Αρχείο

ΟΜΙΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΕΛ–ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΤΕΡ-ΣΤΙΣ 9-11-2011–Διαβάζοντας ποίηση του Γιώργου Κάρτερ – όπως και άλλων ποιητών – τέτοιου βεληνεκούς, πάμπολλες φορές διερωτήθηκα τι είναι ποίηση, τι σημαίνει, πώς την εκλαμβάνουμε;

30582359_2102388199991504_6217519984835297280_n

Ας πάρουμε μερικές ανταύγειες από το «πνευματικό του πιστεύω» γράφει: «…Μέλημα στις ποιητικές μου δοκιμασίες ήταν να επιτύχω αυτή τη λειτουργική επικοινωνία. Να μη χάσω την επαφή μου με κείνους που θα ’θελαν να δεχτούν το λόγο μου και τα δείγματα της αισθητικής μου έκφρασης. Αυτός ο προβληματισμός του ποιητή, δεν είναι καθόλου ανώδυνος, αφού τα εκφραστικά του μέσα πρέπει να προσαρμόζονται στο ύφος και στα επικαιρικά δεδομένα…΄΄ Ο ποιητής εστιάζεται – όπως φαίνεται – στην αισθητική της έκφρασης και στην ανανέωσή της, στον προβληματισμό, στην ωφελιμότητα της τέχνης, στο περιεχόμενο, στην αισθητική-λειτουργική επικοινωνία, στη μορφή του Ωραίου κ.λπ. Διαβάζοντας ξανά το παρακάτω κείμενο «Ο ποιητής και η πραγματικότητα» της Ιφιγένειας Χρυσοχόου (μητέρα της συζύγου του) περ. Νέα Εστία, Ιούνιος 1993, πιστεύω, ότι μέσω της ποίησης και με το άρθρο της, έδωσε ανάγλυφα και την προσωπογραφία του Γιώργου Κάρτερ, ας το ακούσουμε: «…Ο ποιητής ζει την πραγματικότητα στις πολλαπλές της εντάσεις. Ζυμωμένος με τη ζωή ή και αποτραβηγμένος απ’ αυτήν, θα δώσει το παρόν παντού και πάντα. Όλες οι αγωνίες οι κοινωνικές, οι οικουμενικές, συμπυκνωμένες μέσα του. Ζει τα υπαρξιακά προβλήματα όλων των εμβίων της γης.

Οι απόηχοι, των όποιων συμβάντων στον πλανήτη μας, του τραντάζουν το είναι. Κάνει βουτιές στα άδυτα. Εξιχνιάζει, ανακαλύπτει, αποκαλύπτει. Βλέπει το σημαντικό στο ασήμαντο. Το σπουδαίο στο επουσιώδες. Αιθεροβάμων αλλά και προσγειωμένος, ιδεαλιστής αλλά και ρεαλιστής. Ονειροπόλος και ορθολογιστής, μοναχικός και παγκόσμιος, ζει στο δικό του παγκόσμιο κόσμο. Βέβαια αυτές οι παράλληλες ή παράπλευρες εκφραστικές συνιστώσες στοιχειοθετούν – αλλού λίγο, αλλού περισσότερο – και την ποιητική πολλών λογοτεχνών. Θα μου επιτρέψετε όμως – ταπεινά – να προσθέσω, ότι ποίηση ακόμα είναι μια ιδιότυπη διεργασία (πάντα σε σχέση με την προσωπικότητα του ποιητή και τα ποικίλα ερεθίσματα που δέχεται) ηδονική – πνευματική – μαρτυρική και στοχαστική αυτοβύθιση και μια τραγικά ψυχοφθόρα διατύπωση και καταγραφή – όσων ο ποιητής εκλαμβάνει – και συνάμα, αποτεφρωτική διαδικασία για τον ίδιο, μέχρι να ολοκληρωθεί η εμπνευστική του απόσταξη, όταν βεβαίως ο ποιητικός χρόνος μας περιμαζεύει στοργικά κι άλλοτε –ο ίδιος– μας εκσφενδονίζει στο άπειρο. Αυτήν την καθ’ όλα συνολική ή καθολική – φωτογραφική αποκαθήλωση στη ζωή, του ποιήματος – σώματος, εκτιμώ ότι πρεσβεύει και ο Γεώργιος Κάρτερ. Τα στοιχεία της ποιητικής του, καταδεικνύουν την απαρασάλευτη συνέχεια και συνέπεια στη ζωή, ποίηση πολυσχιδής, υψιπετής, βαθιά ανθρώπινη, ουσιαστική στη διαχρονικότητά της, ένα τραγούδι αδιάκοπης διαδοχής συγκινησιακών αποκαλύψεων, π.χ. «Θέλω να υπερασπίσω τα ίχνη μου // απ’ τα νυχτόβια που επέρχονται αντίχρονα το πληθυντικό ήθος των αυθαιρέτων // τους σεσημασμένους σημειολόγους τα παρασιτογόνα νεογνά // τις εκκωφαντικές φωνές των ανέμων που μαίνονται τούτη την ένοχη εποχή. … Έχτισα τον ουρανό μου νοώντας τον αιώνιο νόμο («Βιολογία», σελ. 15). Ο φιλοσοφικός στοχασμός διατρέχει όλο το έργο του, απόρροια της κοινωνικής του προσφοράς, πάντα λεπτός και αλεξικέραυνα προστατευτικός για τους άλλους ως ποιητής. Όσο της κοινωνικότητάς του ο χώρος ανανεώνεται και πλαταίνουν οι εμπειρίες, τόσο πλαταίνει και η κατάκτηση της ποιητικής του υπόστασης. Γράφει: … «ποτέ δεν λιποτάχτησα από την πολιτεία μου» σελ. 18 …«Επισπεύδοντας την κατάδυση στη δική μου φωνή … είμαι ο ελάχιστος αμαρτωλός του μέλλοντος» σελ. 19 Δεν είναι η άρνηση της απομαχιμότητας που φέρνει ο χρόνος, αλλά η εμμονή του σε υπέρτατες αξίες, οραματικές επαναφορές, που έχουν την ειλικρινή ταύτιση ενός προσωπικού πένταθλου με την πανανθρώπινη φορά των πραγμάτων. Διεισδυτικός ποιητής και ανοξείδωτα πανοραμικός στο χρόνο. Ο Μπάμπης Κλάρας –στη «Βραδινή» 20-9-65– γράφει: «Η θεματική του ουσία είναι άμεσα συγχρονισμένη. Συγχρονισμένος στο νου και την καρδιά, μαζί και στη μορφή, τη συνταιριασμένη από ευαισθησία και έκφραση έντεχνη». Ο δε ποιητής Κούλης Αλέπης θα προσθέσει: «Όλα τους είναι χυμώδη και πολυσήμαντα στην επιγραμματική τους λιτότητα.

