Αρχείο

ΙΧΝΗ ΜΝΗΜΗΣ (2019) Λίγα λόγια Τα τριάντα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στο τεύχος είναι αποσπάσματα ζωής, λάμψεις ζωηρές που ταξινομούνται στην παιδική και νεανική ηλικία, σημαδεμένες από τις επανειλημμένες αναταραχές για απόκτηση της ελευθερίας του κυπριακού λαού από την αγγλική αποικιοκρατική αυτοκρατορία, εμφύλιες διαμάχες, το πραξικόπημα και την επακόλουθη τουρκική εισβολή του 1974, με αποτέλεσμα την κατοχή της Βορείου περιοχής της Κύπρου. Οι δύο συγγραφείς, ελληνικής κουλτούρας η μία, τουρκικής ο άλλος, στήσανε λοιπόν το ιστορικό τους σύμπαν στον πιο μύχιο πόθο των Κυπρίων για δικαιοσύνη και επανένωση, ο καθένας στη μητρική του γλώσσα.

71523996_2499217353641918_3530778591249825792_n

Πρώτη ενότητα

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΑΜΠΑ

ΑΠΟ ΤΗ ΛΩΞΑΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

Γεννήθηκα για να είμαι η Αλεξάνδρα. Η προκάτοχός μου ήταν η ξανθιά και γλυκιά Λωξαντρού, η Κύπρια γιαγιά. Ήταν η πατρική γιαγιά με τις ξανθές μυρωδάτες μπλεξούδες και τα πρασινωπά μάτια. Κάθε Άνοιξη, πριν προχωρήσει προς την άκρη της αυλής, έβαζε τον σταυρό της και ψιθύριζε μια προσευχή. Εκεί στο βάθος, κρυμμένο στους θάμνους, ήταν το σπιτάκι των χάλκινων λαμπίκων. Στο λυκόφως μαδούσε τριαντάφυλλα, κυβερνούσε τους λαμπίκους και ετοίμαζε με υπομονή το απόσταγμα. Έμενε ανάμεσα στο θερμοψύχριον και το ψυχρολούσιον να ζυγίζει ροδοπέταλα και να μετρά το αποσταγμένο άρωμα. Δεν άναβε φως, μόνο η σιλουέτα της παρέμενε ως σκιά ανάμεσα στους λαμπερούς χάλκινους σωλήνες. Το άρωμα διαπότιζε τα ρούχα και τα μαλλιά της, και όταν τελικά έμπαινε στο σπίτι, απλωνόταν παντού η μαγεία του τριαντάφυλλου. Ζούσε τον χρόνο αόριστα, είχε μειλίχια απόκριση προς τους πάντες, δεν κρατούσε κακία, ζούσε δίχως να λογαριάζει τον θάνατο και για εκείνη δεν υπήρχε κακός άνθρωπος: «Κόρη μου είναι η περίπτωση που κάνει κακό τον άνθρωπο· και οι Τούρκοι αγαπούν τον κόσμο και θυσιάζονται για τα παιδιά τους».
Η γιαγιά μας άφησε πριν το ’74 και δεν πρόλαβε να πονέσει για την τουρκική εισβολή, την καταστροφή των εκκλησιών και των εικονισμάτων που προσκυνούσε, ούτε έμαθε για τις νέες που βιάστηκαν από τους στρατιώτες μπροστά στους γονείς τους. Δεν μοιρολόγησε τον βίαιο σκοτωμό των οικογενειών της Κλεπίνης, τους χιλιάδες νέους που άνοιξε η γη και τους κατάπιε και έγιναν αγνοούμενοι. Τι και αν καταδικάστηκε η Τουρκία από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Οι αγνοούμενοι δεν γύρισαν, οι νεκροί έμειναν νεκροί και οι χιλιάδες άνθρωποι που προσφυγοποιήθηκαν, δεν ξαναγύρισαν στα σπίτια τους.
Η καλοσυνάτη γιαγιά Λωξάντρα έφυγε, με τα παιδιά και τα εγγόνια γύρω της και ευτυχώς δεν έζησε τα εγκλήματα του ’74.

ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΣΥΛΛΑΒΩΝ

Στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια, πριν το ‘60, μετά τη δύση του ήλιου κλεινόμασταν στο σπίτι και σβήναμε τα φώτα. Ήταν το αναγκαστικό κέρφιου, η απαγόρευση κυκλοφορίας και κατ’ οίκον περιορισμός. Φοβερή λέξη το κέρφιου που ακόμη αντηχεί μέσα μου. Γινόμασταν σκιές και ψίθυροι, τα λόγια έπεφταν κατευθείαν στην καρδιά χωρίς εξωτερικά να αφήνουν ίχνη. Ο πατέρας τότε κρατούσε κάτω από το κρεβάτι ένα σιδερένιο ακόντιο.
Εκείνο το απόγευμα πίναμε τσάι ρούσικο με μπόλικη ζάχαρη και η μητέρα στο δικό της έβαζε και ρούμι. «Είμαστε όλοι μόνοι», είπε η θεία Λούλλα και καμιά μας δεν αντέδρασε. Πίναμε σιωπηλά και ούτε που αγγίξαμε τα κουλουράκια του πορτοκαλιού της μάνας μου. Ήταν 15 Μαρτίου του ‘57 και η θεία έφερνε θλιβερά νέα. Αυτή τη φορά δεν ακούμπησε στο τραπέζι τις τραγανές τιτσιρίδες της, ούτε άλλο πεσκέσι. Το ρόδινο του προσώπου της ξάσπρισε και έμεινε μαρμαρωμένο, τα μάτια της σκοτεινά κοίταζαν αλλού. Δεν άνοιγε τα φτερά της να πετάξει με τις ειδήσεις· είπε μόνο με αιμορραγία συλλαβών: «Τον απαγχόνισαν εχτές, δεν ντράπηκαν, δεν φοβήθηκαν Θεό, δεν συγκινήθηκαν με το γράμμα της μάνας του. Γιατί η μάνα του έγραψε στον άγγλο κυβερνήτη της Κύπρου τον στρατάρχη Χάρντινγκ να σκεφτεί και να υπολογίσει ότι ο Ευαγόρας ήταν μόνο δεκαοκτώ. Στάθηκε ώρες η μάνα του έξω από την πόρτα ζητώντας ακρόαση». Η θεία και η μητέρα μου μαζί με την Αντρούλα, τη γειτόνισσα, έμειναν σιωπηλές για πολλή ώρα και κινούσαν τα χέρια αδέξια μέχρι που ξέσπασαν σε δάκρυα και αναφιλητά και εγώ μικρούλα μαζί τους συμμεριζόμουν την αιμορραγία. Δεν τον γνωρίζαμε προσωπικά τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, μα ήταν ο σύντροφός μας, ο αντιπρόσωπος της Κύπρου μπροστά στην αγγλική Αυτοκρατορία. Ο «Βαγορής» μας ήταν ο προστάτης που θυσίαζε τη ζωή του για την ελευθερία μας.
Ένας και μόνο ο στόχος για όλους, η ελευθερία της Κύπρου.

ΑΠΟ ΣΤΟΜΑ ΣΕ ΣΤΟΜΑ

Η θεία Λούλλα ήταν γλάρος μεγαλόσωμος, τροβαδούρος ελεύθερης γλώσσας, πετούσε και κοίταζε από ψηλά σε αναζήτηση του απόλυτου. Ερχόταν σπίτι μας για καφέ, χτυπούσε την πόρτα της κουζίνας και έμπαινε δίχως θόρυβο. Την περιμέναμε μέσα στο σαν ξυράφι κρύο του χειμώνα για να ακούσουμε τα απαγορευμένα νέα. Η θεία μετέφραζε τη ζωή σε ονειρικό διήγημα. Πετούσε πιο ‘κει, πιο μακριά μας, σε χώρα πυκνοφυτεμένη, όπου πετούσαν αθώα ζεμπίλια με αμύγδαλα και καρύδια, που στο βάθος τους έκρυβαν όπλα. Αντάρτες και ήρωες ήταν οι άνθρωποι της χώρας της, που εμπνευσμένοι από το παρελθόν, είχαν τους δικούς τους κανόνες. Μιλούσε για ανείπωτες σκληρές ιστορίες με ελαφρύ πέταγμα πουλιού. Έλεγε, έλεγε και όλα γύρω μας χάνονταν, έμενε μόνο εκείνη και η χώρα της η βασανισμένη. Πετούσε και έφερνε εικόνες από τα μακρινά και απρόσιτα βουνά της Κύπρου. Μιλούσε για μπαζούκες που έσχιζαν τις σκοτεινές νύχτες με τα γαζώματά τους, για βασανιστήρια, απαγχονισμούς σε κελιά μανταλωμένα και μητέρες μαυροφόρες όρθιες για ώρες έξω από τα γραφεία των Άγγλων.
Πριν αρχίσει τη διήγηση, έβγαζε η θεία από τη τσάντα της και πρόσφερνε ένα πιάτο τσιτσίριζες, έτρωγε ένα δυο μπισκότα κανέλας και στην τελευταία γουλιά του καφέ, αναποδογύριζε το φλιτζανάκι, τραβούσε το χέρι προς την καρδιά και άφηνε τα φτερά ελεύθερα σε εικόνες ασπρόμαυρες πολέμου και μαρτυρίου.
Η θεία Λούλλα, που ήταν η πρώτη στη σειρά αδελφή του πατέρα μου, ήταν ράφτενα και παντρεμένη με τον Λεωνίδα από τη Λύση. Κάπου γράφουν: «Πεθαίνουν οι ψυχές όταν γίνονται νερό», μα ο θείος έπινε και χάθηκε στον υγρά κόσμο του κρασιού. Έπινε με γούστο, και ο πατέρας μου στις επισκέψεις μας στο σπίτι τους, τους πρόσφερνε το «Μπράντυ Χαζηπαύλου». Ακόμα δεν ξέραμε ότι μετά από λίγα χρόνια δεν θα μπορούσε πια να μεταβεί στο χωριό του ο θείος. Οι δυο τους παντρεύτηκαν με συνοικέσιο στα γρήγορα, διότι έπρεπε να παντρευτεί η Νίκη, η δεύτερη αδελφή που ήταν ερωτευμένη με τον Γιώργο από το Πισσούρι. Όλα αυτά γινόντουσαν κατά τα τέλη του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Τον αγάπησε, έλεγε η σγουρομάλλα όμορφη Νίκη, σε εκδρομή στην αρχαία πόλη Βοόσουρα, για τη φωνή του τη μελωδική και για τη σουλτανίνα που της πρόσφερε μόλις τη γνώρισε. Οι δυο τους παντρεύτηκαν ανίδεοι των γεγονότων του ’55 για την απελευθέρωση της Κύπρου από την αποικιοκρατία και για τις ταραχές του ’64, και δεν περίμεναν να δουν τους Τουρκοκύπριους να φεύγουν έντρομοι προς αμιγή τουρκικά χωριά.

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

Ώρα πεντέμισι το πρωί…
Ξεκινούσε η μέρα στην Αμμόχωστο με νέες δυνάμεις, μέχρι τον γρήγορο, βάναυσο συρμό ηχών, με τις σειρήνες πολέμου να σκίζουν τον αέρα και να μην ξέρεις από που έρχονται οι εχθροί! Ανατριχίλα στα βουνά. Φρίκη! Έτσι έφτασε εκείνο το Σάββατο του 74, εκείνο το αθώο, το γκρεμισμένο Σάββατο. Ανατριχίλα στην Ορμήδεια και στην Κλεπίνη και η Αμμόχωστος να αιμορραγεί μαζί με την Κερύνεια…
Δεν ξέραμε για πράσινη γραμμή. Δεν ξέραμε ποιος έδωσε το πράσινο μολύβι για την πράσινη γραμμή, ούτε το όνομα του βρετανού υποστράτηγου Πίτερ Γιανγκ που χάραξε το βάραθρο. Εκεί κοντά προς τη Δερύνεια στεκόταν απορημένο και το δεντρί, αγριελίτσα υπομονετική, που κατέβαζε νέα κλαδιά να σέρνονται στη γη και που τον κράταγαν ελαφριά ανάμεσα στα ασήμια. Σπαρταρούσαν γυαλιστερά τα νέα κλαδιά και πότε τον πήγαιναν και πότε τον έφερναν, και εγώ να σέρνω βαριά πέτρα ασήκωτη, μέχρι το βράδυ σπιθαμή προς σπιθαμή να ψάχνω για νέα του . Έκλεισαν οι πόρτες άδειασαν οι δρόμοι και εγώ μόνη…
Μες το λυκόφως δισταχτικό φάνηκε το δεντρί, να τον κρατάει ανάσκελα, αγέλαστο και ακίνητο, χαλαρωμένο
μέσα στον ύπνου τους ανέμους. Αγροίκησα τα γύρω μου και εγώ μόνη, έμεινα μόνη πια με το σώμα του… μόνη… έμεινα μόνη με τα νιάτα του. Στην τελειότητα της ύπαρξης έμεινα μόνη.
Στην αποξένωση ζητούσα απελπισμένα τη μαντήλα τη μαύρη της γιαγιάς, να μπω να κρυφτώ, να τη δαγκώσω. Στην αποξένωση, της μητέρας τη μοναξιά, έμεινα μόνη και μακριά από την Αμμόχωστο.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Ζωές απόβλητες

Συνάντησα τη Θεογνωσού στο σπίτι της φίλης μου της Μάνικας στο Καϊμακλί της Λευκωσίας. Παίρναμε στην αυλή τον καφέ και κουλουράκια με μπόλικο σουσάμι, όταν κάποια στιγμή την κοιτάξαμε και εκείνη άρχισε με χαμηλή φωνή να διηγείται:
«Ήταν το 74, όταν έφτασαν ξαφνικά. Έραφκα και έμεινε αφοδράριστο το φόρεμα της μάνας μου. Μουκάνιζαν τα βόδια του γείτονα και οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούσαν τρελά. Μετά τον συναγερμό, βούρα, βούρα, να βουρίσουμε για πού; Ο εχθρός εκατέβην που την θάλασσαν. Ω! Τα αβρόσσιλλα, τ’ αβρόσσιλλα της αμμουδκιάς… τζιαι που τα βουνά εκατέβηκεν έππεσε που τον ουρανόν ο εχθρός, τζιαι προχωρούσε με τις λόγχες στα ντουφέκια, “πάρε δκιό ρούχα του μωρού τζιαι λάμνε τρεχάτη, άφησε πίσω σου τες καρφίτσες, δαντέλες, τσέσες, δαχτυλήθρες, κουμπιά, τούλια και καρίνες”, έλεγεν η μάνα μου τζιαι τα σίερκα της έτρεχαν παντού, “πάρε μόνο τα ψαλλίδκια για άμμα τους δεις ομπρός σου, τζιαι τα βελόνια πάρε να ράψεις τες πληγές… τζιαι τα μασουράκια ας μείνουν λειψά”.
Επέρασεν που τότε ο τζαιρός τζιαι εμείς που απομείναμεν, εκάμαμεν σ’ άλλους τόπους άλλα ραψίματα. Τες παραμάνες μόνον ίντα που να τις κάμω πιον, τώρα που το μωρόν επήε τζιαιχάθηκε;»

ΚΕΡΥΝΕΙΑ

Το γαίμα
Πέρασαν δεκάδες χρόνια από την εισβολή, από τότε που οι ξεριζωμένοι και καταδιωγμένοι Κύπριοι του Βορρά στριμώχτηκαν να βρουν τόπο να κατοικήσουν στην Κύπρο που έμεινε ελεύθερη.
Εκείνη η μέρα που συνάντησα τη Δώρα ήταν βροχερή. Στεκόμασταν, εγώ και εκείνη, κάτω από ένα υπόστεγο του νοσοκομείου της Αθαλάσσας, μέχρι να σταματήσει η βροχή. Ανάμεσα στη βοή της νεροποντής, δίχως εισαγωγή είπε: «Είμαι από τη Κερύνεια, έχω τον αδελφό μου εδώ, από την εισβολή». Σταμάτησε για αρκετή ώρα και μετά συνέχισε να διηγείται με χαμηλή φωνή: «Σ’ εκείνη τη βίαιη κατοχή χάσαμε τον πατέρα μας και το γαίμα του μας σημάδεψε για πάντα. Ο αδελφός μας, ο Λευτέρης, ήταν οκτώ χρονών δεν άντεξε τον τρόμο και τον παιδεμό των ημερών εκείνων… Από τότε χάσαμε τις Κυριακές και όλες τις γιορτές. Περιμένουμε τη Δευτέρα να βρούμε τον αδελφό μας στην Αθαλάσσα και ύστερα πάμε για δουλειά. Δουλεύκουμεν, ναι, έχουμε δουλειά, εν τον σκοπό που χάσαμε. Από το 74 ζούμε έξω από το σπίτι μας, γυρίζουμε, ζητούμε, γυρεύκουμε τόπους που δεν βρίσκουμε, δεν ξέρουμε πλέον τι ζητούμε. Τι να σου πω, όπου και να αποταθούμε δεν βρίσκουμε δικαίωση. Το 74 έβαψε το γαίμα όλους τους χρόνους, που ήρθαν και μας ήβραν και εππέσαν πάνω μας» Αυτά έλεγε η Δώρα και τα μαύρα της μάτια δεν έχυναν δάκρυ.

