
και η κατάργηση της ύλης.
Αρκεί η μετακίνηση της σκέψης
στο φως της αιωνιότητας . Είναι τόσο απλό.

Θα σας δω , απόψε .
Το υποσχέθηκα στην ψυχή μου.

« Λόγια δραπέτες»
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική

ΣΤΗΝ ΙΣΤΑΡ ΤΩΝ ΒΑΒΥΛΩΝΙΩΝ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Ποια Αστάρτη της γονιμότητας και του έρωτα
εξουσιάζει το φύλλο που τρέμει
και ποια Αφροδίτη το γόνιμο ρήμα μου
μ’ ένα αφειδώλευτο στίχο
που μιλάει για θεές και παλίρροιες;
Σε ποια Τύρο και σε ποια Σιδώνα
να γυρέψω τις απροσμέτρητες χάρες σου;
Σε ποια Γαλιλαία να σε ψάξω τριγύρω
να ακουμπήσω το όνειρο
την ώρα που το ξεντύνει η πανσέληνος
κι οι υμνωδοί ψάλλουν τα Χαίρε σου;
Σε ποια ευφορία και σε ποιον λειμώνα της γης
μπορώ να ψηλαφίσω τα θέλγητρα
να περάσω αμόλυντος με πανσέληνο
στην Ιστάρ των Βαβυλωνίων
και στο έπος του Γιλγαμές:
Μένω στο θαύμα σου
να οδηγηθώ μ’ένα νεύμα στην έρημο
στα κελεύσματα της Κλίμακος
του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου
Μαινέσθω θάλασσα, πέτραν διαλῦσαι οὐ δύναται*»

Θεόδωρος Σαντάς,13-10-2017

*Κι ας μαίνεται(τρελαίνεται)η θάλασσα,την πέτρα να τη διαλύσει(θρυμματίσει) δεν μπορεί.