Σίγουρο και δωρικά απλό ύφος. Η τόσο αναπτυγμένη αίσθηση του περιττού κάνει ξεχωριστή εντύπωση». «Ποτέ ποτέ δεν είδατε // τις μέρες μου που σας ικέτευαν το δάχτυλό μου στην αφή της Καπέλα Σιστίνα στα τετράδιά μου τη δέηση της επικοινωνίας…» σελ. 21 Ο πολυαγαπητός και αείμνηστος Χρήστος Κουλούρης γράφει στο περ. «Νέα Σκέψη», Δεκ. 1974: «Ο ποιητής άνοιξε γι’ άλλη μια φορά τον πραγματικό δρόμο προς τον χώρο της ειλικρίνειας και της τόλμης. Η φωνή αυτή δικαιώνεται μέσα στο χρόνο και κατακτά οπωσδήποτε θέση περιωπής για όσα μας υπαγορεύει…». Ο ποιητής Γιώργος Κάρτερ συνεχίζει περήφανος ορειβάτης στις αρχέγονες αξίες της ελληνικότητας, σκληρά επεξεργασμένος στην έκφραση και στην ολότητα του νοήματος, ιστορικός ιχνηλάτης και οδηγητικός, αντιμετωπίζοντας με εσωτερική αγωνία το αύριο, γράφει: «Από το κέλυφος απαλλαγμένος // μέσ’ στην πηχτή νύχτα // έρχομαι ιχνηλάτης τα εαρινά μου όνειρα // κρεμάω στον ουρανό // σαν άρνηση και σαν πρόνοια… έτσι που στέγνωσε η γη // κάθε ρωγμή πληγή // είδα τα μάτια του Οιδίποδα… σελ. 25 …Προσέχτε τα προσεχή χρόνια // την αστραπή της ιστορίας…» σελ. 26 Αναπόφευκτα ο χρόνος δικαιώνει και επιδοκιμάζει κάθε πολύχρονη πνευματική θητεία στα κοινωνικο-πολιτιστικά δρώμενα. Στην περίπτωση του Γιώργου Κάρτερ η πολυφιλία της ποίησής του από τον τύπο έγινε αποδεκτή ως ένα καθολικό γεγονός ποιότητας και ωριμότητας, με απόλυτα δικαιολογημένη την παράμετρο της πολύ προσεγμένης εξελικτικής του πορείας, συνοδοιπόρος της γλυκύτητας, της αναμονής και της παραίνεσης. Γράφει ξανά ο Χρήστος Κουλούρης, περ. Νέα Σκέψη, Μάρτης 1983, «περιστατικά προσωπικής αντίληψης επεκτείνονται και αγγίζουν την παγκοσμιότητα σ’ έναν κώδικα ποιητικής φρασεολογίας». Προσωπικά εκτιμώ, ότι σε κάθε στίχο – σε κάθε ποίημα – υπάρχει ένας εσωτερικός απολογισμός και μια επίσπευση της ανάγκης να ολοκληρώσει τη δική του ακεραιότητα στο κοινωνικό γίγνεσθαι και ταυτόχρονα σε ωθεί – ο στίχος – σε μια αυτοσύγκριση με τα πράγματα και τις εξελίξεις, για τη δική σου (για τη δική μας) ολοκλήρωση και αποδοχή. Γράφει ο ποιητής: «…η πόλη όλο και θα ψηλώνει… είμαστε εμείς ο χρόνος // που δε γυρνάει ανάποδα…» σελ. 22 Κι όσο δεν παρεκκλίνει ο Γεώργιος Κάρτερ από τις αξίες του, τόσο και θα με- γαλώνει η απόστασή του από το ύφος και το ήθος των λογής αμμολοφίσκων της λογοτεχνίας και της λειψυδρίας τους. Ο ίδιος ο ποιητής σε άρθρο του με τίτλο «Αναλώσιμη λογοτεχνία», περ. Νέα Σκέψη, 12ος 2002, γράφει: «…Τα πράγματα φανερώνουν πως ο πολιτισμικός εκπεσμός, που έχει σημαδέψει την εποχή μας, δημιούργησε ένα είδος λογοτεχνίας, όχι οπωσδήποτε, για αισθητική απόλαυση, αλλά για να καλύψει, έτσι κι αλλιώς, ένα χαμένο χρόνο. Ο μύθος του ιστορήματος βλέπετε, μας απομακρύνει εύκολα από την όψη της πραγματικότητας».

Γι’ αυτό και ο Δημήτρης Γιάκος – πολύ πιο πριν – ακριβοδίκαια επισημαίνει σ’ «Το βιβλίο» (9ος 1983): «Η δικαιολογημένη του απαρέσκεια για ότι ζει κι αναδεύει και κυριαρχεί γύρω-τριγύρω, του γίνεται κάποτε σφοδρή απέχθεια. Μια απέχθεια που δεν θα την χαρακτήριζες αμυντική, γιατί είναι αγωνιστική, επιθετική, μαχητική, ακριβώς γιατί εκπηγάζει από μια θέρμη ψυχής κι από μια βαθύτατη συμπόνια στο ταλαιπωρημένο άτομο των καιρών μας και στο σπαραξικάρδιο δράμα του κοινωνικού συνόλου. Αλλά κι από πίστη – θα προσθέταμε – του συνειδητού πνευματικού μαχητή σε κάποιον καλύτερο κόσμο». Πόσο αλήθεια μας πονούν τα λόγια του Δημήτρη Γιάκου σήμερα! Αυτό το φως της ανθρώπινης λύτρωσης που γίνεται ταυτόχρονα διαπίστωση και επίκληση, συμπερασματική αναφορά και ψηλάφηση των αποδείξεων της ζωής, και μια ακαταμάχητη συμπόρευση και συνεύρεση αξιών – προσώπων και γεγονότων, επισημαίνουν και υπογραμμίζουν στην ποίηση του Γεωργίου Κάρτερ πολλοί παράγοντες του πνευματικού μας χώρου, ορισμένες ενδεικτικές φράσεις: • Αντώνης Σαμαράκης: ποίηση αληθινή με δύναμη κι ανθρωπιά. Και μ’ αυτό το τραγικό ρίγος του καιρού μας. • Ρίτα Μπούμη-Παππά: Ένας ποιητής με δική του έκφραση, με στίχους μαχαίρια, που βυθίζονται ως το κόκκαλο. • Ευάγγελος Μουτσόπουλος: Εντυπωσιάζει ο εσωτερικός ρυθμός, η αρμονία των εκφράσεων σας καταπλήσσει… τέμνετε οδούς αισθητικές κι επιβάλλετε μορφές νέες και γόνιμες. • Τάκης Βαρβιτσιώτης: Πρωτοτυπία, βραχυλογία, συμμετοχή στο ιστορικό παρόν, στιχουργική αρτιότητα. • Μενέλαος Παλλάντιος: Πλούτος και βάθος περιεχομένου… Η πολυμέρεια των θεμάτων, που με τόση διείσδυση και υπευθυνότητα χειρίζεσαι, δείχνει για μια ακόμη φορά τη γόνιμη και σφαιρική λειτουργία του πνεύματος σου. • Ηλίας Σιμόπουλος: Μας έδειξες πόσο μεγάλη είναι η εμβέλεια της ποίησης όταν ο ποιητής ευτυχήσει να βάλει το δάχτυλο επί των τύπων των ήλων. • Θεοδόσης Πυλαρινός: Το αντιπολεμικό πνεύμα, η οικολογική ευαισθησία, η κοινωνική ευθύνη, η πνευματική ποιότητα της ζωής… συμπληρώνουν το όλο σκεπτικό του και δείχνουν το ξεστράτισμα του ανθρώπου των ημερών μας. Για το βιβλίο του «Κατά παντός υπευθύνου», εκδ. Γαβριηλίδη, έγραψα στο περ. Νέα Σκέψη, Μάιος-Αύγ. 2007: «Με εντυπωσιακή λυρική βραχυλογία συνεχίζει ο ποιητής Γεώργιος Κάρτερ την ποιητική του ανάβαση. Λόγος καθολικός, με διανθρώπινο προσανατολισμό, εκρηκτικός – στοχαστικός ανασασμός, βαθιά δοσμένος τόσο στα καθημερινά όσο και στα παγκόσμια, μ’ ένα στίχο διοπτρικό – αιχμηρό και ταυτόχρονα διάφανο, που καθορίζει αμετάκλητα την προσωπική του φορά στα πράγματα. Δημιουργεί εύλογα την εικόνα μιας ποιητικής – συμφωνικής πραγματικότητας. Η ενδοκριτική του άμεση και υποδειγματική στοχεύει στην Αλήθεια. Στο στοιχείο της Ύπαρξης και της Ιστορικής πολιτισμικής συνέχειας σταθμίζει την λογοτεχνική του συνέχεια. Εκεί ο στίχος καρπίζει, ανθοφορεί, γεμάτος μηνύματα, ευγένεια και παρατηρητικότητα.» Ποίηση (θα ’θελα να μου επιτρέψετε να συμπληρώσω ακόμη) είναι μια διαρκής αυτοανατομία σ’ ένα κοινωνικό υπογάστριο που αιμορραγεί, που μόνιμα θα διερωτάσαι – ως ποιητής – αν καταστάλαξες τον κεντροφόρο στόχο σου και τις εκφραστικές σου αναζητήσεις και ποτέ δεν θα μπορέσεις να πεις ότι ευτύχησες να γράψεις όλα όσα είδε ο νους και η ψυχή. Σ’ αυτή την ερπετογενή πορεία και την κρίση των αξιών, άφθορος και κρυσταλλώδης πορεύεται ο Γεώργιος Κάρτερ, μ’ ένα βεβαίως τρανταχτό συναίσθημα που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της απτής καθημερινότητας…
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε Κώστας Καρούσος Ε.Ε.Λ.