Δεύτερη ενότητα

ΟΥΜΙΤ ΙΝΑΤΣΙ

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΟ

0 πατέρας μου ήταν αστυνομικός στη Λεμεσό. Το σπίτι όπου μετακομίσαμε ήταν ακριβώς πάνω στα σύνορα. Το πίσω μέρος από τον τοίχο της αυλής ήταν «γειτονιά των εχθρών». Το ένα παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όπου ήταν στοιβαγμένα σακιά άμμου, σαν τείχος, ήταν το πυροβολείο. Στο σπίτι μας πάντα μια διμοιρία στρατού εκπαιδευόταν, που είχε σκοπιά εκ περιτροπής. Υπήρχαν όπλα στο ντουλάπι ρούχων, πολυβόλα Sten και τουφέκια εφόδου. Είχα μάθει να τα συναρμολογώ και να τα αποσυναρμολογώ σαν παιχνιδάκι. Οι αναμνήσεις που έμειναν στον νου μου σχετικά με εκείνο το σπίτι-πυροβολείο είναι από τότε που ήμουν πέντε με εφτά χρονών.
Πίσω από τον τοίχο έφτιαχναν κρασί. Οι γυναίκες που πατούσαν με τα πόδια τους τα σταφύλια είναι ακόμα καταγεγραμμένες στη μνήμη μου σαν μια ζωντανή ζωγραφιά. Απαγορευόταν να περνάμε στην άλλη πλευρά του τοίχου, ωστόσο εγώ έβρισκα μια στιγμή χωρίς κόσμο και πηδούσα πίσω από τον τοίχο. Άλλωστε ο τοίχος δεν ήταν και πολύ ψηλός.
Μια φορά έτυχε να είναι η ώρα του φαγητού. Πρέπει να ήταν Άνοιξη, γιατί θυμάμαι τις κόκκινες ανθισμένες τουλίπες. Οι Ελληνοκύπριοι είχαν βγάλει και είχαν αρχίσει να τρώνε πατατοσαλάτα με φρέσκο δυόσμο, βραστά αυγά και ελαιόλαδο. Οι γυναίκες κάλεσαν κι εμένα.
Μου έδωσαν από την πατατοσαλάτα τους κι εγώ με τη σειρά μου κάθισα στο λιβάδι και άρχισα να τρώω μαζί τους. Από τότε, κάθε φορά που τρώω πατατοσαλάτα, έρχεται στον νου μου εκείνο το σκηνικό.
Μια μέρα πρέπει να με είχε εκνευρίσει τόσο πολύ το παιδί του γείτονα, που πετάχτηκα στο δρόμο με ένα πολυβόλο Sten από το ντουλάπι ρούχων, με τον γεμιστήρα καταπάνω του. Πρόφτασε η μάνα μου και πήρε το όπλο από τα χέρια μου. Έφαγα ένα γερό ξύλο…
Το σπίτι το άφησα ως ένα άτακτο, ατίθασο και απροσκύνητο εφτάχρονο παιδάκι. Οι χώροι που ήταν πίσω από τον τοίχο του σπιτιού, τώρα φιλοξενούν το πολιτιστικό κέντρο του Ιδρύματος Λανίτη. Αν και μεγάλωσα ανάμεσα στα όπλα, δεν μεγάλωσα με μίσος. Όταν επέστρεψα σε αυτά τα μέρη ως καλλιτέχνης, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στον νου, ήταν οι Ελληνοκύπριες που μου είχαν προσφέρει πατατοσαλάτα και το ξύλο που έφαγα από τη μάνα μου επειδή βγήκα στο δρόμο με ένα Sten στο χέρι…

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΔΙΧΑΣΜΟΥ: ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60 ήταν πολύ δύσκολο για τους Τουρκοκύπριους. Οι συγκρούσεις του ’63 που ξέσπασαν από τη διακοινοτική ένταση και τρέφονταν από την εθνοκεντρική απληστία των Ελληνοκυπρίων και τον πανικό της εξαφάνισης των Τουρκοκυπρίων, άνοιξαν μια βαθιά ρωγμή. Κανείς δεν εμπιστευόταν κανέναν. Ύστερα από τις συγκρούσεις είχαμε εγκαταλείπει τις γειτονιές όπου ζούσαμε μαζί με τους Ελληνοκύπριους και απομακρυνθήκαμε σε γκέτο. Πηγαίνοντας από χωριό σε χωριό, από κωμόπολη σε κωμόπολη περνούσαμε από ελέγχους σε βαθμό παρενόχλησης και ταπείνωσης.
Ήμουν εφτά χρονών. Επιστρέφαμε από την Πάφο στη Λεμεσό. Ένας Ελληνοκύπριος αστυνομικός μας σταμάτησε. Τους άνδρες τους έψαχναν άνδρες αστυνομικοί και τις γυναίκες αστυνομικίνες. Εμένα και τον μικρό μου αδερφό, μας έβαλαν σε μια άκρη. Η αδερφή μου ήταν στην αγκαλιά της μητέρας μου. Η μητέρα δεν ήταν ήρεμη όπως ο πατέρας μας, συζητούσε έντονα με μια αστυνομικίνα. Εγώ συγχύστηκα αρκετά. Μου ήρθε να κλωτσήσω όλους αυτούς με τις στολές.
Τα νεύρα της μητέρας μου ήταν για τα σπασμένα αβγά. Οι αστυνομικοί έψαχναν κρυμμένα όπλα και τα είχαν ρίξει όλα στον δρόμο. Αργότερα έμαθα πως τέτοιοι έλεγχοι γίνονταν συχνά. Για μένα ήταν η πρώτη φορά. Τα μεγάλα οχήματα τα έψαχναν για τσιμέντο. Το τσιμέντο απαγορευόταν σε Τουρκοκύπριους για να μην χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή πυροβολείου γι’ αυτό από το ’63 μέχρι το ’70 δεν χτίστηκε σχεδόν κανένα σπίτι με σκυρόδεμα.
Οι φωνές της μαμάς μου και το κλάψιμο της αδελφής μου εκείνη τη μέρα, δεν βγήκαν ποτέ απ’ το μυαλά μου.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΖΩΗ

Ήμουν οχτώ χρονών. Οι πόνοι που είχα στην κοιλιά ήταν τόσο αφόρητοι που παρακαλούσα να πεθάνω. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε στην Πάφο ένα νοσοκομείο με την κανονική έννοια το οποίο θα μπορούσαν να επισκεφθούν οι Τουρκοκύπριοι. Η μητέρα μου με κουβαλούσε στην πλάτη της από τον Μούτταλο στο νοσοκομείο της Πάφου. Δεν ήταν μια απόσταση για περπάτημα. Ούτε είχαμε όχημα. Εκείνα τα χρόνια δεν ήταν τόσο εύκολο να βγαίνουν οι Τουρκοκύπριοι από τα γκέτο όπου ζούσαν κι η δική μας οργάνωση δεν το επέτρεπε και πολύ, ενώ το επάγγελμα του πατέρα μου ως αστυνομικός, το δυσκόλευε ακόμα περισσότερο. Έτσι λοιπόν, η μητέρα μου με πήγαινε με τα πόδια στο νοσοκομείο. Κάθε φορά μου έκαναν μια παυσίπονη ένεση και με έστελναν πίσω… Όπως κάθε Παφίτης Τουρκοκύπριος ήταν λογικό να μην πάω στο νοσοκομείο της Λεμεσού. Εκεί, θυμάμαι έμεινα για μέρες και κάθε φορά που πονούσα έτρωγα και μια ένεση. Θυμάμαι πως τότε οι ενέσεις δεν ήταν και τόσο μικρούτσικες όπως σήμερα. Δεν είχε μείνει σημείο που να μην τρυπηθούν τα κωλομέρια μου.
Ο Δρ. Ιχσάν Αλί, που ήταν αγαπητό και σεβαστό από τους Παφίτες πρόσωπο, αλλά επειδή δεν συμφωνούσε με τον Ντενκτάς σχετικά με τις πολιτικές της Διχοτόμησης, είχε κηρυχτεί προδότης, δεχόταν τους ασθενείς
στο δικό του ιατρείο. Έτσι, και επειδή είχα γίνει πέτρα, με πήρανε από το νοσοκομείο της Λεμεσού και με πήγαν στο ιατρείο του Δρ. Ιχσάν Αλί. Εκείνος χαΐδεψε το μάγουλό μου και είπε: «Αυτό το παιδί μαράζωσε». Όταν ακούμπησε τα ακροδάχτυλά του στους βουβώνες μου, χωρίς δεύτερη σκέψη, πρόσθεσε «Πρέπει να χειρουργηθεί άμεσα αλλιώς θα το χάσετε ». Μας έδωσε το όνομα ενός γνωστού Ελληνοκύπριου χειρουργού στη Λευκωσία και μας έστειλε εκεί.
Η σκωληκοειδής απόφυσή μου, που είχε παραμορφωθεί λόγω υπερβολικής φλεγμονής, πίεζε το παχύ έντερο. Ό,τι έτρωγα έμενε μέσα μου και η σάρκα μου είχε σκληρύνει. Τα προβλήματά μου όμως δεν τελείωναν εδώ. Ο Ελληνοκύπριος χειρούργος, επειδή ήμουν Τουρκοκύπριος και η εγχείρηση ενείχε τον κίνδυνο θανάτου, ήθελε να με χειρουργήσει μόνο μαζί με έναν Τουρκοκύπριο ιατρό, ώστε να μη λένε ότι ο Έλληνας γιατρός σκότωσε έναν Τούρκο σε περίπτωση που θα έμενα στο τραπέζι. Ο Δρ. Γιουκσέλ Τιουτζάρογλου, τότε, είχε μόλις ξεκινήσει το επάγγελμα και έτσι δέχτηκε να μπει στο χειρουργείο.. Μετά από μια τετράωρη εγχείρηση επέστρεψα στη ζωή σε ένα «εχθρικό» ιατρείο. Ήταν χρόνια που τιμωρούσαν με ξύλο ακόμα κι αυτόν που αγόραζε έναν μάτσο μαϊντανό από Ελληνοκύπριους…

ΤΑ ΑΨΥΧΑ ΚΟΡΜΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ

Στις 20 Ιουλίου, λίγο πριν το απόγευμα, τα όπλα σώπασαν. Επειδή βομβαρδίστηκαν και πυρπολήθηκαν όχι μόνο τα πυροβόλα αλλά και αστικές περιοχές, όλοι τραβήχτηκαν σε πιο προστατευμένα κτήρια και στις σπηλιές που βρίσκονταν στους βράχους του Μούτταλου. Τα παιδιά ξάπλωσαν το ένα μετά το άλλο στη σειρά κάτω από τα κρεβάτια και ξημέρωσε χωρίς να κοιμηθούμε καθόλου. Τις πρώτες πρωινές ώρες αντιληφθήκαμε τη σοβαρότητα της κατάστασης, με το που άρχισαν να έρχονται οι ειδήσεις για το ποιος τραυματίστηκε και ποιος πέθανε.
Το νοσοκομείο ήταν πενήντα μέτρα από το σπίτι μας. Ακούγαμε κραυγές. Δεν ξέρω πώς, αλλά βρέθηκα μέσα στο νοσοκομείο. Οι τραυματίες ήταν σιωπηλοί και ανήσυχοι. Μια γνώριμη νεαρή κοπέλα, ξαπλωμένη στο διάδρομο, ούρλιαζε:
«Εκείνος δεν θα ξανασηκωθεί, εκείνος έφυγε, δεν θα ξαναέρθει».
Μετά σηκώθηκε, γύρισε με ένα ψαλίδι στο χέρι και μπήκε στο δωμάτιο που ήταν οι τρεις σοροί αυτών που έχασαν τις ζωές τους στις συγκρούσεις. Ο αγαπημένος σύζυγός της με τα μακριά μαλλιά πάνω στο πρόσωπό του, κειτόταν εκεί δίχως αναπνοή. Έκοψε μια τούφα από τα μαλλιά του, τα μύρισε και τα τύλιξε στο μαντήλι της.
Έφυγα τρέχοντας από το νοσοκομείο. Είχε σφιχτεί το στομάχι μου και ξεροκατάπινα. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Ο Ιχσάν Κιλίτς ήταν και για μένα ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, σαν αδερφός. Δίπλα του κειτόταν και ένας άλλος φίλος που έπιανα συχνά κουβέντα μαζί του, ο Αρίφ Ρούσο. Δεν άντεχα να συναντάω τα νεκρά κορμιά των ανθρώπων που κάναμε πλάκα μόλις μια μέρα πριν. Ήταν πολύ νέοι. Ερχόμουν για πρώτη φορά αντιμέτωπος με εκείνη τη λεπτή γραμμή συνόρων ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο.
Ο Ιχσάν, στις 9 Μαρτίου 1964, ήθελε να πάρει θέση, να κρυφτεί στο Μαυραλή, στο ίδιο μέρος όπου ο πατέρας του είχε αιχμαλωτιστεί και δολοφονηθεί δέκα χρόνια πριν. Και εκείνος έχασε τη ζωή του με ένα θραύσμα στο σημείο όπου έχασε τη ζωή του κι ο πατέρας του.