Ομιλία μου στην ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 10/2/2018 ………Μ.α.ρ.ί.α.. Τ.α.π.α.κ.τ.σ.ό.γ.λ.ο.υ–Μ.π.ο.ύ.λ.η «Νοσταλγοί της Εδέμ» και «Ιχνηλασίες ονείρων» Εκδ. Εχέδωρος, Θεσ/νίκη 2016 και Θεσ/νίκη 2017

29244294_2087635108133480_4675198641885937664_n

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, φίλες και φίλοι,
σας ευχαριστώ για την παρουσία σας.
Γράφει η ποιήτρια στο ποίημά της «Ικεσία» (σελ.21):
«Χάνομαι στα μονοπάτια τα λησμονημένα
σε μέρη αχαρτογράφητα και μυστικά.
Δάκρυα καυτά στα μάτια μου αναβλύζουν,
είναι η πίκρα της ψυχής μου που ξεχειλά».
Άμεσα η δημιουργός καθορίζει την προσωπική της πορεία σε μια ποιητική και ανθρώπινη Ικεσία, με πρωταρχικό στόχο την ανάδειξη των δικών της προτεραιοτήτων, στα κοινωνικά μας πράγματα. Η ποίησή της δημιουργεί ένα φωτεινό ορόσημο ψυχικής ανάτασης, αμεσότητας, πηγαιότητας και στοχαστικής –ιδιαίτερα– επάρκειας, που συγκινεί ο ρυθμός, η αναζήτηση, το βίωμα και το αισθαντικό στοιχείο του στίχου, που συχνά-πυκνά πλησιάζει και αξιολογεί μια προσωπικότητα, δομημένη και εκφρασμένη στην πολλαπλότητα της ευαισθησίας του κοινωνικού της χώρου.
Το θεματικό της στοιχείο, που κυριαρχεί στο έργο της, ως θεμέλιος λίθος της συνολικής της δημιουργίας, είναι το υφέρπον υπαρξιακό, που συντονίζεται με τα κοινωνικά πράγματα, και χαρτογραφεί άλλοτε με θρησκευτικότητα, άλλοτε με προσευχητική, ενορατική, ψυχική διαστολή, άλλοτε κυνηγώντας, στις διαπροσωπικές της σχέσεις, την ανθρώπινη χαρτογράφηση του ατόμου, σ’ ένα παζλ αγωνίας, ενδιαφέροντος, ερωτικής ανησυχίας ή εσωτερικής γαλήνης, αποβλέποντας «στη συλλογική μνήμη του κόσμου».
Ο εκλεκτός Αλέκος Δαφνομήλης επισημαίνει: «Οι στίχοι της χαρακτηρίζονται από την εμβρίθεια του στοχασμού και τη θερμότητα του ανησυχούντος ατόμου και μαζί με τον σωστό χειρισμό της γλώσσας, που είναι απαλλαγμένη από ρητορισμούς και φέρνει την προσωπική της σφραγίδα, χωρίς δουλικές μιμήσεις, μας προσφέρει στίχους καλοδουλεμένους δομικά, ρυθμικά και μετρικά, αφήνοντας την ψυχή να ενοράται».
Στο ποίημα που ακολουθεί αυτοβιογραφείται, σε μια μοναδική –για κάθε δημιουργό– στιγμή ζωής, που γεύτηκε (στην ιχνηλασία του ονείρου και στις μυστικές απογειώσεις της ψυχής της), αυτές τις κρύφιες παρορμήσεις, αντιστάσεις, δισταγμούς, σιωπές, και προορισμός, ο «αμείλικτος και γήινος χρόνος» να μας καθορίζει και να μας εμπεριέχει. Γράφει:
Ιχνηλάτης των κρυφών μου ονείρων

Τομή κάθετη
στα μυστικά περάσματα του είναι μου.
Εγγραφή σε μαγική κασέτα
των υπογείων ρευμάτων που με παρασύρουν
έξω από κάθε ταυτότητα.
Κομμάτι ελάχιστο
στη συμπαντική ολότητα.
Φτερό που ανεμοδέρνει
στου βιορυθμού μου το γοργό ρυθμό.
Φτερό που με παρασέρνει
σ’ αβύσσου βάθη να χαθώ.
Δος μου ένα παγκόσμιο όνομα,
αγέννητο στους γήινους χρόνους
και πάψε πια να με καλείς Μαρία.
Προσπαθώ ν’ αντισταθώ
στις φωνές τις εσωτερικές,
τις διαισθητικές μου παρορμήσεις.
Γιατί θα τρέξω να σε βρω,
μέσα σε χρόνους περασμένους
θ’ αφήσω να παρασυρθώ.
Ιχνηλάτης των κρυφών μου ονείρων.