Η ΜΟΡΦΟΥ

Ήρθαμε από τις Αγγλικές βάσεις του Ακρωτηρίου στα Άδανα, από ’κει στη Μερσίνη, από τη Μερσίνη στην Αμμόχωστο και από την Αμμόχωστο στη Μόρφου. Επειδή οι γονείς μου δεν ήταν μαζί μου, θα έμενα στη θεία μου. Ο γιος της θείας μου, ο Ισμαήλ, είχε ήδη εγκατασταθεί στη Μόρφου και είχε τακτοποιηθεί σε ένα Ελληνοκυπριακό σπίτι. Ο νους μου δυσκολευόταν να μας φανταστεί να μπαίνουμε σε αυτά τα σπίτια και να συνεχίζουμε τη ζωή μας λες και είναι δικά μας. Ποιος ξέρει σε ποιον ανήκαν.
Είχα κλείσει τα δεκατέσσερα, και ακόμα και μ’ εκείνο το ανώριμο μυαλό μπορούσα να υποθέσω ότι δεν θα επιστρέφουμε ποτέ ξανά.
Το να μην είμαι με την οικογένειά μου, το να είναι ακόμα στα Νότια εκείνοι, ήταν απόλυτη αποξένωση και μοναξιά. Ήταν πολύ δύσκολο να προσπαθείς να κρατηθείς στη ζωή μέσα σε αυτό το χάος συναισθημάτων. Ρίχναμε τα θεμέλια μιας καινούριας ζωής στη Μόρφου, με τους ανθρώπους όχι μόνο από την Πάφο αλλά και από τη Λεμεσό και τα περίχωρά της. Αυτοί που είχαν ένα επάγγελμα προσπαθούσαν να συνεχίσουν αυτό που ήξεραν. Στους αγρότες που ασχολούνταν με τη γη είχε δοθεί άδεια για εκμετάλλευση των πορτοκαλιών. Οι αμπελοκαλλιεργητές από ’δω και πέρα θα καλλιεργούσαν πορτοκαλιές. Καθώς μέσα μου γέμιζα θλίψη, δυσκολευόμουν να καταλάβω τη χαρά εκείνων των ανθρώπων. Με προβλημάτιζε αυτή η ανεξέλεγκτη κατάσταση ανθρώπινων υπάρξεων που μόλις βγήκαν από νίκη και πίστευαν πως άξιζαν τη λεία.
Μια μέρα λέγοντας ψέματα στους θείους μου ότι «απόψε θα μείνω σε έναν φίλο μου», έφυγα από το σπίτι. Ήθελα να μείνω μόνος. Άρχισα να περιπλανιέμαι στις πορτοκαλιές που φάνταζαν ατελείωτες. Μίλησα με την κάθε πορτοκαλιά σαν να ήταν άνθρωπος, σαν παιδί που το είχαν μεγαλώσει οι Ελληνοκύπριοι· έκοψα και έφαγα τα φρούτα τους και ήταν σαν να τα δανείστηκα.
Μετά έπεσε το σκοτάδι. Μπήκα σε μια μικρή καλύβα και ξημερώθηκα εκεί. Δεν είχα κλείσει μάτι. Σκεφτόμουν την Πάφο και την οικογένειά μου. Θυμάμαι πως κρύωνα. Γύρισα στο σπίτι νωρίς το πρωί. Δεν είπα σε κανέναν τι έκανα.

Η ΖΩΗ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

Σκέφτομαι πως σε αυτό το Μεσογειακό νησί όπου γεννηθήκαμε, οι ζωές μας πέρασαν περιπλανώμενες στα σύνορα. Οι κινήσεις μας περιορίστηκαν. Ο νους και η συνείδησή μας περιορίστηκαν. Η γεωγραφία μας, η αίσθηση του να ανήκεις κάπου, τα λόγια μας, οι πόνοι μας, οι χαρές μας, ο ορίζοντας μας, περιορίστηκαν. Πέρα από τα σύνορα ήμασταν εμείς. Τα σύνορα ήταν οι φόβοι μας. Οι άλλοι ήμασταν εμείς. Εμείς ποτέ δεν ήμασταν οι εαυτοί μας. Κάποιοι μας παρακολουθούσαν. Κάποιοι μας πήραν από τους εαυτούς μας… Ολισθήσαμε στα σύνορα της διχοτόμησης. Παραπέσαμε ανάμεσα στο θάρρος και την σκλαβιά…
Αν γυρίσω τον χρόνο πίσω, ως παιδί της δημοκρατίας, δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήμουν παιδί και πότε μεγάλωσα. Ό,τι έχω ζήσει, προσπάθησα να το εκλάβω ως ανθρώπινη τραγωδία και να το ανακατασκευάσω από την αρχή. Προσπάθησα να μελετήσω την διχοτομική ταυτότητα που μου επιβλήθηκε και να της βάλω αγάπη αντί για μίσος. Το 1989 έκανα μια έκθεση στη Λευκωσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία ήταν απαγορευμένη για εμάς. Την επόμενη μέρα, όλες οι εφημερίδες με τουρκικά συμφέροντα, που έτρεφαν έχθρα, μου έβαλαν την ταμπέλα του προδότη και του πουλημένου. Και εγώ από πείσμα, το 1990 ήρθα και εγκαταστάθηκα στη Λευκωσία με την οικογένειά μου. Ήταν δύσκολα χρόνια… Μετά από οχτώ χρόνια, όταν πέρασα στον Βορρά συνελήφθηκα και ανακρίθηκα. Ακόμα δεν μπόρεσα να αποβάλω εκείνη την κατάρα από πάνω μου. Ποτέ δεν βρήκα την ηρεμία του να ζω στη δική μου κοινωνία. Τα σύνορα δεν με εγκατέλειψαν και εγώ δεν παραιτήθηκα από αυτά, δεν κουράστηκα να τα διαπερνάω και να ζω κόντρα σε αυτούς που μου τα επιβάλλουν.
Δεν ξέρω αν είναι δύσκολο το να ζεις ή να πεθαίνεις σε τούτο το νησί, αλλά δεν μπόρεσα να σταματήσω τον εαυτό μου από το να τρέφει συνεχώς ένα αίσθημα φυγής. Λέω πως δεν αγανάκτησα, δεν κουράστηκα από τον καβγά αλλά δεν μπορώ να πω και πως δεν ηττήθηκα. Δεν ψάχνω παρηγοριά. Ούτε θέλω να θρηνώ για την ήττα μου, γιατί δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα έκανα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ: ΛΑΛΕ ΑΛΑΤΛΙ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Η Αλεξάνδρα Ζαμπά είναι Κύπρια ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας.
Σπούδασε στην Ιταλία όπου και διαβιεί. Ασχολείται με τη μετάφραση,
το θέατρο και τη ποίηση. Είναι Ιδρύτρια και Πρόεδρος του Συνδέσμου
Κυπρίων της Ιταλίας ΝΗΜΑ, θέσπισε το Διεθνές Φεστιβάλ της Ρώμης «Ombre/Σκιές». Ως θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτης, ανέβασε στη σκηνή δώδεκα θεατρικά της έργα. Ίδρυσε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εταιρείες και εργάζεται παράλληλα ως διοργανώτρια πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Για τις εκδόσεις Vita Activa (Ιταλία) είναι υπεύθυνη ενότητας για την «Διεθνή Παιδική και Νεανική Λογοτεχνία». Το 2015 εκδίδεται στην Ιταλία η δίγλωσση ποιητική συλλογή της (ελληνικά- ιταλικά) «Αιωρείται το βλέμμα» Εκ. LVF.
Ποιήματά της βρίσκονται σε συλλογικές Ανθολογίες και σε λογοτεχνικά περιοδικά.
Υπό επιμέλειά της το 2016 εκδίδεται η ποιητική δίγλωσση ανθολογία ιταλίδων και κυπριών ποιητριών, «Ψωμί και Ποίηση» και το 2017 η ποιητική ανθολογία του εργαστηρίου της σε Κέντρο Ημερήσιας Ψυχικής Φροντίδας
στη Ρώμη, «Poesie di Frontiera» Εκδ. LVF, την οποία μεταφράζει στα ελληνικά και εκδίδει στη Κύπρο με τον τίτλο, «Μεθόρια Ποιήματα» Εκδ. Αρμίδα. Επίσης το 2017 εκδίδεται στην ιταλική γλώσσα το βιβλίο, με αναφορά στην παιδική και νεανική λογοτεχνία της Κύπρου, με την ιταλίδα
συγγραφέα Κλάουντια Καμίτσια: «Η Κύπρος και η γοητεία των λογοτεχνικών διαδρομών της», Εκδ. Gagliano. Το Πανεπιστήμιο του Μπάρι (Ιταλία) κατα το ακαδημαϊκό έτος 2017-2018 υιοθέτησε το βιβλίο.

Ο Ουμίτ Ινατσί γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 28 Νοεμβρίου 1960. Ολοκλήρωσε με υποτροφία την ανώτατη εκπαίδευσή του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών
«Pietro Vannucci» στην Περούτζια στην Ιταλία (1984). Μετά την αποφοίτησή του από το τμήμα ζωγραφικής όπου αρίστευσε, εξειδικεύτηκε στο σχεδίασμά οπτικής επικοινωνίας στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Περούτζια. Μέχρι το 2018 εργάστηκε ως ακαδημαϊκός στον τομέα της τέχνης και του σχεδιασμού σε διάφορα πανεπιστήμια. Το 1983
διοργάνωσε την πρώτη του ατομική έκθεση και δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική ανθολογία.
Διοργάνωσε πολλές ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε συλλογικές εκθέσεις στην Κύπρο, σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ και στη Μέση Ανατολή.

Τα έργα του εκτίθενται σε μουσεία και σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές σε διάφορες χώρες του κόσμου. Ο συνολικός αριθμός βιβλίων που έχει γράψει στον τομέα της λογοτεχνίας, της τέχνης και της πολιτικής είναι τριάντα δύο. Είναι επίσης συγγραφέας δοκιμίων σε θέματα σχετικά με τις τέχνες και την πολιτική, ποίησης, διηγημάτων και μυθιστορημάτων καθώς και βιβλίων για την ιστορία της τέχνης και την εκπαίδευση στην τέχνη .

https://stinkyprotithallassofiliti.blogspot.com/

Αναρτήθηκε από Ανδρέας Καρακόκκινος

Χρόνος Εκδόσεις . ΑΓΑΝΙΚΗ ΑΙΝΙΑΝΟΣ ΜΑΖΑΡΑΚΗ

67214194_458707498295423_5931507551270076416_n

Οι Χρόνος Εκδόσεις τιμώντας την πρώτη ποιήτρια της Φθιώτιδας πρωτοπορούν δημιουργώντας την ταινία μικρού μήκους (διάρκεια 00.05.27) «Αγανίκη …η επιστροφή» που αποτελεί παγκοσμίως και την πρώτη ταινία αφιερωμένη στην ποιήτρια. Η φωτογραφία-κολάζ, μέρος της ταινίας, συμμετέχει στον 32ο τόμο του Φθιωτικού Λόγου, έκδοση του Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών & Συγγραφέων.
«Η Αγανίκη, βουβό πρόσωπο της ιστορίας, επιστρέφει από το παρελθόν στο σήμερα και στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε, τη μαρτυρική Υπάτη. Προσπαθεί ν’ αναγνωρίσει το …σπίτι της, όπου έρημο και εγκαταλελειμμένο, όπως είναι σήμερα με σκουπίδια και μπάζα, αποτελούσε τότε το κάστρο της γνώσης και της έμπνευσης των στίχων της. Η ποιήτρια με πόνο και θλίψη περιφέρεται στα άδεια πλέον δωμάτια του, αναζητώντας σημάδια και μνήμες. Ανεβαίνει ένα – ένα τα σκαλιά της πνευματικής διέγερσης, έχοντας μέσα στο σκοτάδι της μαρτυρικής ζωής, μόνο τη φλόγα της καρδιάς της. Πετά το …γάντι στην αριστοκρατική τάξη της υψώνοντας τους στίχους της, ως αιώνια λάβαρα ελευθερίας και δικαιοσύνης». Προτείνουμε μία προτομή της ποιήτριας στην Υπάτη. Την ταινία θα τη βρείτε μέσα στο δημόσιο κανάλι μου «Βασιλική Νικοπούλου» στο youtube ή πατώντας πάνω στο παρακάτω σύνδεσμο.

66855627_458711031628403_1989158955762319360_n

https://www.youtube.com/watch

67600677_458711061628400_4990993383703969792_n

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
ΤΗΣ ΑΓΑΝΙΚΗΣ ΑΙΝΙΑΝΟΣ ΜΑΖΑΡΑΚΗ
Η Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη (1838-1892) ήταν Ελληνίδα βουκολική ποιήτρια του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1838. Η καταγωγή της ήταν από ηρωική και λόγια οικογένεια της Yπάτης Φθιώτιδας. Πατέρας της ήταν ο Γεώργιος Αινιάν, πρωτεργάτης της Φιλικής Εταιρείας, ήρωας της επανάστασης και πολιτικός. Έμεινε ορφανή σε μικρή ηλικία και μεγάλωσε στο πλευρό του θείου της Δημητρίου, ο οποίος ως πρωτεργάτης της επανάστασης κατά του Όθωνα αναγκάστηκε να καταφύγει στα βουνά. Η μικρή Αγανίκη συμμεριζόμενη την τύχη του θείου της τον ακολούθησε, μεγαλώνοντας σε χωρικό περιβάλλον. Όταν τα πράγματα ησύχασαν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και φοίτησε στο Αρσάκειο, δείχνοντας μεγάλο ζήλο για τα γράμματα. Αποφοίτησε σε ηλικία 17 χρονών και στράφηκε στην σπουδή των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και των Γάλλων ποιητών και πεζογράφων. Παντρεύτηκε το 1860 τον Ιωάννη Μαζαράκη από την Κύθνο. Έγραψε πολλά ποιήματα, τα οποία εν ζωή δεν δημοσίευσε ποτέ, αλλά και τα κράτησε μυστικά. Οι απόγονοί της μετά τον θανατό της τα συγκέντρωσαν σε μία και μοναδική έκδοση «ΠΟΙΗΣΕΙΣ»(ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

Πηγή Χρόνος Εκδόσεις

Aegeo Spas Team Leader Mr. Zacharias Chnaris holding the trophy presented for Best European Luxury Spa Group 2019!

67394454_2438960003000987_4893092584898953216_n

Aegeo Spas Team Leader Mr. Zacharias Chnaris holding the trophy presented for Best European Luxury Spa Group 2019!

Aegeo Spas Team Leader Mr. Zacharias Chnaris holding the trophy presented for Best European Luxury Spa Group 2019!
Congratulations to our team, our therapists and everybody involved in this great achievement!
#aegeospas #happeningnow #spaleaders #wlsa #spa #wellness

Ο αρχηγός της ομάδας σπα spa κ. Ζαχαρίας chnaris κρατώντας το τρόπαιο που παρουσιάστηκε για την καλύτερη ευρωπαϊκή πολυτελής ομάδα spa 2019!
Συγχαρητήρια στην ομάδα μας, τους θεραπευτές μας και όλους όσους εμπλέκονται σε αυτό το μεγάλο επίτευγμα!

#aegeospas #happeningnow #spaleaders #wlsa #spa #wellness

Σαν τώρα θυμάμαι το 2007, το άγχος που είχε ο μπαμπάς μου όταν ξεκίνησε αυτή την εταιρία. Άρχισε να δραστηριοποιείται σε 4 υποκαταστήματα εντός ξενοδοχείων στο Ηράκλειο Κρήτης.. 12 χρόνια μετά, με μεγάλο αγώνα αριθμεί πάνω από 250 υποκαταστήματα σε Ελλάδα και εξωτερικό και εντάσσεται στα καλύτερα Spa του κόσμου!
2019 πλέον και βραβεύτηκε σαν τις καλύτερες εταιρείες παγκόσμια!
Η περηφάνια μου είναι τεράστια, συγχαρητήρια μπαμπά μου!! ♥️🏆#proudofyou #worldluxuryspaawards #aegeospas
AEGEO SPAS Leading SPA Management Solutions

Κατερίνα Χνάρη

 

Δελτίο Τύπου Διεθνής Καλλιτέχνης της Χρονιάς 2019 ο Έλληνας ζωγράφος Δημήτρης Χατζίκος

66678733_2438945756335745_6054130735881650176_n

Με το διεθνές βραβείο «International Artist of the Year 2019» τιμήθηκε ο Έλληνας ζωγράφος Δημήτρης Χατζίκος σε μία λαμπρή τελετή που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 9 Ιουνίου στην Μάντοβα της Ιταλίας.

67293813_2438945789669075_9134623383860805632_n

Το βραβείο απονέμεται κάθε χρόνο σε ένα μικρό αριθμό καλλιτεχνών που διακρίνονται για το έργο τους και τη συνολική προσφορά τους στην Τέχνη: ζωγράφοι, γλύπτες, φωτογράφοι, κινηματογραφιστές, perfomers και designers.

67157914_2438945816335739_1044196709611077632_n

Φέτος το «International Artist of the Year 2019» απονεμήθηκε σε έντεκα καλλιτέχνες από: Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισραήλ, Ιαπωνία, ΗΠΑ, Βραζιλία, Ρωσία και Αίγυπτο.

Η απονομή πραγματοποιήθηκε στο Teatro Sociale di Mantova σε μία μεγαλοπρεπή τελετή, στην οποία παραβρέθηκαν διεθνείς προσωπικότητες από τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών, από τον πολιτικό και τον επιχειρηματικό κόσμο.

66710090_2438945863002401_478944073898524672_n

Εκτός από την τιμητική πλακέτα, στον θεσσαλονικιό ζωγράφο αφιερώθηκαν δύο σελίδες στο «International Art magazine» καθώς και ένα ολοσέλιδο αφιέρωμα στον κατάλογο «Διεθνής Καλλιτέχνης της Χρονιάς 2019» της EA EFFETO ARTE, που κυκλοφορεί αποκλειστικά σε μουσεία, γκαλερί, συλλέκτες και τεχνοκριτικούς.

64841482_2438945903002397_2661459648418152448_n

O Δημήτρης Χατζίκος έχει εκθέσει έργα του στο Λονδίνο (2012), στο Μόντε Κάρλο (2015), στο Carrousel του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι (2016), στο Μουσείο ΜΙΙΤ στο Τορίνο (2017) και του έχει απονεμηθεί το δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό του Δήμου του Παρισιού τον Νοέμβριο του 2003, καθώς και το International Prize Leonardo Da Vinci στη Φλωρεντία τον Ιανουάριο του 2018.

Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές ανά τον κόσμο, όπως: Ρώμη, Μιλάνο, Φλωρεντία, Παρίσι, Λονδίνο, Μαδρίτη, Βοστόνη, Νέα Υόρκη και Τόκιο.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν τα έργα του Δημήτρη Χατζίκου και στο www.demetrioshatzikos.com.

Facebook: Demetrios Hatzikos/ART
E-mail: info@demetrioshatzikos.com

Στην αίθουσα Ιστορικού Συλλόγου Αθηνών ξεκίνησε το ταξίδι του ,το βιβλίο «Πικρή Ελλάδα » του καταξιωμένου ιστορικού, λογοτέχνη και ποιητή Βασίλη Γεωργιάδη !

65395410_2428966897333631_8821111619024060416_n

Η «Πικρή Ελλάδα » «Ιστορικά Διηγήματα » του Βασίλη Γεωργιάδη , είναι ένα από τα πιο όμορφα και καλογραμμένα , λυρικά βιβλία ιστορικού περιεχομένου που έχω διαβάσει!
Ρέει η πένα τού συγγραφέα σαν το γάργαρο, κρυστάλλινο νερό που αναβλύζει από κρήνη αρχαία και ηχεί το κελάρυσμά του και μαζί του ηχoύν και τα συναισθήματά του , και γράφει να αφήσει καταγεγραμμένα, σε μας ,να νιώσουμε και να βιώσουμε , τους επώνυμους και ανώνυμους ήρωες του .
Περιδιαβαίνοντας το βιβλίο του Βασίλη, διαβάζοντάς το πολλές φορές να ερμηνεύσω σωστά τη σκέψη του, διαπιστώνω ότι έχουμε μια κατεξοχήν λυρική γραφή.
Πρόκειται για ένα πόνημα που πληροφορεί , διδάσκει, συγκινεί, μας κάνει να γνωρίσουμε τους «Φωτισμένους αγωνιστές » της Πικρής Ελλάδας !
Καλοτάξιδο το βιβλίο σου Βασίλη !
Soula Maropaki Ηράκλειο 30/6/19

΄΄ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ–Με Μέτρο Και Με Χιούμορ΄΄ Αργοστόλι 2019 του ΠΑΝΑΓΗ Ι. ΣΙΜΩΤΑ