Προσωπικά εκτιμώ, ότι ανοίγει νέους δίαυλους προσωπικής και δημιουργικής επάρκειας στο λογοτεχνικό μας χώρο, με σφρίγος και σθένος ψυχής.
Μεστωμένη ποίηση, με τα θέλγητρα της ζωής, που ενσαρκώθηκαν πλέον, στο γόνιμο έδαφος της επικοινωνίας και της οικογένειας, με άμεσο και κατανυκτικό τρόπο έκφρασης και αποτύπωσης ψυχικών και συναισθηματικών καταστάσεων, που βιώθηκαν και ανέτειλαν με ποιητικές και μηνυματοφόρες νότες. Η νοσταλγία πέρασε από στενωπούς και διόδους αποκρυστάλλωσης και ωριμασμένης εμπειρίας. Ο στίχος αποκτά οντότητα, περιεκτικότητα, συμπερασματικό στοχασμό, ειλικρινή και στοργική κατάθεση ψυχής. Η στοργή, η ελπίδα, η ευχή, το ξεπροβόδισμα, αποκτούν νόημα και περιεχόμενο, μέσω της ανθρώπινης παρουσίας. Οι αλήθειες της ζωής είναι τα συχνά ερωτήματα της καθημερινότητας που καλείσαι ν’ απαντήσεις και να διερευνήσεις με την ηθελημένη σου πρακτική –πλέον– στη ζωή. Π.χ. σελ. 47 «Νοσταλγοί της Εδέμ»: «…άνοιξαν βαθιά εντός μου // κανάλια φωτεινά σε κόσμους μυστικούς. // Τότε είδα τη γη να πάλλεται // σε φως λευκό λουσμένη». Αυτή η σχέση της ανάτασης και της φανερωμένης αγάπης, γαλουχεί και οδηγεί στην προσωπική θυσία, στη λύτρωση και στην ώριμη και απέραντη πλημμυρίδα της ελεύθερης έκφρασης.
Αυτή την εσωτερικότητα, διανθισμένη με πλούσιο λυρισμό, με τακτές απογειώσεις καρδιάς και ψυχής, ακολουθεί και στο 2ο βιβλίο της «Ιχνηλάτες Ονείρων». Σε μια σημαδιακή καμπή της ζωής της, –γράφει η ποιήτρια Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη– αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή και να προχωρήσει στην έκδοση των ποιημάτων της. Εθελόντρια στη ζωή, με υπευθυνότητα έναντι στην καθημερινότητα, αφιερώνει και τις δυο συλλογές στα παιδιά της και στα παιδιά όλου του κόσμου.
Η Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη ακολουθεί πιστά το δρόμο των αναστοχασμών και της συχνής επαναφοράς της στην παιδική αθωότητα, στους πρωτόγνωρους χτύπους της καρδιάς του νέου, όταν ανθίζουν οι παιδικές ψυχές στο μυστηριακό κάλεσμα της φύσης, όταν πρωτοεκφέρονται οι μεθυστικές λέξεις της καρδιάς και η φύση αγκαλιάζει –ως άλλη μάνα στοργική– το θείο μεγάλωμα μιας νέας προσωπικότητας. Γράφει (σελ. 61):
«Ηρινα… του δειλινού βλεφάρισμα // μυσταγωγίας κάλεσμα
Ηρινα, μηνύματα πουλιών // που κελαηδούν τον ερχομό της Άνοιξης
Ελαφίνα αλαφροπάτητη… αμβροσία και νέκταρ θεϊκό».
Και μέσα από το παιδικό, ποιητικό ξάφνασμα της ζωής, η ποιήτρια αυτο-γεννιέται, σαν παιδί, σε μια μόνιμη αναπαράσταση ρόλων, παγιδευμένη αισιόδοξα και διστακτική ή διακριτικά εξομολογητική, θα μας πει στην «Επώαση» (σελ. 34):
«Το κέλυφος μου κρύβει τον ορίζοντα…
Ορμάει η εικόνα του έξω κόσμου… μέσα στο λευκό μου κέλυφος
…αφουγκράζομαι // τις εσωτερικές φωνές μου // Ακρόαση χωρίς παράσιτα,
επαφή χωρίς διαχωριστικό… κουρνιάζω στη σιωπή //
γλιστρώντας μέσα σε όνειρα»
Ο συγγραφέας Γιώργος Πολυράκης, στον πρόλογο του βιβλίου υπογραμμίζει: «Είχα την αίσθηση ότι με κάθε ποίημα, η ποιήτρια ξεγύμνωνε την ψυχή της. Είχα την αίσθηση πως μέσα από κάθε ποίημα έβλεπα τη ζωή της από την αρχή ως το τώρα… Μιαν αλήθεια για τη ζωή που δεν λιγοστεύει το διάστημα και δεν αργοπορεί το χρόνο.΄΄ Προσωπικά εκτιμώ, ότι μ’ αυτό το απαλό και ψυχικό – ποιητικό θρόισμα, υψώνεται σιωπηλά, ως δημιουργός, σ’ ένα κόσμο χωρίς όρια, σύνορα και διαχωρισμούς, απόλυτα πιστή στις ενορατικές της συνιστώσες, με την αυθορμησία της ζωής που εμπεριέχει το βίωμα, και κάθε «πρωτόγνωρο σκίρτημα στον κόσμο της αλήθειας».
Έτσι μπορεί, ως άτομο που κινείται, ζει, ταξιδεύει, οραματίζεται –αισθητοποιώντας το καθημερινό γεγονός– να μας πει:
«Πέταξε και νιώσε // την απόλυτη ελευθερία να υπάρχεις
μέσα στη συμπαντική ολότητα… Ζήσε την ύστατη στιγμή,
την Αλήθεια σου, τη μόνη Αλήθεια!»
Και στο ποίημά της «Μαγική προσευχή», ολοκληρώνει αυτή την παιδική μέθεξη της ψυχής, γράφοντας:
«Πρωτόφαντες αχτίνες χρυσωμένες
στεφανώνουν τις αλυσίδες των ανθρώπων
που προχωρούν με βιάση στα καινούργια μονοπάτια,
που οδηγούν στο ίδιο κέντρο // αυτό που όλους μας ενώνει!»
Η ποιήτρια, γεμάτη συγχώρεση, κατανόηση, επιείκεια , οδεύει με ειρηνική λαμπερότητα τα γήινα και ισορροπεί στο καθημερινό καθρέφτισμα της ζωής, άλλοτε με λυγμό και άλλοτε με χαμόγελο, όλη τη ζωτική περιπλάνηση της ζωής.
Ο πρώην υπουργός Πάνος Μποκοβός, της γράφει: «Σας ενδιαφέρει ο άνθρωπος, ο εσωτερικός του κόσμος, το περιβάλλον, η οικουμενικότητα, τα παγκόσμια προβλήματα, το παρόν και το μέλλον του μεμονωμένου ατόμου».
Η Ζήτα Καλογιάννη, μέλος της Ε.Ε.Λ. γράφει: «Στίχοι που κυλούν τραγουδώντας σαν ρυάκι γάργαρης βρυσομάνας, που προτρέπει να το απολαύσεις χωρίς χορτασμό».
Και ο πολύ γνωστός και αγαπητός μας Μιχάλης Σταφυλάς: «τα μύχια της ψυχής της μετουσιώθηκαν σε ποίηση… μ’ ένα γνήσιο πνευματικό προσανατολισμό… όπως βγαίνουν από τα πλούσια αποθέματα ενός γνήσιου ταλέντου. Η μεταγραφή των ψυχικών διαθέσεων συνυφασμένων με μια αυτάρκεια σκέψης είναι τα χαρακτηριστικά της ποιότητας».
Όλο το ποιητικό της γίγνεσθαι οδοιπορεί, με τις εξαίρετες εικαστικές δημιουργίες (πίνακες, λάδι, ακουαρέλες, ακρυλικά) και παντρεύεται μοναδικά με τις τετραχρωμίες των πινάκων και ο ποιητικός της λόγος!
Εκλεκτοί φίλοι, φίλες λογοτέχνες
Το ιδιότυπο της σημερινής παρουσίασης έγκειται στον ποιητικό λόγο, που βγήκε στο φως μεταχρονικά, αφού τον διαπέρασε πολλές φορές το οικουμενικό στοιχείο της φύσης, της ενόρασης και των ανθρωπίνων.
Η ποιήτρια βρίσκεται συχνά-πυκνά σ’ ένα ποιητικό διάλογο, δοκιμασμένης οδοιπορίας, ξορκίζοντας φόβους κι ανασφάλειες, ανοίγοντας με συνέπεια και ειλικρίνεια τα δικά της φτερά στη ζωή. Η έκφραση, ο λυρισμός, το στοιχείο της ενόρασης, της υπαρξιακής της υπόστασης, η μορφή της αγάπης, το ζωντάνεμα της μικρότητάς μας, η απαντοχή και το κάλεσμα της λεύτερης χαράς που φέρνει η γνώση της ζωής, η προσευχόμενη ψυχή και η λαχτάρα της αλήθειας που καλείσαι να φέρεις στη ζωή, με τόλμη στο βίωμα, στη μνήμη και στ’ όνειρο, κάνει την ποίηση της Μαρίας Ταπακτσόγλου-Μπούλη, μια πολύ ζωντανή ιχνηλασία και αναγνωριστική πλοήγηση στα δρώμενα της ζωής.
Ας κλείσουμε με τους ελπιδοφόρους στίχους της:
«Μίλησέ μου για τις κρυφές σκέψεις σου
Νιώσε το ενεργειακό μου πεδίο // να ενώνεται με το δικό σου
Βγες γυμνή μόνο με την ψυχή σου // στο σύθαμπο του δειλινού.
Άνοιξε τα κρυμμένα σου φτερά // και πέτα!»
Ευχόμαστε -από καρδιάς-στη Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη-υγεία-δημιουργία-χαρά
και αισιοδοξία στη ζωή-και κάθε καλό στο ποιητικό της έργο!!!!
Σας ευχαριστώ
Κώστας Καρούσος πρόεδρος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών
δοκ/φος–κριτ.λογ.εικαστικός Αθήνα–Ε.Ε.Λ.

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ Το ποίημα μου “ΧΏΡΟΣ ΧΩΡΊΣ ΧΡΌΝΟ” κατέλαβε την τρίτη (3) θέση στον 36ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών για το έτος 2017. Η απονομή των βραβείων θα γίνει την Κυριακή 21/01/2018 και ώρα 10:30 στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων της οδού Ακαδημίας ΧΏΡΟΣ ΧΩΡΊΣ ΧΡΌΝΟ

13895097_1807893479440979_613343695631540157_n

Εισέπραξα τα ολέθρια
επίχειρα των ονείρων μου,
τώρα ανεμόδαρτος σκάβω
κάτω απ’ την σκεπή του δέρματος
και ανασύρω τις χρωματοβολές
των γενεών του ουράνιου τόξου.

Αποχαιρετώ με ωδές μέσα απ’ τις κουρτίνες
το τελευταίο λαμπύρισμα της δύσης
χωρίς λάδι και λιβάνι
και στον ήχο της καμπάνας του εσπερινού
κόβω το κοτσάνι του καημού.