65881612_2427441437486177_6400562115077210112_n

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι φίλες-οι σας ευχαριστώ για την παρουσία σας
Να επισημάνω-εξ αρχής- ότι η έκδοση τούτη,αφορά κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα της χώρας μας, πολλών δεκαετιών,που ταλάνισαν τον Νεοέλληνα και τον εξέτρεψαν-συνοπτικά και χρονικά-σε καταστάσεις κοινωνικών πισογυρισμάτων, παρά την ανθεκτικότητα της αντίστασης ομάδων ή προσώπων και παρά τα πολλά ιστορικά μας διδάγματα, δημοσιευμένα στην εφημερίδα ΄΄Ημερήσιος΄΄της Κεφαλλονιάς-ευχαριστώντας συνάμα τον εκδότη Χρήστο Παπαδάτο,για την πολύ επιμελημένη φιλοξενία και παρουσίαση των άρθρων.Ο Παναγής Ι. Σιμωτάς δίδει σφαιρικά και ποιητικά, με μέτρο, και με ιδιότυπο-προσωπικό και Κεφαλλονήτικο χιούμορ,τα τεκταινόμενα, επιδιώκοντας-πάντα-στην ανθρώπινη κατανόηση-προσέγγιση και διέξοδο.Το βιβλίο του-συνολικά-αποτελεί ένα πολυετές μελέτημα,διεξοδικών ερωτοαπαντήσεων, με κοινωνική χροιά,ανθολόγιο δημοσιογραφικής έρευνας και παράλληλης προτασιολογίας-επιστημονικά τεκμηριωμένης – ,σατυρίζουσας καασθμαίνουσας, στις αντιθετικές-οικονομικές και πολιτικές συμπληγάδες του καιρού μας και της εποχής μας.Το περιεχόμενό του αποτελεί μια διαχρονικ σπουδή,δημοκρατικής ευαισθησίας και διανθρώπινης-προσωπικής και πρακτικής συνεισφοράς, στα ευρύτερα κοινωνικά πεδία της χώρας,χωρίς ιδεοληψίες και κομπασμούς. Ακόμη,να επισημάνουμε, την εξαιρετική χρήση της γλώσσας-[ ανάμιχτης ] – την πρόσφορη λεκτική ιδιοτυπία της έκφρασης,παλιάς και νεότερης, μένα πλούσιο και ευρηματικό λεξιλόγιο,που κάνει πολύ ευχάριστη την ανάγνωση και την μελέτη του βιβλίου.Ερώτηση…Γιατί εξέδωσε στις μέρες μας [ έτος2019 ] το συγκεκριμένο πόνημά του ο Παναγής Ι.Σιμωτάς; γιατί στηλιτεύει τα κακώς κείμενα της οικονομίας και της κοινωνικής αταξίας; γιατί, στο πλούσιο περιεχόμενο του βιβλίου του,επικεντρώνεται, τόσο ταξινομημένος θεματολογικά, στην πορείατου Νεοέλληνα σήμερα και αγωνιά και ανησυχεί για το μέλλον της χώρας; γιατί σήμερα ενεργοποιεί το συναίσθημα,τη λογική,το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια του Νεοέλληνα; Πολλές εκατοντάδες χρόνια πριν, ο Αντισθένης και ο Αριστοτέλης, γράφει ο συγγ, είχαν επισημάνει ότι,΄΄έρχεται η καταστροφή του κράτους όταν δεν υπάρχει η διάκριση ανάμεσα στους κακούς και στους σπουδαίους άνδρες΄΄κι΄ όταν ΄΄οι διοικούντες δεν βλέπουν ή παραμερίζουν ή παραβλέπουν το κοινωνικό συμφέρον
[ σελ,21-23 ΄΄Ημερήσιος ΄΄ 17/2/2010 ] και ποιητικά ΄΄Περιφρόνηση…΄΄Να τη πιστέψω δεν μπορώ // την άγνοια που βλέπω // να μάθουνε καλύτερα // τους άρχοντες προτρέπω ΄΄ …΄΄Αν δηλαδή νομοθετούν // με νόμους που δεν ξέρουν // με ΄΄σύστημα΄΄ περιφρονούν // όσους θα υποφέρουν ΄΄ στη σελ. 29,…΄΄απόλυτα κομπορρημονούντες για την εξουσία που ασκούν…κάκιστα…διαχειριστές του μόχθου και της τύχης των Ελλήνων ΄΄ και στη σελ΄. 30,΄΄Ό,τι και νάναι ο άνθρωπος // ό,τι και να σπουδάσει // ως άνθρωπος τον άνθρωπο // θα πρέπει να δαμάσει΄΄.Σ΄αυτό συνηγορεί -για τον συγγ- ο τρόπος της εκταμίευσης των αγαθών της ζωής,για το άτομο,που οφείλει πρώτα να δει,τις προσωπικές του συνιστώσες και αξιολογήσεις, στα αγαθά της ζωής,δαμάζοντας πρώτα, την δική του αυτόβουλη προσπάθεια και συνεισφορά στα κοινωνικά μας πράγματα,για να μπορέσει-στη πορεία της ζωής-να πρωταγωνιστήσει σ΄αυτά,στα ουσιώδη της κοινωνίας,με ομαδική δύναμη,της ενεργούς πρωτοβουλίας των πολιτών, όπως συγκεκριμενοποιείται στο ρεφρέν ΄΄ο τόπος πάνω απ΄όλα ΄΄ ,στην πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Κεφαλληνίας και Ιθάκης΄που πρέπει να αναβιώσει-πιστεύω-συμπεριλαμβάνοντας και ευρύτερα θέματα κοινωνικής και πολιτιστικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης του τόπου. Ένας από τους πλέον βασικούς πυλώνες και στόχους του βιβλίου, είναι η ενεργοποίηση. η αυτοδιάθεση, η πρωτοβουλία, η αυτόβουλη συμμετοχή,η οργανωμένη και συνειδητή έκφραση της προσωπικής αυτενέργειας του ατόμου και του πολίτη,στη διαφύλαξη -ενίσχυση και επέκταση της Ελληνικής-Υπαρκτικής και Αξιακής συνέχειας και κληρονομιάς μας.Ο συγγ. εδώ υπογραμμίζει ότι ΄΄επιτρέψαμε τον παραγκωνισμό,την εγκατάλειψη, την πενία και δυστυχία σε όσους δεν είχαν τη δύναμη…να εναγκαλιστούν τον διχασμό και την επιβίωση σε βάρος των συνανθρώπων τους΄΄…Γράφει ο συγγ.σελ. 41, ΄΄Πολλά από τα βάσανα // που θα κτυπάνε καίρια //
δε ΄΄σβήνονται΄΄ μ΄υπογραφές // σφραγίδες, βουλοκέρια //
Σβήνονται μόνο με δουλειά // μα γνώσεις του πολίτη //
που ξέρει ποιοι τον θέλουνε // άφραγκο και αλήτη ΄΄
Κρούοντας τον κώδωνα της επαγρύπνησης ο συγγ,και της διαφύλαξης των αξιών της ζωής,σχολιάζει την επικαιρότητα, με απόλυτο σεβασμό και προς τους νόμους της πολιτείας,διαχειριζόμενοι [ εμείς οι αναγνώστες ] το παρόν και το μέλλον της χώρας με αυτάρκεια ηθική και κοινωνική. Γράφει σελ. 55,΄΄Αλκαίος είπε στη Σαπφώ // με άπειρη οδύνη // το στόμα μου κρατάει κλειστό // μόνον η καταισχύνη ΄΄ και στη σελ. 50,΄΄ Προσοχή…στην ΄΄Ηθική της Πολιτικής΄΄πρόκειτε για υπερμεγέθες ΄΄φρεάτιον΄΄από το οποίον κάποιος -πολύ συχνά-αντλεί βούρκο και σπάνια καθαρό,ζωογόνο …νεράκι΄΄ Προφανώς μιλάει για πολιτικές ακρότητες, που έμμεσα ή άμεσα κηδεμονεύουν το άτομο, με πλούσιες εκφράσεις κοινωνικότητας-ανθρωπισμού και αξιοπρέπειας, που συνήθως εκμηδενίζονται σε μια πορεία ζωής πρακτικών εγγυήσεων και σοβαρής πολιτικής ευθύνης. Ο συγγ, ομογενοποιεί τις υποσχέσεις που δίνονται, είτε γιατί είναι ανέφικτες πρακτικά, αλλά σώζουν την υποκειμενική-δήθεν-διαφορετικότητα των υποσχέσεων, είτε για την υποσχόμενη κοινωνική συναίνεση, είτε για τις ΄΄αναγκαιότητες΄΄της εποχής,που επιβάλουν εξωτερικοί παράγοντες, είτε για το φτηνό τεκμήριο κόστους και δαπάνης, είτε κάποιας υποδόριας συναλλαγής. Πιστεύει όμως, στον εκ προοιμίου προσχεδιασμό ποικίλων αποφάσεων, όπως ποιητικά μας το αποδίδει,΄΄ Ψηφοφορίες της βουλής // είναι να τις θαυμάζεις // αφού τ΄αποτελέσματα // εκ των προτέρων βγάζεις ΄΄ Προχωρεί σ΄έναν καυστικό -σατυρικό λόγο-πεζού και ποίησης-και δημοσιογραφίας,εκτιμώντας απόλυτα τα συμπερασματικά λόγια του Σωκράτη σελ, 66,΄΄ Αν ο άνθρωπος συνηθίσει να Σκέφτεται, να Ψάχνει,να Εξετάζει,τα πάντα γύρω του,με λογική και με ενδιαφέρον, τότε,αναμφίβολα, θα διαπιστώσει ότι γύρω του υπάρχουν σωρείες αδικιών,ψευδών και ασχημιών΄΄, και στη θέα της πασχαλινής σούβλας που απολαύσαμε ,στιχουργεί τα κάτωθι σελ, 71,΄΄Αμνός εσούβλισε αμνόν // τού΄φαγε το κεφάλι // όπως ΄΄σουβλίσανε΄΄ κι ΄αυτόν // και τονε ΄΄ τρώνε΄΄ άλλοι //
Έτσι διαβαίνει η ζωή // χιλιάδων χρόνων χάλι // θύματα πάντα οι μικροί // θύτες τους οι ΄΄Μεγάλοι ΄΄Ο συγγ. Παναγής Σιμωτάς σπεύδει αμέσως να στοιχειοθετήσει την βαρύνουσα σημασία της όποιας ολισθηρότητας στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι, ήτοι την ανάγκη,την υπέρτατη ανάγκη της επιβίωσης, όπως ο Θαλής ο Μιλήσιος, σοφά και πολύ προγενέστερα είχε πει, ΄΄Το πιο ισχυρό πράγμα είναι η Ανάγκη, γιατί κυριαρχεί πάνω σ΄όλα΄΄, η ανάγκη βεβαίως-εδώ- προς κάθε κατεύθυνση, θεσούλας,αυξησούλας, διορισμού, μονιμοποίησης, ψηφοθηρίας, και κάθε τι που χτυπάει την ευπάθεια του ατόμου,την προσέγγιση,την υπόσχεση,την φιλοδοξία και κάθε
οικονομική ή άλλη κοινωνική συγκυρία, της ανεργίας ή της πρόσκαιρης ευημερίας. Οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, είναι οι πιο εύπιστες και συχνά ευμετάβολες στα κοινωνικά μας πράγματα. Η έλλειψη τεχνογνωσίας, ο πρόχειρος σχεδιασμός,
χωρίς πρόβλεψη ευελιξίας και προσαρμογής στις ανάγκες του τόπου, η επιπόλαιη και νοοτροπική σχέση, αντιμετώπισης αυτών των αναγκών, από τους υψηλούς θώκους, ως τις ύστατες κοινωνικές ομάδες της πολιτείας, ωθούν τα πράγματα σε μια προσχεδιασμένη στασιμότητα, με αρνητικές τάσεις ψυχολογίας και ανάκαμψης. Αυτή την πασίδηλη πραγματικότητα εξουσιαστικών προδιαγραφών, προέβλεψε και προείδε ο συγγ, κι΄ένας έμμεσος ή άμεσος τρόπος οικονομικού και χρηματιστηριακού εκσυγχρονισμού, αξιόπρεπης και συνεχούς αντίστασης [ όσο του το επέτρεπαν τα νομικά ή άλλα στεγανά της οικονομικής επικαιρότητας του τόπου ] προχώρησε-με άλλους κοινούς συνοδοιπόρους στην Ένωση Χρηματιστηριακών Επενδυτών Κεφαλληνίας και Ιθάκης ΄΄ Φωνή Μετόχου΄΄. Βαθύς γνώστης και μελετητής των πολιτικο-οικονομικών και κοινωνικών πραγμάτων [ εντός και εκτός της χώρας ] με ορισμένο και οργανωμένο σχέδιο πρότασης, απευθύνεται στο Χρηματιστήριο Αξιών της Αθήνας, ελπίζοντας και προσδοκώντας [ Ιανουάριος 2000 ] και καταγγέλλοντας ταυτόχρονα την αυστηρότητα και τις πολλαπλές ελλείψεις της Εργατικής Νομοθεσίας της χώρας,
κι΄όλο το νομικό πλαίσιο που αφορά την επένδυση και την οικονομική εξέλιξη του επενδυτή,προς όφελος-φυσικά- της κοινωνίας. [ σελ. 139-141 ].Ο Παναγής Ι. Σιμωτάς προείδε όλο το φάσμα των συνεπειών αυτής της οικονομικής και σταδιακής απαξίωσης,και τους σοβαρούς κινδύνους που εγκυμονεί, ακόμη, στην αλλοίωση της γλώσσας [ με την ξενόφερτη κουλτούρα ], στην αλλοίωση του πληθυσμού [ με τους κατά χιλιάδες εισερχόμενουςμετανάστες ] στην αλλοίωση της ηθικής υπόστασης του κράτους, στην αλλοίωση της πολιτιστικής ανταγωνιστικότητας της χώρας, με την αύξηση του φορολογικού πλαισίου του πολίτη, στην αλλοίωση κάθε στρατηγικής ανάπτυξης και επέκτασης της Ναυτιλίας,του Τουρισμού,της Αγροτικής παραγωγής κλπ, γιατί, γράφει,΄΄Ο εργοδότης,ο παραγωγός,ο επενδυτής,αναλαμβάνει-δυσανάλογα με το αναμενόμενο κέρδος του-μεγάλες υποχρεώσεις-δεσμεύσεις και κινδύνους΄΄ σελ,165. Ένα προδιαγραμμένο σύστημα -Νομικό και νομοθετικό-προς εξαφάνιση κάθε είδους πρωτοβουλίας, αναπτυξιακής και επενδυτικής.Πόσο θλίβεται ο Νεοέλληνας σήμερα, όταν επιβεβαιώνεται ο αρχαίος λόγος και οι ρύσεις των προπατόρων όπως ΄΄Αιδώς Αργείοι–Αρχή άνδρα δείκνυμι–Γη και Ύδωρ–Βίος Αβίωτος–Γαία πυρά μειχθήτω–Εις αύριον τα σπουδαία –Η ταν ή επι τάς–Έπτεα πτερόεντα–Κύκνειον άσμα–Προκρούστειος κλίνη–Το κουτί της Πανδώρας–Κόπρος του Αυγείου–Ιστός της Πηνελόπης–Μέμνησο των Αθηναίων–Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας΄΄κλπ.ρύσεις, που προ΄ι΄δεάζουν και σκιτσάρουν και λιθογραφούν και τη σημερινή κατάσταση της πατρίδας. Ο απόηχος της φιλοσοφίας-της παιδείας και της
επιγραμματικότητας των αρχαίων μας ακολουθεί.Εξαιρετικό κεφάλαιο του βιβλίου της αρχέγονης γνώσης και πρακτικής. Ο συγγ, δίνει εξαιρετικό προσανατολισμό-επίσης-στο προγονικό στοιχείο,εικονίζοντας πιστά την σημερινή εξέλιξη και συνάμα υπενθυμίζει και ισχυροποιεί τη θέση του, ότι, το ιστορικό δρώμενο,διαχρονικά, θα πυρπολεί και επαναβεβαιώνει όλο το φάσμα της ιστορικής- γλωσσικής-μυθολογικής και αξιακής ενέργειας και παρουσίας και συνέχειας του τόπου,παρά τα πολλά προβλήματα της χώρας.Συνεχίζει να πιστεύει στον
άνθρωπο,στην αξιοπρέπεια, στην πρωτοβουλία,στη συμμετοχή, στην ατομικότητα που εκφράζεται μέσω οργανωμένης συλλογικότητας, στην ανταγωνιστικότητα,στην ενεργοποίηση του πολίτη, στην αναβάθμιση και στη σταθερότητα των θεσμών,στην αποτελεσματικότητα της εξωστρέφειας των Ελλήνων και στον προσδιοριστικό παράγοντα της συνοχής των ιδεών, όπως απεικονίζονται στις εθνογιορτές μας, της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου, όπου το Ελληνικό θαύμα συνεχίζει να γαλουχεί τους νεότερους. Το βιοποριστικό στοιχείο είναι πάντα στο επίκεντρο του ατόμου και ο συγγ, επιθυμεί να το συσχετίσουμε
ή να το παντρέψουμε με τα υπαρκτικά και τα υποστασιακά στοιχεία του ατόμου,και της ηθικής,και πάντα της πρωτοβουλίας και της συμμετοχής. Στυλιτεύει τον κομματισμό,τις ανύπαρκτες -εσαεί- μεταρυθμίσεις,τις εκλογικές και ατυχείς κονταρομαχίες,τα ψευδεπίγραφα πλεονάσματα της οικονομίας,τους ευγενέστατους πιστωτές μας, τους ασυνάρτητους και αμφοτερόγλωσσους ευρωπαίους φίλους μας, τα καπετανάτα των σημερινών ηγετίσκων,τον υπερχειλίζοντα και βαρύγδουπο πατριωτισμό, στυλιτεύει την απαξίωση και το θάψιμο των αξιών, και φυσικά την παραπληροφόρηση. Γράφει σελ. 332 ΄΄Ο τηλεπαρουσιαστής στο …Παρίσι ή στο Αργοστόλι καλείται να θέτει σε σχετική λειτουργία το μυαλό του πριν την καταπιώνα του ανοίξει !…να επιδεικνύει τουλάχιστον…κομψοέπειαν…σε διαφορετική
περίπτωση αποδεικνύεται κενολόγος και κοπρόστομος΄΄
Γράφει ΄΄Όσοι την πένα πιάνουμε // και γράφουμε δυο λέξεις // πρέπει να αποβάλουμε // λάσπες και τέτοιες έξεις ΄΄ και στη σελ. 333, ΄΄Ο Κώστας τον εξέσχισε // θα κυβερνήσει πάλι //
ο Γιώργος ειν΄ ο νικητής // εφώναζαν οι άλλοι ΄΄
…΄΄Θεώρησαν μόνον αυτοί // πως ζήσανε το δράμα //
κι΄εμείς όλοι τα ΄΄πρόβατα΄΄ // είδαμε άλλο…πράμα ΄΄
Όλο το βιβλίο–εκλεκτοί φίλοι-του εκλεκτού συγγ, Παναγή Ι. Σιμωτά, περνά δια πυρός και σιδήρου όλο το ιστορικό-πολιτιστικό-κοινωνικό και οικονομικό κατατόπι της χώρας
με ευφράδεια γλώσσας και ακριβόλογης διατύπωσης.Τα Λασκαράτειο πνεύμα τον ακολουθεί, το διασκευάζει και πρωτοτυπεί. Η καθημερινότητα διαστέλλεται χρονικά.
Ο Παναγής Ι. Σιμωτάς, ανταποκρίθηκε στο ιερό κάλεσμα της ζωής και της πατρίδας, να κάνει τον άνθρωπο-πολίτη κοινωνό της πολιτικής και οικονομικής αιμοραγίας της χώρας.Πολλές δεκαετίες τώρα, στόχος του είναι και παραμένει,να μη λησμονούμε ποτέ την αξία της γνώσης και της παρέμβασης. Η επιμελημένη σάτυρα της έκφρασής του, οδηγεί το πνεύμα σε καινοτομίες, η πρωτοβουλία σώζει την προσωπικότητα και
οδηγεί σε λύσεις και προφανείς διεξόδους. Γράφει σελ. 348,
΄΄Ευλογημένος ειν΄ αυτός // που σ΄όλη τη ζωή του // τρέφει το πνεύμα του // όπως και το κορμί του //….Ουρανοξύστες πέφτουνε // βουλιάζουνε βαπόρια // όμως εσύ κι η Γνώση σου // ποτέ δε θά΄σθε χώρια ///….Μένει της Γνώσης τ΄αγαθό //
πάντα ως το πιο μεγάλο // στα χρόνια που διαβαίνουμε // ένα μετά το άλλο ΄΄Προσωπικά εκτιμώ, ότι η σημερινή εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του΄΄ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ-με μέτρο και με χιούμορ΄΄, εκτός της δικαίωσή των προβλέψεών του και της οικονομικής του οξυδέρκειας [ ιδιαίτερα] αποτελεί ένα πρόσθετο στοιχείο αφύπνισης και αξιολόγησης όλων των ιστορικών και οικονομικών παραμέτρων και δεδομένων της χώρας,για καλύτερες μέρες,προσωπικής και συνολικής παρουσίας. Το βιβλίο του είναι ένας προμαχώνας συγγραφικής αναδίφησης,ένα κοινωνικό-ψυχικό αποτύπωμα δεκαετιών, ένα επενδυτικό πλεόνασμα ψυχής του συγγ. για τον μέλλοντα οδοιπόρο της ζωής, είναι μια κοπιώδης προσπάθεια αυτοπροστασίας του πολίτη, είναι μια αρθρογραφική και δημοσιογραφική παρουσία,ουσίας και αγάπης για τον μέλλοντα ερευνητή, είναι μια Ελληνογλωσσική πηγή επιγραμμάτων θέλησης-γνώσης και αντίστασης, είναι μια διαχρονική διερώτηση Ελληνικής παιδείας και οντότητας, για την εξέλιξη της ζωής, στη παιδεία, στον πολιτισμό, στη γλώσσα του λαού, που αυτή αποτελεί το πιο πολύτιμο στοιχείο προστασίας της ζωής και της κληρονομιάς μας.Ας θυμηθούμε τις στροφές του ποιητή, ως υποθήκη σε κάθε άτομο της πένας,της μελέτης,της συγγραφής και της δημοσιογραφίας. [ σελ, 334 ]. ΄΄Να διδαχτούν την ηθική // τον σεβασμό της πένας //να μην ακουν εδώ και κει // τι λέει ο καθένας // Να ψάχνουν, να διερευνούν // το θέμα που θα γράψουν // με λάθη και με ψέματα // πρόσωπα να μη βλάψουν // Να γράφουν αμερόληπτα // να μη συκοφαντούνε // και την αλήθεια πάντοτε // να ψάχνουνε να βρούνε ΄΄ Κλείνοντας ας θυμηθούμε και τα λόγια του εκδότη Χρήστου Παπαδάτου ΄΄΄Ο ΄΄Αδιάψευστος Μάρτυς ΄΄προηγείται, γιατί μέσα από τιςαράδες του περνάει η άλλη αίσθηση.Περνάει η αλήθεια, η σκληρή πραγματικότητα,η συμβουλή, η παρότρυνση,η στυλίτευση και ασφαλώς το χιούμορ το πηγαίο, αλλά και πολλές φορές το δηκτικό χιούμορ΄΄Ένα -από καρδιάς- ευχαριστώ για την αθρόα συμμετοχή και παρουσία σας.
Ευχαριστώ για την τιμή της ομιλίας. τον εκλεκτό συγγραφέα Παναγή Ι. Σιμωτά. Για την εξαιρετική φιλοξενία και συμπόρευση στην ιστορική Κοργιαλένειο Βιβλιοθήκη του Αργοστολίου —Σάββατο 18 Μαίου 2019
Κώστας Καρούσος-πρόεδρος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Κώστας Γεωργίου Καρούσος…. ο ταλαντούχος πρόεδρος της Ε.Ε.Λ