Ο ορίζοντας μου γίνεται
ένα αραχνοΰφαντο χράμι στο λιόγερμα.

Ευφορικός οίστρος με περιβάλλει, διττής υπόστασης ,
αθωότητας και ενοχής στα ξανθιά ξάγναντα
των δειλινών του φθινοπώρου .

Η μοστραρισμένη ηδονή συσκοτίζει το μέλλον
ενώ έρωτας και νόστος με Εδεμική αρμονία
συμβαδίζουν στην πόρπη της αγάπης
μέχρι την επόμενη αναπνοή των στίχων.

Με τα μάτια αγγιζόμαστε
λίγο πριν τον ουρανό κοιμίσουμε
για την έσχατη κρίση των επιλογών μας.

Κλείσε τα μάτια μου ω νύχτα
είδα την ρεκλάμα να τρεκλίζει
στα κεραμίδια της αλήθειας.

Χώρος χωρίς χρόνο,
μάταια λάξευα την υπομονή,
έμεινε ορφανή
η ποθούμενη στιγμή της γεωμετρίας.
Τουλάχιστον το φως είναι
ακόμη ριζωμένο στην ψυχή μου.

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
20/10/2017

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΘΕΩΡΗΣΗ για το βιβλίο ποίησης, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ» της κυρίας Ευφροσύνης Θεοφανίδου (Από τον Μαθηματικό ,Ποιητή ,Θεόδωρο Σαντά.)

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Διαβάζοντας με προσοχή το βιβλίο της κυρίας Θεοφανίδου, να μπορέσω να αποδώσω και να εμβαθύνω στα νοήματα που μας δίνει ποιητικά όσο μπορώ καλύτερα -μιας και η ποίηση ,όπως όλοι γνωρίζουμε ,έχει πολύ έντονο το υποκειμενικό στοιχείο- θα πω ότι η ποίησή της έχει κατ’εξοχήν το ελληνικό στοιχείο και κινείται γύρω από την ελληνική και τη δική της ευρύτερη οικογένεια ,την πατρίδα ,την ξενιτιά και σε πολλά άλλα θέματα κι είναι μια ρεαλιστική ποίηση χωρίς ακροβασίες νοητικές όπου λες, τι θέλει να πει ο ποιητής. Φυσικά όπως θα καταλάβατε από τον τίτλο του βιβλίου της «Πνευματική Μετανάστευση» αναφέρεται με πολλά της ποιήματα για τη μετοίκηση των Ελλήνων επιστημόνων σε άλλες πατρίδες.

Το φαινόμενο της πνευματικής μετανάστευσης ή αν προτιμάτε διαρροής εγκεφάλων(BRAIN-DRAIN) είναι μεγάλη πληγή για την πατρίδα μας ,αφού τα πιο πολλά και ευφυή μυαλά ξενιτεύονται κι η Ελλάδα στο μέλλον θα στερηθεί αυτά τα παιδιά με τις πολλές επιστημονικές γνώσεις και δεξιότητες να βοηθήσουν από καίριες θέσεις, στην Αναγέννηση της Πατρίδας μας .

Από το ποίημα ΧΟΡΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ (σελ 59)διαβάζουμε

Ζωή

χάσαμε την ομορφιά σου

εγκλωβισμένοι μέσα στα στερεότυπά σου

περιχαρακωμένη μέσα στα τείχη σου…..

Νοσταλγώ αυτά που φύγανε χωρίς εμένα

καλωσορίζω αυτά που θά’ρθουνε.

Αγαπητή μας ποιήτρια ,είναι όπως τα λες .Είμαστε εγκλωβισμένοι, οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων σε μια στάση υποκριτικής ευγένειας ,ξεχάσαμε την αλήθεια και το αγαθό της αγάπης που έχουν ανάγκη οι άνθρωποι. Στερούμαστε από παιδιά το χάδι της μάνας . Έτσι ο μαθητής του Σολωμού ο Λορεντζάτος γράφει στο «Χαμένο Κέντρο»: …«η ψεύτικη ζωή μας, κάνει ψεύτικη και τη γλώσσα μας ..η αλήθεια δεν επιβάλλεται από τη γλώσσα στη ζωή, αλλά από τη ζωή στη γλώσσα. Θα πρέπει να ξαναζήσουμε αληθινά ,για να ξαναμιλήσουμε αληθινά… ».

Κι όμως όσο κι αν προσπάθησαν οι προηγούμενες γενιές και όσο αν προσπαθούμε κι εμείς ,Έτσι πορεύεται η ζωή/με βράχους μες στο χιόνι

και άλλοτε με ροδαυγές/και ήχους από αηδόνι!(Θ. Σαντάς)

Τρέχουμε όλοι ,μικροί μεγάλοι,,σαν να μας καταδιώκουν, να προλάβουμε τις εξελίξεις και τις καινούριες ανάγκες που προέκυψαν μετά τη ραγδαία εξέλιξη που είχαμε στην ηλεκτρονική εποχή μας που ούτε καν εμείς οι παλαιότεροι το υποψιαζόμασταν.

Όλα αυτά δημιουργούν άγχος , μη μείνουμε πίσω στις τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις με αποτέλεσμα να υπάρξει μία απομάκρυνση στην επικοινωνία των ανθρώπων κι είμαστε όλοι μ’ ένα κινητό στο χέρι…να απαντούμε σε μηνύματα ή σε κλήσεις και δεν προλαμβάνει να ξεκουραστεί ο εγκέφαλός μας .

Στο ποίημα ΛΑΘΟΣ ΕΠΟΧΗ,(σελ 66 )διαβάζουμε τρεις στίχους από το τέλος

Δεν είναι λάθος η εποχή/λάθος είν’η διαδρομή

που χαράξαμε να πορευτούμε.

Αγαπητοί μας προσκεκλημένοι

Υπάρχουν ακόμα πολλά ελεύθερα μονοπάτια

χώρος ελεύθερος να διαφύγουμε τις φυλακές

όπως μας λέει με την πικρή φιλοσοφικότητά του ο Τάκης Βαρβιτσιώτης .

Δυστυχώς οι πιο πολλές αποφάσεις λαμβάνονται σε ξένα κέντρα κι εμείς υλοποιούμε αυτές όπου λαοί και έθνη με τις ιδιαιτερότητές τους είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε ως μηχανές. Αυτό κατά τη γνώμη μου εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα κυρίως των εύρωστων κρατών ,σε βάρος των ανίσχυρων και συγχρόνως να έχουμε όλοι κοινό τρόπο ζωής γεγονός το οποίο δεν το αποδέχεται ο Έλληνας ,μιας και από την αρχαιότητα είμαστε ένας λαός της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Όπως μας λέει ο Θουκυδίδης στον «Επιτάφιο του Περικλέους» η ευτυχία στηρίζεται στην ελευθερία και η ελευθερία στη γενναιοψυχία.

Στο ποίημα ΑΝ….Ο ΕΡΩΤΑΣ(σελ 71 ) η ποιήτρια εκφράζεται με στίχους τρυφερούς και ανάλαφρους που κρύβουν μια ευγένεια ψυχής και μια πνευματική μεταρσίωση!

Αν θέλεις να ακούς μελωδίες μαγικές

του έρωτα τραγούδησε ,το εύμορφο τραγούδι

……Αν θέλεις να πλεύσει το πλοίο της αγάπης

μέσα απ’την τρικυμισμένη θάλασσα/τον θεό του έρωτα επικαλέσου…

Ποιος Έλληνας ποιητής δε μίλησε για τον έρωτα…Κι ο Σολωμός στο πρώτο του ποίημα που έγραψε στην ελληνική γλώσσα όπως μας πληροφορεί ο Σπυρίδων Τρικούπης ,_το οποίο δεν έχει την αρτιότητα των μεταγενέστερων ποιημάτων του- μίλησε για ένα υπαρκτό κι αγαπημένο του πρόσωπο την ΞΑΝΘΟΥΛΑ

Την είδα την Ξανθούλα/την είδα ψες αργά
που εμπήκε στη βαρκούλα/να πάει στην ξενιτιά.