57421992_2371866789710309_6400938414341881856_n

ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ από καρδιάς ΟΛΟΥΣ τους εκλεκτούς συνοδοιπόρους-στην εξαιρετική Ιη Ημερίδα της Επτανησιακής Σχολής ΚΥΡΙΑΚΉ -14/4/2019 στην Ιστορική Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών [ οργανωτές- Ετ.Ε.Λ. και η Επτανησιακή Συνομοσπονδία -την πρόεδρό της-Βάσω Σαμίου και την Έφη Μαχιμάρη πρόεδρο στην ΄΄Φαιάκων Ένωση-Ιόνιος Πολιτισμός-Γράμματα και Τέχνες ].Όλως ιδιαιτέρως,τον Γιάννη Αργυροκαστρίτη, για την έμπρακτη συνεισφορά του.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ –αφιερωμένα στη ΜΝΗΜΗ και στην ΙΣΤΟΡΙΑ της Επτανησιακής Ποίησης…Εκλεκτοί φίλοι—Τα πρώτα στοιχεία.της μεγαλειώδους,αισθητικής απόλαυσης της Επτανησιακής Σχολής,ήταν και παραμένουν,η ακατάβλητη μεγαλοσύνη, η χρήση και αξιολόγηση της Ελληνικής γλώσσας,το μετρικό και ηχητικό συνακόλουθο της ευχάριστης ανάγνωσης, και βασικά οι ιδέες της ελευθερίας,,το ερωτικό -φραστικό ταμπεραμέντο των Επτανησίων,το καλοκάγαθο πνεύμα δημιουργίας,που συνοδοιπορούσε άρρηκτα με το ευρύτερα κοινωνικό στοιχείο της εποχής.Η πολιτική και οικονομική αυτονομία της Επτανήσου,συνετέλεσε αποτελεσματικά σ΄αυτό, και περισσότερο η συνεχιζόμενη αλληλοεισροή πολιτισμού, παιδείας,γνώσης εκπαίδευσης,με δάνεια λέξεων εκατέρωθεν,Ελλάδας-Ιταλίας,που ευεργέτησαν -κατά πολύ-την ανάπτυξη της ποιητικής των Επτανησίων…Αυτή η περίοδος υπήρξε -για την Ευρώπη-,ιστορικά γνωστή, με την αστικοποίηση και την φιλελευθεροποίηση της εποχής, με κοινωνικές αιχμές-την ροπή προς τον ρομαντισμό κλπ. Με πάμπολλα όμως δείγματα, εύηχης-μετρικής-μουσικής-εκφραστικής και λυρικής δόνησης των Επτανησίων, όπου διαφαίνεται το ηρωικό μέλος-το ανδρείο-το άμεσο-το εκρηκτικά συναισθηματικό-η σπάνια αλληλουχία των εικόνων και της εικαστικής απεικόνισης,ψυχικών καταστάσεων-η ομοιογένεια της γλώσσας-η αδελφοποίηση με το δημοτικό τραγούδι και η συνέχειά του,η ηχητική καλλιέπεια της λέξης-ο απλός και κατανοητός στίχος-η πλαστική φαντασία-ο αυτοσχεδιασμός και συνολικά το πλούσιο αισθητικό τους αποτέλεσμα…Η Επτανησιακή σχολή άνθισε, έναν αιώνα, όσο καμία άλλη σχολή,κάτω από ιδιότυπες σχέσεις ελευθερίας και ιστορικών γεγονότων.Το εύρος της αποτίμησης,της κληρονομιάς που άφησε,είναι ανυπολόγιστο.Συνεχίζει όμως να φωτίζει την έρευνα,την ωριμότητα της έκφρασης και τις αξιακές αρχές του πολιτισμού μας…
Κώστας Γεωργίου Καρούσος

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Ιστορικός-Λογοτέχνης Ο Βασίλης Γεωργιάδης προλογίζει το βιβλίο Ποίησης της Εριέττης Μπορνάν ΠΡΟΛΟΓΙΣΜΑ

57308625_2371859859711002_7935048514260697088_n

 

«Μετά το κακοδαίμονο θαλασσοδάρσιμο
η θεοφίλητη Σχερία.»
Εριέττη Μπορνάν «Οδυσσειακό»

Αυτή η Ποίηση έχει ψυχή. Έχει αίμα. Αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Η δημιουργός Εριέττη Μπορνάν, στη δεύτερη ποιητική της κατάθεση, ευψύχως κι εδώ αφηγείται. Επί της άυλης σχεδίας της πυρέσσουσας συγκίνησης, εκείνη κι ο ποιητικός της οίστρος συνεπιβάτες στην ψυχή των πραγμάτων. Είναι από τους Οδυσσείς των μεγάλων ταξιδιών, μιας άλλης αρχιτεκτονικής ενός μονολόγου ψυχής. Επιχειρεί τη μεγάλη Έξοδο σωτηρίας για το «φθάσιμον» κάνοντας αδιαμαρτύρητα το μεγάλο ταξίδι, αντέχοντας το γλυκό μαρτύριο της Πλεύσης. Την αναμένει ένα πρωινό εαρινής πανδαισίας σ’ έναν ευλίμενο σταθμό αισθημάτων και συναισθημάτων. Το «φθάσιμον» το μοιράζεται με τον αναγνώστη της, τον Ευλαβή και Επαρκή, γιατί η ζωή μας κοινή, «ένα κράμα εδώ» κατά την καβαφική βεβαιότητα. Μια ζωή για όλους μας βασανιστικά παρούσα, σπαταλημένη μέσα σ’ ένα διαρκή ψυχικό κοχλασμό. Κάθε ταξίδι και μια τραγωδία αλλά και μια Πλεύση Σωτηρίας, με την ψυχή να προπορεύεται προσπαθώντας να διατηρήσει άφθαρτη την επικράτεια του νου και άσβηστο το «αείζωον πυρ» των Ιδεών.
Η ποίηση της Εριέττης Μπορνάν, ούριος άνεμος δημιουργίας. Άριστα κατορθωμένο «ένδον σκάπτε». Στίχος της ομηρικής ιθαγένειας και της αξεπέραστης καζαντζακικής «ανδρείας ηχούς» αλλά και στίχος της εσπερινής φωνής της μελαγχολίας, της καρυωτακικής απόχρωσης. Στίχος που λειτουργεί στον αναγνώστη ως καθαρτήρια φλόγα, ανακλητική των ψυχών από τον μαγικό χρυσαυγή κόσμο των ομηρικών επών. Ως διαρκής γέννα. Αιματηρή. Επώδυνη. Αέναη φρυκτωρία διαμοίρασης του ζωοποιού φωτός της Συν-αλληλίας. Παιδαγωγός η ίδια, άριστη χειρίστρια του προφορικού και γραπτού λόγου των ελληνικών της ωραιότητος, ομηρίστρια «καλοζωισμένη τω πνεύματι» κοντά στους Κακριδήδες (Ιωάννη, Φάνη και Ελένη) στα χρόνια της δόξας τους, αστροβατεί πάνω και στον τελευταίο κόκκο της ποίησής της, στοχαζόμενη πάνω στο ζητούμενο Μέγα, στο ανθρωπίνως αδύνατο, στο ανθρωπίνως δυνατό. Ποίηση ως ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα ζωής. Λόγος εν μέθη Υμνητικός της Αγάπης. Ευχαριστήριος του Έρωτα με κοχλάζουσα διονυσιακή φύση. Σε αποδράσεις ηδονής. Σε χεροπιάσματα απελπισμένου αλλά και θάλλοντα αισθησιασμού. Καταλυτικός (αυτο)σαρκασμός. Πόνος απουσίας. Ευδία παρουσίας. Ο «αντρακλάς» καζαντζακικός τω τρόπω στίχος, σε πτήση άλμπατρος, χυμένο μολύβι στο χαρτί, για να αντρειωθεί το συναίσθημα ως μπρούτζινα μπράτσα Εφηβαίου Έρωτα. Πολιορκεί το θέμα της αμυνόμενη στα κάτεργα της αυτοκριτικής μ’ ένα διαρκή αντιστικτικό συνειδησιακό μονόλογο-διάλογο, για να ακουστεί το άρρητο και να φανεί το άδηλο, με εύστοχη μεταφορά στο έσω σπίτι της ενδημούσας απαισιοδοξίας-αισιοδοξίας, στα δικά της «έγκατα» της καθημερινής της αυτοβύθισης, στα ακατέργαστα ιζήματα των προσωπικών της βιωμάτων. Έμμορφη ποίηση που σκέφτεται και ιδεοφορεί. Της ρήξης. Του ακαριαίου λόγου και της σύντομης φράσης, όπου το ρήμα συχνά εξυπονοείται.Με θαρρετή αναζήτηση σε ύφος, πνεύμα και γλώσσα της αυθεντικότητας που, εν πολλοίς, επιτυγχάνεται. Η γλώσσα πλούσια, ζεστό σώμα με γητειές που συνεπαίρνουν, εξυψώνουν, με γλυκιά εμμονή σε γλωσσολογικές αναζητήσεις, διόλου εξεζητημένες αλλά και με μια ιδιάζουσα χρήση λέξεων. Ως γλωσσ-αλγός δημιουργός επαναπατρίζει εκείνες τις παραμελημένες λέξεις του «σπερματικού λόγου» Ύφος, Γλώσσα και η εμφορούμενη θαυμαστή Ιδέα, ως πρωταγωνιστικά Υποκείμενα, θάλλουν στη Συλλογή.

Η Εριέττη Μπορνάν της σεμνότητας αυτοβούλως δείχνει να τοποθετεί εαυτήν στους «άδοξους» ποιητές που δεν επαιτούν την (αργυρώνητη) δόξα, αρκούμενοι στο να βλέπουν τους στίχους τους με ζυγισμένο ενθουσιασμό και αριστοκρατική φυσικότητα, ορθωμένα στήθη και απλωμένα σαρκωμένα πανιά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Ιστορικός-Λογοτέχνης

57168420_2371859899710998_6263113029777358848_n

Ποια είναι η Εριέττη Μπορνάν

-ΕΡΙΕΤΤΗ ΜΠΟΡΝΑΝ-

57072647_2371859883044333_4711533386605264896_n

Γεννήθηκα στις 7 Φεβρουαρίου 1957 σε μια πατησιώτικη γειτονιά της Αθήνας, όπου ζω μέχρι σήμερα. Πήγα σχολείο στο Αρσάκειο. Τον Δεκέμβριο του 1980 αποφοίτησα από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οικογενειακές υποχρεώσεις με κράτησαν στην Αθήνα της παραπαιδείας για 7 χρόνια. Το 1987 και για 11 χρόνια είχα την τύχη, την τιμή και τη χαρά να συνεργαστώ με την Ελένη Ι. Κακριδή για την έκδοση της Διδασκαλίας των Ομηρικών Επών (βιβλίο του καθηγητή, ΟΕΔΒ), για δημοσιεύσεις στα φιλολογικά περιοδικά «Φιλόλογος», «Διάλογος» (Σχετικά με τον Όμηρο: Από τη μορφή στο περιεχόμενο, από το δημιούργημα στον δημιουργό) και «Θαλλώ» (Τα Σικελικά του Θουκυδίδη VI, 6-26 και 30-32, 1994 – Ομήρου Ιλιάδα Σ 243-315, Δ 1-165 και Ομήρου Οδύσσεια μ 265-465, 1996 – Η έννοια της «αιδούς» στον Όμηρο, 1997 – Φως και σκοτάδι στην Ιλιάδα του Ομήρου, 1998, για διαλέξεις της στο Πνευματικό Κέντρο της Ελευσίνας, για εισηγήσεις της στα συνέδρια του Κέντρου Οδυσσειακών Σπουδών στην Ιθάκη, καθώς και για τις εκπαιδευτικού περιεχομένου ομιλίες της στη ραδιοφωνική εκπομπή της Γιολάντας Τερέντσιο. Από το 1998 εργάζομαι στην ιδιωτική εκπαίδευση διδάσκοντας και διαπαιδαγωγώντας παιδιά και γονείς. Το 2011 άρχισα την συγγραφική διαδρομή με μία σπονδυλωτή νουβέλα (Οι πεταλούδες ζουν μόνο 365 μέρες) που δεν έχει δημοσιευτεί και συνέχισα με ποίηση, που θεωρώ ότι συμπυκνώνει τη σκέψη και ταιριάζει στην βραχυλογία μου. Το 2013 το ποίημα «Μια ημέρα της Δημιουργίας» διακρίθηκε από την Κριτική Επιτροπή της Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό. Το 2014 για τη συλλογή «Κλειδωμένος Ουρανός» έλαβα Β’ βραβείο μικρής ερωτικής συλλογής στον πανελλήνιο διαγωνισμό Σικελιανά του Πολιτιστικού Συλλόγου «Το Καφενείο των Ιδεών». Οι συλλογές μου δεν έχουν βρει ακόμα «σπίτι», ενώ δύο ποιήματα (Άρρητος Λόγος – Ανάλυση) δημοσιεύτηκαν στη Νέα Εστία (Τόμος 177ος, τεύχος 1867, Δεκέμβριος 2015) και το λογοτεχνικό περιοδικό Μανδραγόρας επέλεξε τέσσερα ποιήματα για δημοσίευση (Το παράπονο- Δρόμοι από μετάξι – Το πον πον – Της Χαρούλας). Η ιστοσελίδα είναι καταχωρημένη με το ψευδώνυμό μου (Εριέττη Μπορνάν) και με αυτό το ψευδώνυμο δημοσιεύονται και τα ποιήματά μου, που είναι κυρίως βιωματικά και καρπός μιας ατέρμονης ενδοσκόπησης.

Πηγές : https://www.edionysos.gr/o-vasilis-georgiadis-prologizei-t…/
https://eriettibornand.wixsite.com/eriettibornand/omirika

ΟΜΙΛΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 30 ΣΤΙΣ 19-3-2019

44700959_2284226474939959_6279391398210830336_n

Κυρίες και κύριοι ,αγαπητοί προσκεκλημένοι που παρευρίσκεστε μαζί μας απόψε στην όμορφη και φιλόξενη αίθουσα της Ομοσπονδίας των Δυτικομακεδονικών Σωματείων,σ’αυτή τη σύναξη της ποιητικής παρουσίασης των δύο τελευταίων ποιητικών μου συλλογών .
Είναι μεγάλη χαρά,τιμή και συγκίνηση να μοιράζομαι μαζί σας το έργο μου.
Η Αγάπη σας με ενδυναμώνει να συνεχίσω την ποίηση με μεγαλύτερη πίστη και αισιοδοξία ,έχοντας συνειδητά επιλέξει αυτόν τον επίπονο και δύσβατο δρόμο , ελπίζοντας ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο πιο όμορφο και ανθρώπινο ,στα μέτρα της καρδιάς.
Κυρίαρχο αγαθό των ποιητών είναι να μπορούν παράγουν ποιητικό έργο .
Κι αυτό χάρη στη δωρεά που τους δόθηκε άνωθεν , να μπορούν να δημιουργούν.
Μόνη της όμως η δωρεά του Θεού, δεν είναι ικανή να ανυψώσει τον ποιητή στο βάθρο της ποίησης.
Για να αγρεύσεις το μεγαλείο, θέλει δουλειά πολλή , όπως λέει κι ο ποιητής
Αγώνας λοιπόν ,διαρκής να αγγίξει ο ποιητής την τελειότητα, να γίνει η
η όαση των κατατρεγμένων της γης ,να σε διαβάζει και να αγαλλιάζει
ο αναγνώστης ,να γίνει συμμέτοχος στο ταξίδι της ποίησης,με άλλα λόγια να συγχρωτισθεί με τη σκέψη σου .
Δεν έχει πέρας η τελειότητα ,πάνω που λες την αγγίζω, δίνει μια και σου χάνεται.
Είμαι λάτρης της ένθεης γλώσσας μας, κι είναι αυτό μια αγάπη πολύ δυνατή ,διαρκής και ανεξάλειπτη .
Κι είναι οι καιροί μας στεγνοί ,όπου η παγκοσμιοποίηση που αποφασίσθηκε από του ισχυρούς της γης ,θέλει να επιβάλει μια ισοπέδωση των λαών,χωρίς ιδιαιτερότητες στον πολιτισμό ,στη θρησκεία ,στις συνήθειες ,στη γλώσσα ,στην αγάπη, στον έρωτα.
Μας θέλουν ανελεύθερους ανθρώπους ,χωρίς γενναιοψυχία ,ως θα έλεγε κι ο καθηγητής της φιλοσοφίας ,κος Παν Δόικος κι όπως μας λέει ο Θουκυδίδης στον επιτάφιο του Περικλέους : «Ελεύθερον το εύψυχον» που σημαίνει «Η ελευθερία στηρίζεται στη γενναιότητα».
«Μου δόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές.»
(από την ομιλία του Ελύτη ,στις 18 Οκτωβρίου του 1979,όπου η Σουηδική Ακαδημία αναγγέλλει την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας ,για την ποίησή του.
Μια κι ο πρώτος ομιλητής για το έργο μου, ήταν ο καθηγητής της φιλοσοφίας ,ο κος Δεληβογιατζής ,μπαίνω στον πειρασμό να σας πω εν ολίγοις τις απόψεις δυο κορυφαίων φιλοσόφων της αρχαιότητας, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, σχετικά με την ποίηση.
Ο Πλάτωνας είναι ο πρώτος για την ποίηση φιλόσοφος που ασχολήθηκε συστηματικά με την αξία της ποίησης και της τέχνης γενικότερα. Η ιδέα που σχημάτισε αυτός για την τέχνη κάθε άλλο παρά θετική υπήρξε. Υποστήριξε ότι η τέχνη, στην ελεύθερη έκφρασή της, δεν είναι απλὠς άχρηστη αλλά και «επικίνδυνη» για την κοινωνική ζωή.
Ο Αριστοτέλης αντιδιαστέλλει την τραγωδία, την ποίηση γενικότερα, προς την ιστορία.
Η ιστορία ασχολείται με το «ατομικό» και το «μερικό». Ενδιαφέρεται να μας παρουσιάσει από τη μια πλευρά γεγονότα που εκδηλώθηκαν σε ορισμένες χρονικές στιγμές και συγκεκριμένο τόπο, και από την άλλη πρόσωπα που έζησαν και έδρασαν κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες.
Σε αντίθεση προς την ιστορία η ποίηση αποσκοπεί, στην παρουσίαση του «καθολικού», εκείνου που ξεπερνάει τα όρια μιας συγκεκριμένης χρονικής εποχής και τα σύνορα μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής. Ο Αχιλλέας, για παράδειγμα, μέσα στο έπος του Ομήρου, μπορεί να φέρεται ότι έζησε κάτω από τις ιδιαίτερες συνθήκες μιας ορισμένης εποχής και μιας συγκεκριμένης περιοχής της γης, αλλά δεν προβάλλεται ως ένα τέτοιο πεπερασμένο πρόσωπο. Είναι ο «καθολικός» τύπος ηρωικού προσώπου που ο άνθρωπος οποιασδήποτε εποχής και οποιασδήποτε χώρας το νιώθει ως σύγχρονό του και μπορεί να εμπνευσθεί από αυτό.[πηγή: Θεοδόσης Πελεγρίνης, Αρχές Φιλοσοφίας, Β Λυκείου Θεωρητικής Κατεύθυνσης, ΟΕΔΒ, Αθήνα 2002]
Ένα ερώτημα που τίθεται συνήθως στους ποιητές είναι ,γιατί γράφουμε ποίηση ή γιατί διαβάζουμε ποίηση.
Θα απαντήσω με ένα ποίημα δικό μου .
ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΠΟΙΗΣΗ(Δεύτερο σχεδίασμα 14-3-2019)
Αχ, αυτά τα τριαντάφυλλα
στης αυλής σου τον κήπο
είναι η πολυχρωμία της δικής σου
της Άνοιξης κι η ποιητική η δική μου
κι ονειρεύομαι βουκαμβίλιες και πέργολες
στο γλαυκό του Αιγαίου και αποξεχνιέμαι
στις παραλίες της Λίνδου
και στις κοιλάδες των πεταλούδων.
Κι ευωδιάζουν οι στίχοι
κι απλώνεται η γαλήνη
στην ιερουργία των ποιητών
κι ακούω την ποικιλοχρωμία των ήχων
την πολυέλεη μουσική των αγγέλων
σ’έναν κόσμο , μακρινό κι αναμάρτητο.
Όσο μπορούμε ακόμα και λειτουργούμε
με τα λόγια της αθωότητας
θα γράφουμε ποίηση ,με τη δωρεά του Θεού
μέσα σε ένα άσπρο σύννεφο
να περικλείσουμε το μεγάλο μας μυστικό
γιατί μας πλημμυρίζει ένα κύμα εντός μας
και πρέπει να απαλλαγούμε απ’αυτό.
Γράφουμε να καταλύσουμε
τη μοναξιά των ανθρώπων
να απαλύνουμε τον καημό
όταν περιδινίζει τον νου
να ομορφύνουμε τον κόσμο
με τα ιριδίσματα της αυγής
και την ομορφιά των αμαρυλλίδων.
Γράφουμε ,γιατί αυτό είναι
ένας μόνιμος έρωτας στο ταξίδι της γης
με το άρμα του ήλιου
και τη στοχαστική του απέραντου
γιατί δεν αντέχουμε συνεχώς την αλήθεια
κι έχουμε ανάγκη, το μετάξι του ονείρου!
Απαντώ στο γιατί διαβάζουμε ποίηση με ένα ποίημα στο βιβλίο «Ανατομία του Ουρανού.»
Λειτούργημα του ποιητή ,μάς λέει Πολ Βαλερύ,δεν είναι η συνειδητοποίηση της ποιητικής διάθεσης ,αυτό είναι υπόθεση ιδιωτική.
Λειτούργημά του είναι να δημιουργεί στους άλλους ποιητική διάθεση.
Αναγνωρίζουμε τον ποιητή ή τουλάχιστον ο καθένας τον δικό του, από το απλό γεγονός ότι μεταμορφώνει τον αναγνώστη σε εμπνευσμένο,
Έμπνευση ,για να μιλήσω θετικά είναι η φιλόφρονη ανταπόδοση του αναγνώστη προς τον ποιητή του .
Ο αναγνώστης μας προσφέρει τις έξοχες αξίες της δύναμης και της χάρης που αναπτύσσονται εντός του.
Αναζητά και βρίσκει στους ποιητές, τη θαυμαστή αιτία του θαυμασμού του .
Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΓΡΑΨΕΙΣ
Ό,τι κι αν γράψεις,κάποιοι θα το υποτιμήσουν
κι άλλοι θα το λοιδορήσουν πολύ
και θα σου χαρίσουν τον κάκτο τους
μα κάτι λίγοι θα’βρουν,ένα κλωναράκι βασιλικό
μες στο στίχο σου, να μπορέσουν
να τον κρατήσουν στιλπνό
στη διαύγεια του χρόνου!
Καθένας δομεί στον κόσμο του
το δικό του το σύστημα
καθένας με τη δικιά του ποιητική
ακταιωρεί τους γιαλούς
να αγγίξει την τελειότητα
να γευθεί την ευδαιμονία .
Μα πάντα, όταν γράφεις
κάτι μένει στα ειλητάρια της ψυχής
να ξαναφέρει την Άνοιξη
στην ερημιά των αποσταμένων
και τότε η ποίηση θα έχει επιτελέσει
το ύψιστο έργο της
και τότε θα είμαστε,μυημένοι και μη
ένας κόσμος συνεκτικός
της ομορφιάς και του ονείρου
εσύ,εγώ και οι γύρω μας όλοι
και οι απανταχού εγκλωβισμένοι της γης!
Στο ποίημα που ακολουθεί κάνω μια προσπάθεια να περάσω σε έναν άφθαρτο κόσμο ,όπου όλα λειτουργούν με αγάπη, γιατί όπως μας λέει κι ο Ελύτης
«Κι έναν πόντο πιο ψηλά να πάτε, άνθρωποι, ευχαριστώ θα σας πει ο Θεός»

Δεν είμαι η χρυσή βροχή
Δεύτερο Πανελ.βραβείο ποίησης στους ποιητικούς Δελφικούς αγώνες
τον Ιούνιο του 2010 ,από την ΠΕΛ
Δεν είμαι η χρυσή βροχή του Ολύμπιου
με παραλλαγές να μουσκεύω τα μάτια σου
η απλωσιά του πελάγου ,να σε λικνίζω βαθιά.
Δες, ένας στίχος της ποίησης είμαι
ένα ζώδιο του νερού, στο ταξίδι του ήλιου
μια στάλα από δάκρυ είμαι
ένας ενικός του εγώ μου
ένα αποκηρυγμένο ποίημα του Χειμώνα.
Δες, πλαγιάζω στην έγνοια σου
και ξυπνάω με το χτύπο σου
η ανάσα του ψίθυρου είμαι
ο καημός του ανέμου που τρίζει τις πόρτες σου
κι εσύ τον κλειδώνεις απέξω.
Μη μ ’αγνοείς .
Μην παίρνεις μαζί σου
τα κυκλάμινα που σε γέννησαν
τα χρώματα που ζωγραφίζουν
στους λειμώνες τους άγιους.
Μην παίρνεις μαζί σου τον αποκρυφισμό
απ’το το φιλί των φεγγαριών που σε φίλησαν
κι εσύ έτρεξες πίσω απ’ τον ίσκιο σου.
Δεν παίζω μαζί σου να κερδίσω
ένα στοίχημα, παρέα με φίλους
ένα ναι, όταν θα έχει βαθύνει το ρήγμα σου.
Δεν παίζω μαζί σου,γιατί έχω ξεμάθει να μιλώ
και μιλώ με τα μάτια, γιατί έχω αφήσει
τις λέξεις νεκρές και μιλώ με σιωπή.
Δες ,ακύμαντος είν’ ο ορίζοντας
ο κόσμος αφέθηκε στη γαλήνη του
κι εγώ στο μουράγιο
σου γράφω ομορφιά μου ,ποιήματα.
Έχω πια ξεχάσει το σώμα μου
δεν με προσμετράει ο χρόνος.
Θέλω να ζήσω μαζί σου, πέρα απ’το θάνατο
να υπάρχουμε οι δυο μας στο φως
τραγούδι και κύμα
σαν αυτό που σκάει στους όρμους σου
και βαθαίνει πιο πολύ
ο καημός στον Παράδεισο! Θεόδωρος Σαντάς,Ιούνιος του 2010
Τελειώνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Αμφικτιονίας ελληνισμού κο Δημήτρη Μπουκόνη , για την έκδοση των βιβλίων μου ,για την αμέριστη βοήθειά του στην οργάνωση της αποψινής εκδήλωσης .
Με το Δημήτρη , είμαστε φίλοι αδελφικοί ..
Αμφικτυονία και Μπουκόνης ,έγιναν ταυτόσημες έννοιες Αν θητεύσεις πλάι του θαυμάζεις τον αδαμάντινο χαρακτήρα του και πώς πρέπει να διοικείται μια «Μη κυβερνητική οργάνωση» όπως είναι η Αμφικτυονία Ελληνισμού με πολυποίκιλες δραστηριότητες ,όπως σας ανέφερε στον χαιρετισμό του κι ο ίδιος.
Να ευχαριστήσω τον συνάδελφο και δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου που ήρθε στη Λάρισα και μιλάμε τρία χρόνια περίπου από το τηλέφωνο και σήμερα για πρώτη φορά που βλεπόμαστε από κοντά .Να τον ευχαριστήσω επίσης και για τη φιλοξενία του στην εξαίρετη εκπομπή του, στο ραδιόφωνο που εργάζεται.
Να ευχαριστήσω την Αναστασία Χατζή που παρουσίασε άψογα το πρόγραμμα της αποψινής βραδιάς και για την υπέροχη απαγγελία της .Είναι πλέον καταξιωμένη και κλασική στο είδος αυτό. Φίλη κι αδελφή από χρόνια και θαυμάσια ποιήτρια .Η συνεργασία μας απρόσκοπτη επί πολλά έτη. Ευγενική και καλοσυνάτη επιβάλλεται με τον διάφανο λόγο της και την όλη της παρουσία.
Να ευχαριστήσω τον ηθοποιό Πόλυ Καρακασίδη που με τη θαυμάσια απόχρωση και διακυμάνσεις της φωνής του και την τέχνη της υποκριτικής ,μας έκανε να βιώσουμε τη μαγεία της ποίησης. Πόλυ, η συνεργασία μας θα συνεχιστεί ,εφόσον κι εσύ το επιθυμείς. Η ποίηση σε έχει ανάγκη ,να αναδεικνύεις τον στίχο της ,να ζούμε το όνειρο της ποιητικής.
Να ευχαριστήσω την κόρη μου Δήμητρα που είναι λογοτέχνης ,εκπαιδευτικός θεατρολόγος και είναι βαθύς γνώστης του αντικειμένου αυτού .Με την πολύχρονη πείρα της στον εκπαιδευτικό χώρο ,τη διαύγεια του λόγου της και τη χάρη με την οποία την προίκισε ο Θεός ,ξέρει να θέλγει και να γοητεύει το ακροατήριο.
Να ευχαριστήσω τον συνάδελφο Γιώργο Μπουρμπουτέλη που απήγγειλε θαυμάσια το ποίημα ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ και να πω ότι με συγκινεί η αγάπη και η φιλία του .Φίλος και αδερφός από το τρίτο Λύκειο Χαριλάου Θεσσαλονίκης,ζήσαμε μαζί χαρές και λύπες και γίναμε ένα. Γιώργο και πάλι σε ευχαριστώ.
Να ευχαριστήσω τη γυναίκα μου ,για τη διαχρονική πολυποίκιλη βοήθειά της στο έργο μου και για την ιδιαιτέρως εντυπωσιακή της απαγγελία,στο ποίημα Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ .Να ευχαριστήσω επίσης τις κόρες μου και τους γαμπρούς μου που με βοηθούν τα μέγιστα στην οργάνωση και στην ελαχιστοποίηση παραλείψεων που συμβαίνουν συνήθως σε κάθε οργάνωση.
Άφησα στο τέλος να ευχαριστήσω τους τρεις ομιλητές που μίλησαν για το έργο μου που είναι οι πλέον βασικοί συντελεστές της επιτυχίας της αποψινής μας εκδήλωσης Κι αρχίζω τις ευχαριστίες με τη σειρά πού μίλησαν
Ευχαριστώ την κορυφή της φιλοσοφίας ,τον μέγιστο των μεγίστων, τον Καθηγητή του ΑΠΘ Σωκράτη Δεληβογιατζή που είναι ο πρύτανης της φιλοσοφίας που μας μαγεύει ο λόγος του κι είναι ένα δέος για μυημένους και αμύητους στη φιλοσοφία και σε ταξιδεύει σε πρωτόγνωρα μονοπάτια σε χώρους ιδεατούς με Ηράκλειτο και Σωκράτη με Πλάτωνα και Αριστοτέλη με Επίκουρο και Δημόκριτο και με σύγχρονους φιλοσόφους.
Ας πάω στη Λαμπρινή την Κοτσίδου που μίλησε σαν πλημμυρίδα της ποίησης με τον καταιγισμό των συναισθημάτων και το φως της φιλίας και της αγάπης της .Με την Λαμπρινή συνυπήρξαμε επί χρόνια στην ΕΛΒΕ ,που ήταν χρόνια Γενική Γραμματέας επί Προεδρίας του αείμνηστου Δημ Κύρου και για λίγο καρό μαζί που διετέλεσα κι εγώ Πρόεδρος της ΕΛΒΕ και προσφέραμε αξιόλογο και πρωτοποριακό έργο για τα χρόνια εκείνα. Ποιήτρια ,ζωγράφος ,καθηγήτρια Αγγλικής και πάντα λάμπουσα.
Τρίτος ομιλητής ,ο Κώστας ο Νίγδελης ,ο χαρισματικός και ο πολυτάλαντος ο περισπούδαστος ,διανόηση του πνεύματος που συνέγραψε πάνω από 70 βιβλία ιστορικά ,λογοτεχνικά ,λαογραφικά, και ένα βιβλίο ποίησης ,ο προσφάτως βραβευθείς με δύο βραβεία από την Ακαδημία Αθηνών,που έχει παρουσιάσει αμέτρητους λογοτέχνες και ποιητές ,ο άριστος των αρίστων. Εξάλλου το διαπιστώσατε για μια ακόμα φορά απόψε.
Ο Κώστας ,ο Σωκράτης και ο Δημήτρης είχαν έρθει στην παρουσίαση των ίδιων βιβλίων μου στη Λαμία,που έγινε στο Εργατικό Κέντρο Φθιώτιδας,στις 18-11-2018 . Τους ευχαριστώ διπλά γι’ αυτό .
Όπως θα διαπιστώσατε κι εσείς ,αγαπητοί προσκεκλημένοι η ποίηση είναι ένα ασφαλές μέσο να κάνεις πολλούς και εκλεκτούς φίλους .
Τελειώνοντας να ευχαριστήσω όσους παρευρίσκονται απόψε εδώ, φίλους ,φίλους των φίλων, συγγενείς ,συναδέλφους δικούς μου και της γυναίκας μου , τους άλλοτε μαθητές μου ,λογοτέχνες και ποιητές ,τον πρώην Διευθυντή μου ,κο Παραθυρά Ιωάννη , πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς,την κυρία Φαχαντίδου Άννα που διετέλεσε Πρόεδρος της ΕΛΒΕ .Τέλος να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Ομοσπανδίας των Δυτικομακεδονικών Σωματείων,κο Γ. Τζούλη για την παραχώρηση της όμορφης και λειτουργικής αυτής αίθουσας να πραγματοποιήσουμε την εκδήλωσή μας. Ζητώ συγγνώμη, αν παρέλειψα να ευχαριστήσω κάποιους