Από το ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΝΑΣΤΗΣΟΥ(σελ 93 ),διαβάζουμε ένα μικρό απόσπασμα

Χαλεποί οι καιροί, να αποτινάξεις τα δεινά σε καλούν

Στάσου περήφανα .Η ιστορία σε καλεί.

Εσύ που ποτάμι το αίμα έχυσες για την ελευθερία

κράτα και τώρα Ελλάδα μου, τον φάρο φωτεινό!

θα μιλήσω κι εγώ ως ποιητής,για την κρίση που περνάει η Ελλάδα να συμπορευθώ με την ποιήτρια, να ενώσουμε τις φωνές μας,

Πατρίδα μου,άλλο μην κλαις, μην προχωράς στους ασπάλαθους

πιο πέρα είναι η έρημος/ο αλαλαγμός των ανέστιων.

Ας διαβάσουμε και λίγους στίχους από το ποίημα.

ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ(σελ48)

Σε συνεχή αναμονή/ακροβασία σε τεντωμένο σχοινί

η προσμονή των εξελίξεων και κρατά/και μας αναταράζει.

Αγαπητή μου Ευφροσύνη, ζω τη δική σου αγωνία μέσα από την ποίησή σου κι εγώ και συμμερίζομαι όσα γράφεις στο ποίημα αυτό ,καθώς και στα υπόλοιπα του βιβλίου με ανάλογο θέμα.

Το ξέρω οι μέρες που έρχονται πικρό ξετυλίγουν το νήμα τους και αλλοιώνουν τις έννοιες των λέξεων ,μέσα στη νύχτα τον τρόμο κουβαλάει η ψυχή μας ,μη μας ληστέψουν, μην τη ζωή μας αφαιρέσουν .Πολλαπλασιάστηκαν επικίνδυνα τα κρούσματα της διαφθοράς και της επικινδυνότητας. Νυχτώνει και σε δρόμους λίγους απόμερους ,φοβόμαστε τη σκιά μας. Τελειώνοντας θα πω ότι η ποίηση της Ευφροσύνης είναι μια ποίηση συνεχών προβληματισμών για μια ζωή καλύτερη ,μια αγωνία να περάσουμε στο φως και μια ευχή και ελπίδα να σταματήσει η αιμορραγία της Πατρίδας μας να φεύγουν οι νέοι μας επιστήμονες που σπούδασαν με δικά τους χρήματα αλλά και του ελληνικού Δημοσίου , να προφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλες πατρίδες .

ΦΩΣ(σελ 39)

Πάνω από τον βαρύ συννεφιασμένο ουρανό

τον αδιαπέραστο ,τον γρανιτένιο

μια ηλιαχτίδα στέκεται και προσπαθεί να τον τοξεύσει

να διεισδύσει μες στη σάρκα του

να σταθεί ενάντια στη δύναμή του.

Προσπάθεια καταβάλλει να διαθλαστεί

του ήλιο το φως να σκορπίσει……………..

Η αιώνια πάλη ,οι δυο αντίρροπες δυνάμεις ,ποια τελικά θα επικρατήσει…Κι είναι κι εκείνο το φως της ψυχής που τοξεύει τα πάθη μας ,της αγάπης το φως που γαληνεύει τον ανθρώπων το κύμα ,να φθάσει ο καθένας μας στην πολυπόθητη Ιθάκη του ,όπου το περιμένει η Πηνελόπη και οι άλλοι του αγαπημένοι, μα και οι μνηστήρες που του κατατρώγουν το βιος…Κι είναι κι η ποίηση με τα όπλα της που επουλώνει των ανθρώπων τα άλγη.

Είναι όμως κι ο Αλεξανδρινός ποιητής που με μια ποιητική του υπαλλαγή μας λέει

με πεζόμορφη και φιλοσοφημένη ποίηση

Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως

που ξέρεις από φάρμακα –νάρκης του άλγους δοκιμές- εν Φαντασία και Λόγω.
……………………………………
Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε —για λίγο— να μη νοιώθεται η πληγή

Είναι και η ποιήτριά μας που στο ποίημά της ,ΠΛΗΡΗΣ ΖΩΗ(σελ53)

το φωνάζει με στεντόρεια φωνή

«Λειτουργώ»

«Δημιουργώ»

«Υπάρχω»

«Ζω»

Νοήματα βαθιά

μέσα στη άπλερη ζωή

έννοιες φωτεινές και ζωογόνες…………….

Έχει ,όπως βλέπουμε κι η Ευφροσύνη τον ευφρόσυνο λόγο της ,τον παρήγορο λόγο της ,τα δικά της ποιητικά ιάματα.

Κι είναι συνάμα και οι όμορφοι και φωτεινοί στίχοι της ποιήτριας

στο ποίημα που ακολουθεί κι έρχονται επικουρικά να συνδράμουν στην τέχνη της ποίησης.

ΔΥΟ ΟΝΕΙΡΑ-ΔΥΟ ΚΡΙΝΑ(σελ 98)

Σε χρυσή κορνίζα της ζωής τα όνειρα

δυο λούλουδα που από έρωτα ανθούν

κατάλευκα δυο κρίνα να γεννήσουν…

Ευφροσύνη,καλοτάξιδο το βιβλίο σου και σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία ,να μιλήσω για σένα .Επιπροσθέτως χαίρομαι για τη γνωριμία μας μέσα από το όμορφο και πολυποίκιλο ποιητικό σου έργο Με το καλό σύντομα να μας παρουσιάσεις και μια καινούρια σου ποιητική συλλογή! Ελπίζω στο μέλλον να μιλήσω εκτενέστερα για τον ποιητικό σου λόγο…

Κι ας μην ξεχνάμε ακόμα και με αυτή την πρωτόγνωρη πνευματική αφαίμαξη των καλύτερων παιδιών…σε πνεύμα και ήθος ,η πατρίδα μας θα βρει τον τρόπο να καλύψει το χαμένο της έδαφος…

………………………………….

Με άνεμο και με βροχή /πάντα γυρνάει η προπέλα

κι εκεί στου Γάγγη τα νερά/θ’ αντιφεγγίζει η Πέλλα!(ποίηση Θ.Σαντά)

ΟΜΙΛΙΑ ΜΙΝΑΣ ΜΠΟΥΛΕΚΟΥ

24232628_10212956893871046_3034898867625369798_n

Καλησπέρα σας,
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους σας και τον καθένα ξεχωριστά και ιδιαίτερα τους μικρούς μας φίλους και φίλες που ήρθαν σήμερα κοντά μας.

Η Λαχανόκαρδη είναι μια ιστορία αγάπης και προσφοράς όπου το καλό στο τέλος νικάει πάντα το κακό. Η πηγή της έμπνευσης μου ήταν η γέννηση της πρώτης εγγονής στην οικογένεια μας, η Μαρία μας. Ένα υπέροχο και γλυκό πλάσμα που μας έδωσε απλόχερα χαρά και πλημμύρισε με φως τις ζωές μας, δίνοντας μας ελπίδα για το αύριο που έρχεται…
Όλοι μας μικροί και μεγάλοι έχοντας υπάρξει παιδιά, έχουμε αφεθεί στη μαγεία της φανταστικής αφήγησης λίγο πριν αποκοιμηθούμε. Είτε μέσα από τη γλυκιά χροιά της μαμάς που μας ταξίδευε σε έναν άλλο κόσμο παραμυθένιο γεμάτο με ατέλειωτα και αστείρευτα όνειρα. Είτε μέσα από την ζεστή φωνή της γιαγιάς που αποτελεί ένα ιερό σύμβολο σεβασμού και αγάπης για κάθε οικογένεια.
Κανένας μας από εμάς τους μεγάλους στα χρόνια της νιότης και της αθωότητας μας, πιστεύω δεν βαρέθηκε ούτε για μια στιγμή, δεν μαρτύρησε το χιλιοειπωμένο τέλος, δεν έχασε το ενδιαφέρον του ακούγοντας ξανά και ξανά την ίδια ιστορία. Πάντα κάτι καινούριο ερχόταν να αγκαλιάσει τη μνήμη μας.
Άλλοτε έχουμε κλάψει, έχουμε συγκινηθεί, έχουμε θυμώσει, έχουμε φοβηθεί, αλλά κυρίως έχουμε μαγευτεί και γοητευτεί με τις ιστορίες και τις περιπέτειες των ηρώων τους. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές επιστρέφουμε σε αυτά και τα διαβάζουμε ξανά και ξανά, δίνοντας όμως κάθε φορά μία άλλη, νέα ερμηνεία, ανάλογα με το πώς είμαστε και πως νιώθουμε εκείνη τη στιγμή. Και σήμερα μεγάλοι πιά καθώς είμαστε, αλήθεια τα λαχταράμε και τα προσμένουμε ακόμα να αγγίξουν τις καρδιές μας, θυμίζοντας μας νοσταλγικά εκείνα τα χρόνια γεμάτα όμορφες εικόνες και αναμνήσεις.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφερθούμε αφενός στην λογοτεχνική αξία των παραμυθιών και αφετέρου στη συμβολή τους στη διαπολιτισμική εκπαίδευση. Γενιές ολόκληρες γαλουχήθηκαν και διαπαιδαγωγήθηκαν και συνεχίζουν με αυτόν τον μοναδικό τρόπο μαθαίνοντας να κατανοούν τον κόσμο γύρω τους, να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις βρίσκοντας λύσεις με την σωστή και κατάλληλη καθοδήγηση γονέα και εκπαιδευτικού, ενώ ταυτόχρονα μπορούν να ικανοποιούν το αίσθημα δικαιοσύνης προβάλλοντας τα οφέλη της ηθικής συμπεριφοράς.
Μέσα από το μαγικό κόσμο των παραμυθιών, τα παιδιά μας έχουν την ευκαιρία να εκφραστούν με το λόγο αλλά και με το σώμα τους, να εξωτερικεύσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, να αναδείξουν δεξιότητες και ταλέντα, να διατυπώσουν τις όποιες ανησυχίες τους και ταυτόχρονα να καλλιεργήσουν την αλληλεγγύη, και τον σεβασμό στον «Άλλον» μέσω της εν συναίσθησής με έναν τρόπο φυσικό που θα δομήσει την υπόσταση τους και θα τους δώσει αξίες και σταθερές στη ζωή τους, κάνοντας τους αύριο πολίτες με φωνή και συνείδηση.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Αντιδήμαρχο Ωρωπού κ. Δημήτριο Βελτανιώτη για τον εγκάρδιο χαιρετισμό του καθώς και για την φιλοξενία του στην σημερινή μου εκδήλωση στο κοινοτικό κατάστημα Καπανδριτίου και να του ευχηθώ καλή δύναμη στο ιδιαίτερα σημαντικό έργο που έχει αναλάβει στο Δήμο Ωρωπού και το οποίο επιτελεί με υψηλό αίσθημα καθήκοντος και ευθύνης απέναντι στους συμπολίτες μας μέσα από την ενεργή του δράση.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Κοινότητας Καπανδριτίου κ. Μιχάλη Ντάση για τον χαιρετισμό του και την σημερινή του παρουσία και να του ευχηθώ κάθε επιτυχία στο έργο που έχει αναλάβει στην περιοχή μας μέσα από διάφορες ομαδικές δράσεις και εκδηλώσεις με στόχο πάντα την ευημερία των συμπολιτών μας.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Γιώργο Μαντά Πρόεδρο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Ωρωπού & Οικονομολόγο που με τίμησε με την σημερινή του παρουσία καθώς και να του ευχηθώ καλή συνέχεια και καλή δύναμη στο δύσκολο έργο που έχει αναλάβει, έχοντας πραγματικά ένα νευραλγικό πόστο με κύριο μέλημα να φροντίζει και να μεριμνεί για κάθε ανάγκη που προκύπτει στα σχολεία της περιοχής μας, προσπαθώντας να εξασφαλίσει την ευημερία των παιδιών μας στους σχολικούς χώρους και πάντα με το υψηλό αίσθημα χρέους που τον διακατέχει ως υπεύθυνο άνθρωπο και πολίτη.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον τ. Πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και σημερινό Αντιπρόεδρο κ. Νίκο Ταβουλάρη για την πολύτιμη βοήθεια του και την αμέριστη υποστήριξη του στο πρόσωπο μου, ο οποίος με στηρίζει σε κάθε μου βήμα και να του ευχηθώ καλή δύναμη στο διοικητικό του έργο και κάθε επιτυχία στο αξιόλογο συγγραφικό του έργο!
Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Φιλόλογο και Συγγραφέα κα. Ελένη Χριστοφοράτου για την εξαιρετική και άρτια λογοτεχνική της προσέγγιση. Και να της ευχηθώ κάθε επιτυχία τόσο στο λογοτεχνικό στερέωμα όσο και στο σημαντικό έργο που έχει αναλάβει από το βήμα του εκπαιδευτικού προσφέροντας στα παιδιά μας την πολύτιμη γνώση.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ και τον κ. Γιάννη Κοτσαφτόπουλο καθώς και τον κ. Γιάννη Μαλλή για την καλλιτεχνική επιμέλεια του βιβλίου μου.
Σας ευχαριστώ όλους σας από καρδιάς που ήσασταν κοντά μου και με τιμήσατε με την παρουσία σας, σε αυτή την τόσο ξεχωριστή εκδήλωση για μένα και την οικογένεια μου και να σας ευχηθώ ολόψυχα Καλές Γιορτές να έχετε με υγεία και χαρά!
ΠΗΓΗ   https://polydendrinews.blogspot.com/2017/12/blog-post_100.html?spref=fb

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ «Η ΛΑΧΑΝΟΚΑΡΔΗ» Της Μίνας Μπουλέκου “Ένα αλλιώτικο παραμύθι”

25353595_10213032002108705_2846615514114954272_n

Κάποιες φορές οι συνισταμένες του χώρου και του χρόνου συναντώνται αρμονικά σ’ ένα μαγικό χωρόχρονο, πέρα από αυτόν που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας και πλάθουν μιαν άλλη ονειρική πραγματικότητα, που μόνον μερικοί προικισμένοι άνθρωποι με ιδιαίτερες ευαισθησίες και απέραντη αγάπη στην ψυχή τους μπορούν να την αντιληφθούν και να την μεταφέρουν στον ορατό κόσμο.

Μια τέτοια πραγματικότητα από μια ονειρική χώρα του παραμυθιού συνέλαβε η ευαίσθητη ψυχή της συγγραφέως Μίνας Μπουλέκου και μας την παρουσίασε στο νέο της παραμυθοβιβλίο με τον χαρακτηριστικό όσο κι ευρηματικό τίτλο «Η Λαχανόκαρδη», στην αίθουσα εκδηλώσεων του κοινοτικού καταστήματος Καπανδριτίου, παρουσία πολλών μεγάλων και μικρών φίλων της συγγραφέως αλλά και του καλού παιδικού βιβλίου, την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Αντιπρόεδρος της «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών» συγγραφέας κ. Νίκος Ταβουλάρης, ο οποίος αφού καλωσόρισε τους παρισταμένους και αναφέρθηκε ακροθιγώς στο νόημα της εκδήλωσης, έδωσε το λόγο στους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης για να απευθύνουν χαιρετισμό.

Πρώτος χαιρέτισε την εκδήλωση ο Αντιδήμαρχος Ωρωπού κ. Δημήτριος Βελτανιώτης, ο οποίος καλωσόρισε μικρούς και μεγάλους και τόνισε τη σημασία της ανάδειξης της συγγραφέως ειδικά αλλά και γενικότερα των ανθρώπων του πνεύματος της περιοχής.

Στη συνέχεια απηύθυνε χαιρετισμό ο κ. Μιχάλης Ντάσης, Πρόεδρος της Κοινότητας Καπανδριτίου καλωσορίζοντας με τη σειρά του, τους παριστάμενους και κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο μήνυμα που ήθελε η συγγραφέας να περάσει στα παιδιά μέσα από το βιβλίο της καθώς και στην νέα δανειστική βιβλιοθήκη που θα ανοίξει στο Κοινοτικό Κατάστημα για το κοινό το προσεχές διάστημα.

Τους χαιρετισμούς έκλεισε ο κ. Γιώργος Μαντάς, Πρόεδρος της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Ωρωπού & Οικονομολόγος καλωσορίζοντας με την σειρά του τους παριστάμενους και κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο πρόσωπο της συγγραφέως καθώς και στο λογοτεχνικό της έργο.

Ακολούθησε η ομιλία της κ. Ελένης Χριστοφοράτου (Φιλολόγος-Συγγραφέας) η οποία ανέλυσε λογοτεχνικά με άρτιο τρόπο το βιβλίο της Μίνας Μπουλέκου.

Το λόγο έλαβε κατόπιν ο κ. Νίκος Ταβουλάρης ο οποίος αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην αγάπη της συγγραφέως για τα παιδιά καθώς και για την πηγή της έμπνευσης της και τι την ώθησε να δοκιμάσει το παραμύθι ως λογοτεχνικό είδος. Εν συνεχεία έκανε μια σύντομη αναφορά στην λογοτεχνική της πορεία.

Την εκδήλωση έκλεισε η συγγραφέας Μίνα Μπουλέκου, η οποία στον επίλογο της αναφέρθηκε ως επί το πλείστον στη λογοτεχνική αξία των παραμυθιών και πως αυτά διαπλάθουν τα παιδιά μας.

Ακολούθησε συζήτηση του κοινού με τη συγγραφέα και υπογραφές του βιβλίου της.

Πηγή Χρονολόγιο Mina Boulekou

ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ “Η Ελλάδα κύριε δεν έχει ανάγκη από πρέσβεις αδιόριστους” (είχε πει κάποτε η Κυβέρνηση στον Άγγελο Σικελιανό)

21371085_1998306393733019_5935389739062437501_n

Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από διορισμένες
επιπλοκές κι αφανέρωτους ποταμούς, από το
αόρατο πάρε δώσε του χθες και του σήμερα,
από τον οχυρωματικό καταιγισμό στην σκέψη,
από το κλειστό, το έμβρυο που ξέρει πως
γεννήθηκε ν΄ αναπαράγει την διδαχή της
ερείπωσης, από το τελειώνει και όχι από το
αρχίζει, από την αβίαστη ομαλή πορεία της
λίμνης με χειρόγραφα να ωχριούν στα εσώτερα
του βυθού της κι από στόχους άφωτους μια
στάλα δίπλα από τα μάτια.
Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από
κατεργασμένους βοριάδες και βραβευμένους
υπότιτλους χωρίς ύμνους στα ακριτικά. Ανάγκη
από καθημερινά ουρλιαχτά που ορθώνουν τον
φράχτη, σβήνουν τον λυγμό, τον λόγο. Από
σωτηρίες ελκυστικής έλευσης στο νου, από
αμνούς ολόλευκους στημένους αγαλμάτινα στην
περιστόλιστη περιφορά τους.
Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από την μεγάλη
λησμονιά, από την υπαγωγή του καλοκαιριού
στο πλαίσιο του χειμώνα, να περνά ο χρόνος
δίχως μια φωνή εύδια να σχίζει τον αέρα. Από
ποθητές επανιδρύσεις αλλεπάλληλων
ηθικόγνωμων βωμών, από στηρίγματα με
γλώσσες απαγγελίας που θα σκεπάζουν-
σκιάζουν τα μάτια, το πολύ φως τυφλώνει
κύριε…
Η Ελλάδα κύριε έχει ανάγκη από πεδιάδες,
ποιός ο λόγος των κορυφών…
Οι ημέρες θα περνάνε με καρφωμένα πλήκτρα,
θα έρχονται από προσανατολισμούς δύσης
φωτός και από πίστη πιστή στη σήψη, στις
μυθικές μαρτυρίες και στην πορεία της ουράς.
Από αμόνιαστη περιβολή στο δέρμα του νου,
που θα ασκείται από του ιχθύος τις λέξεις, από
πάνοπλο χαλάζι αόρατο και ηλεκτρικά πεδία στα
πόδια της μοιρολατρίας.
Ενοχλητικά τα σανδάλια παλαιάς κοπής,
βλέπεις…
Η Ελλάδα κύριε δεν έχει ανάγκη από
καταρράκτες, τόση θάλασσα αφουγκραζόμαστε,
δεν έχει ανάγκη από διαπιστώσεις αλλά
από ρεαλιστικές πιστώσεις, ούτε από
ηδονικούς στεναγμούς, πόσες σιωπές κουβαλάνε
τα σώματα…
Αναμφίβολα ενοχλητικά τα γλυπτά,
σ΄ αυτά βλέπεις δεν χαλάει το σπέρμα…
Η Ελλάδα κύριε… δεν έχει ανάγκη από έφηβες
φλόγες και καυτές, αλλά από το “μη ερεύνα”…
με τόση προσήλωση κύριε, μη
στενοχωριέσαι… όλοι θα χωρέσουμε…
Η Ελλάδα κύριε δεν έχει ανάγκη από ποίηση και
ποιητές.
Ξέρεις πόσες ανάγκες μπορούμε να εφεύρουμε κύριε,
ώστε η Ελλάδα να απολέσει την ανάγκη της;
Η στείρωση του νου έχει μια κάθοδο ονειρική…

ΗΛΙΑΣ Δ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ : ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟ ΦΩΣ

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ : ΗΛΙΑΣ. Δ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Την εκδήλωση διοργανώνει καθε χρόνο στο σπίτι του Άγγελου και Εύας Σικελιανού στους Δελφούς :
Ο Ηλίας Δ Παπακωνσταντίνου .

https://youtu.be/lzi6QR_DEN0

https://youtu.be/1DacIqvySYg

Φωτογραφία :
Μουσείο Άγγελου & Εύας Σικελιανού
Μουσείο Δελφικών Εορτών

Θέλω κιι από εδώ να ευχαριστήσω από καρδιας τον Καταξιωμένο Ποιητή και Αγαπημένο μου φίλο Ποιητή Ηλία. Δ. Παπακωνσταντίνου για την πρόσκληση, ενημέρωση και την αποστολή βίντεο :

20604608_1985338278363164_4859693302516710159_n

Παρακολουθώντας τα βίντεο …νοερά βρέθηκα, στο γαλήνιο φυσικό περιβάλλον, του Παρνασσού στους Δελφοίύς το πνευματικό τόπο, πουν συνδέει τον Ορφέα και τον Πυθαγόρα με τον Κρίσνα και τον Ιησού που έκανε τον Σικελιανό να θεωρεί τους Δελφούς παγκόσμιο πνευματικό κέντρο :
Εδώ όπου ιδρύθηκε και άκμασε το σημαντικότερο θρησκευτικό κέντρο της αρχαιότητας και σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση, εδώ συναντήθηκαν οι δύο αετοί που εξαπέστειλε ο Δίας από τα πέρατα του σύμπαντος για να βρει το κέντρο του κόσμου, γι’ αυτό και οι Δελφοί ταυτίστηκαν με τον ομφαλό της Γης:
Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχεχοντες για την Θαυμάσια Απόδοση και την Εξερετικη Παρουσίαση !
Στον διοργανωτή εύχομαι Πάντα Άξιος και Πάντα επιτυχίες !!!

S.M.

https://youtu.be/1DacIqvySYg

https://youtu.be/lzi6QR_DEN0

 

Κι όπως έγραφε ο Erich Mendelsohn :
Από αυτή την κοιλάδα, όπως στην Ελευσίνα, μπορώ να αγκαλιάσω ολόκληρη τη Μεσόγειο θάλασσα. Την αφθονία της, την ηρεμία της, τις δημιουργίες της. Εσκοριάλ και Τολέδο – Carcassone και Κυανή Ακτή – Φλωρεντία και Ρώμη – Δελφοί και Ακρόπολη – Κωνσταντινούπολη και ελληνικά νησιά – Γαλιλαία και Ιερουσαλήμ -Πυραμίδες και Καρνάκ. Αδρότητα και αυστηρότητα – πολυτέλεια και τέχνη του ζην – γνώση και ανθρωπιά – μαγεία και φθορά – πίστη και λύτρωση – απαρχή και αιωνιότητα.
Πηγή : Kostas Tsiambaos