Κώστας Καρούσος Ομιλία μου στην Ετ.Ε.Λ. 20/10/2018-΄΄Ηλείασις -Σύζευξη ποιητικής εσοδείας΄΄– Καλλιόπης Ι. Δημητροπούλου – Φωτεινής Αζαμοπούλου – Τάκη Κούρβα, εκδ. ΄΄Βεργίνα΄΄ Αθήνα 2018

45376329_2257749847788671_2071447449662128128_n

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, φίλες και φίλοι, σας ευχαριστώ για την παρουσία σας. Όταν ο ήλιος σε χτυπάει, αβάσταχτες ώρες μες στο καταμεσήμερο, παθαίνεις ηλίαση, όταν διαβάζεις και μελετάς και ανασαλεύουν τα στάχυα της ποίησης μέσα σου, τότε μια «Σύζευξη ποιητικής εσοδείας» σε κατακυριεύει και οι αχτίνες του δημιουργούν μια δεύτερη «Ηλείασις», αυτή που απορρέει από το φυσικό και το ιστορικό κάλλος του νομού Ηλείας,που προσυπογράφουν και υμνούν, ολυμπιοδρομώντας στις μέρες μας ποιητικά, τρεις ομοούσιοι φίλοι λογοτέχνες, η Καλλιόπη Δημητροπούλου, η Φωτεινή Αζαμοπούλου και ο Τάκης Κούρβας. Διαβάζω στη σελ. 81 – του Τάκη Κούρβα: «Ξελογιάζεται η σγουρόμαλλη φτέρη // με το πορφυρό ανταύγειασμα, τις ομπρελωτές στροφυλιές // διαδέχοντας τα λυγερόκορμα πεύκα… Με σφαλιστά τα μάτια αφουγκράζεσαι // στης ρίζας τ’ αναπαυτικό κάθισμα… και η σκέψη αποδήμησε // στη διαδρομή της Αλκυόνης». Διαβάζω στη σελ. 42 – της Φωτεινής Αζαμοπούλου:«Η αίγλη της ξεθώριασε // στα ξεθαμένα χνάρια της φωλιάζει ο μαρασμός. Αρχαία Σαμία // Ηλιόφωτη ώρα ευτύχησες, ικέτης ταπεινός // γόνιμη μνεία, ανάτασης περιήγηση // ολκής φωτογραφία με μια στοχαστική στο μέτωπο βαθιά ζαρωματιά». Διαβάζω στη σελ. 26 –της Καλλιόπης Δημητροπούλου:«αδάμαστη αρχόντισσα // Μήτρα θεών κι ανθρώπων συ Ανδρίτσαινα, με τ’ απέραντο αγνάντι // με τους θαμώνες σου αιώνες // τα πλατανόφυλλα τους ίσκιους σου // μαζώνεις του ήλιου το φως // στου πετρολίθαρου το μπόι. Αποκοιμήθηκε στο δρόμο σου η Ιστορία». Ποιος είναι πρώτος, ποιος δεύτερος, ποιος τρίτος; Μ’ ένα ισόχρονο συναίσθημα και οι τρεις, μ’ έναν ισοϋψή πόθο για τη γενέτειρα, μ’ ένα ισοβαρές συναίσθημα για το επέκεινα, το τάλαντο στην αποτύπωση των συναισθημάτων, έχει –φυσικώ τω λόγω– διαφοροποιήσεις, διακυμάνσεις και διακτινώσεις. Όμως η τρίκλωνη ψυχή και των τριών είναι ριζωμένη στα ίδια χώματα, στις ίδιες παραδόσεις, στην ίδια πατρίδα–γενέτειρα θρύλων, θεών και ιστορικών παραδόσεων. Γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου (σελ.14-15):«Αγγίζω τους κίονες // σφυρηλατούμαι στο φως τους // της ηλιόπετρας το θάμα φορώ // το διαχέει ο χρόνος και ψηλώνει της οικουμένης η πλεύση. // …Στο αρχέτυπο ίαμα κλίνω το γόνυ». Γράφει (σελ. 18-19):«Σε ποιον κάμπο της Ήλιδας // να φυτέψω τη γλώσσα του Ομήρου… Πού να σε ταξιδέψω Ζαχάρω // κόρη της ξωτικής ακτογραμμής με τις αμμοβολές σου στο στέρνο μου… Πού να σεργιανίσω της σποράς σου το άπειρο σόδεμα;» Ένας ευφρόσυνος ποιητικός παλμός αναδύεται, όπου η ελληνική ψυχή σπαρταράει στη μέθη, στην ιστορικότητα και στη διαχρονική παρουσία του νομού και στην αθανασία του έπους (οικουμενικής διάχυσης μηνυμάτων και ιδεόμορφου κάλλους) του ελληνικού τοπίου, που δεν μπορείς, παρά το δέος της χρυσελεφάντινης αυτής ιστορίας, να μην αφιερώσεις ευλαβικά τα μυρωδικά της ποίησής σου, γλυκό στεφάνι διακτινίζουσας περηφάνιας. Η φύση σε εμπνέει και τα μυστικά του σύμπαντος κόσμου λες κι αναδεύουν τα πέτρινα μνημεία της Ηλείας, όσο το ανθρώπινο βλέμμα ακουμπάει σ’ αυτά. Η Καλλιόπη Δημητροπούλου άφησε ένα σπουδαίο αχνάρι συνέχειας, ποιότητας και ψυχικής ρώμης, παντρεύοντας το ολύμπιο φως με το λάξεμα της ποίησής της, φτιάχνοντας το δικό της ελλανόδικο τέμπλο ποίησης «στο αρχέτυπο ίαμα κλείνοντας το γόνυ». Ο συναισθηματικός παλμός διαχέεται στο ποιητικό κείμενο, αλιεύει τις ιδέες του στην πανσπερματική ιδεοφιλία του λόγου και η ποίηση ανδρειώνεται –διάχυτη και ευγνωμονούσα– τις υπαρκτικές χιλιετίες της Ηλείας, μέσα από το πιο περιεκτικό ανταύγειασμα του λόγου, και ως ύμνος και ως περιούσιο στεφάνι μνήμης και ολυμπισμού, στον πανδαμάτορα χρόνο, και ως θρεπτική ουσία καλλιέργειας και συνέχειας αυτού του λόγου, και ως ποιητική διαύγεια φωτός που εγκλείει πλέρια αισθητικότητα, πλέρια λυρικότητα, πλέρια κραυγή και πόνο στο καλωσόρισμα της αυριανής μέρας, πλέρια ψυχική ωριμότητα –και των τριών δημιουργών εδώ– και φυσικά πλέρια συγκινητική πνοή, συνταξιδιώτισσα στο χρόνο και στην έκφραση αυτής της αγαπητικής σχέσης και των τριών, με τη γενέτειρα γη της Ηλείας, που απηχούν τα παραπάνω ακριβοδίκαια και σεμνά, λάμνοντας και «φορώντας το μαγνάδι του ήλιου – με τη λύρα (τους) – κυοφορώντας μνήμες και στοχασμούς» (σελ. 34).● Μέσα στο αιθέριο κλίμα της «Ολύμπιας άνοιξης» ακουμπάει και ο δεύτερος στύλος της τριλογίας, η ποιήτρια Φωτεινή Αζαμοπούλου. Η περίτεχνη ωραιότητα της φύσης αντανακλάται στο καθημερινό γίγνεσθαι, και πώς αυτό προσμετράται σήμερα, στη σύγχρονη πραγματικότητα. Χτυπάει η ποιήτρια το ρόπτρο του κινδύνου, «η αίγλη ξεθώριασε» γράφει, αποδυναμώνεται η νοσταλγία στους «δύσθυμους καιρούς μας», πονάει, ανησυχεί, στοχάζεται και μάχεται για την επικαιροποίηση αυτής της λαμπροφόρας ωραιότητας και της πολιτιστικής μας αναστύλωσης και αναβάθμισης. Βυθίζει τη λυρική της πένα στις χορογραφίες της φύσης, στην ανεπανάληπτη ιερότητα των μνημείων, στον έρωτα του Λούσιου, στον πλουτοδότη Αλφειό, στη φθορά της ανθρώπινης μορφής, στα όλβια αγαθά των ιαματικών, στο στράτο του μόχθου, στο θέριεμα της ιστορίας κ.λπ. Γράφει (σελ. 44):«Άπελπις η Αρέθουσα, ανέραστη // στη διαδρομή του πόνου, αιώνες τώρα σβήνει τη νοσταλγία στα ύδατα // τη νιότη της, χαράσσει ανάστροφη γραμμή στη διαδρομή του χρόνου». Και στις σελ. 56-57:«Διψασμένος ο τόπος // τη βλάστησε σα μήτρα (την Ιστορία) συμμέτοχος κι ο ουρανός τη δρόσισε // γοργά πρασίνισε η πλάση… έλαμψε το στέρνο στον ιδρώτα // …η μάνα ασπρομάντηλη ξεδιάλεξε τον καρπό – ακατάβλητη κι αφέντρα … χόρεψε η κρισάρα στα δυο της χέρια κεχριμπαρένιο τ’ άστραμμα του σπυριού // …την Ιστορία θρέψαμε, θρέψαμε τη ζωή…» Η Φωτεινή Αζαμοπούλου παίρνει τ’ ολύμπιο φως της Ιστορίας και του πολιτισμού μας και μας το αφήνει στα πόδια μας, σαν συγκρίσιμο μέγεθος πανανθρώπινων ιδεών και διαχρονικών σκιρτημάτων για τον Πανέλληνα –όπου γης– κάνοντάς τον συμμέτοχο σ’ αυτό το στραφταλισμένο φεγγοβόλημα της Ιστορίας, μ’ ένα ευλαβικό ξεψυχισμό, στις ανόργωτες καταστάσεις της σημερινής πραγματικότητας. Είναι η δεύτερη διάσταση αυτής της τριλογίας «Ηλείασις – σύζευξη ποιητικής εσοδείας». Φέρνει η ποιήτρια στην επιφάνεια το αρχέγονο στοιχείο δημιουργίας του τόπου μας και πόσο η φύση μεγαλύνει και συμπράττει στο δημιούργημα, στην τέχνη και στο αντικείμενό της, στον Λόγο, ως την επική του ή την τραγωδιακή του διάσταση. Η ποιήτρια αρμέγει την Ιστορία, σαν επανάκαμψη και στόχο ζωής, αφυπνίζοντας –μέσω αυτής– δείχνοντας ή καταδείχνοντας την αμείλικτη πραγματικότητα και την απόσταση του σύγχρονου ανθρώπου από τη γενέτειρά του και την ιστορία του.●
Ο Τάκης Κούρβας, ο τρίτος στύλος του τριγώνου «Ηλείασις», μ’ ένα πλέριο και συγκινητικό αποτέλεσμα συναισθηματικής κορύφωσης, αγγίζοντας πτυχές της φύσης, που αρμονίζουν την ψυχή σε σφαίρες ψυχικής ανάτασης, όπου ξεχειλίζει η άνοιξη, ξυπνάει η φύση κι η ψυχή και τα μάτια λαμποκοπούν. Γράφει στις σελ.78-79:«Ευωδιάζει ανθίζοντας η σκέψη // …από το παραλήρημα της Ίριδας… στο λιόγερμα λυγούν οι πικροδάφνες //…στης αρμονίας το πανώριο χαμόγελο //…λημέριασε ο νεραϊδόκοσμος… στ’ αναπετάρισμα της πεταλούδας // ο κόσμος αρμοδένεται στα πόδια σου». Ο
ποιητής αναδιατάσσει την ψυχική του διάθεση σε γόνιμη άνθιση πνευματικής και συναισθηματικής γονιμότητας, έτσι που το ολύμπιο πνεύμα να περιφέρεται και να προσαρμόζεται με της καρδιάς το σκίρτημα. Πίσω από την ιστορικότητα των μνημείων και την κάλλιστη ωραιότητα του τοπίου, οσφραίνεται κι αφουγκράζεται τη φύση, ως μοχλό αέναης δημιουργίας στο σήμερα, που η διαμόρφωση και το κάλλος της φύσης εμπνέουν και διεγείρουν τη δημιουργία, τον ιστορικό μας ρόλο, εμπνέουν και τροφοδοτούν κάθε πηγή ανθρώπινης δημιουργίας. Πίσω από το θαμπό παραβάν της Ιστορίας, ο στίχος αρμοσυντονίζεται, λυρικός, αισιόδοξος, παντεπόπτης και λαγαρός, όμοιο προανάκρουσμα της φύσης, μ’ όλες τις αποχρώσεις του συναισθήματος, που γεννάει ο γενέθλιος τόπος. Διαβλέπει το κάλλος και την ομορφιά της συνέχειας στην ολύμπια χάρη της ύλης, του στοχασμού και της βαθύτερης αγάπης προς τη φύση. Γράφει (σελ. 80):«…και ανθορρόησε η άνοιξη // Ο ολύμπιος δρόμος με τα στοιχισμένα λιόδενδρα // οδηγεί στην απέριττη αισθητική αρμονία τους λάτρεις της σωματικής αρετής // Ιπποκράτειο νάμα, επουλωτικό του διαμαντιού σου η πράσινη στάλα // και των βλαστών σου τα νεύματα προανάκρουσμα ευτυχίας». Ο ποιητής βλέπει τη «σύζευξη –αυτής της– ποιητικής εσοδείας», ως το σπέρμα της επιστροφής στη φύση, «στης ρίζας τ’ αναπαυτικό κάθισμα», που ξεκουράζεται το πνεύμα, αιχμαλωτίζει και ενεργοποιεί το συναίσθημα και συμφιλιώνει τον άνθρωπο με την αντίρροπη πραγματικότητα. Ο ποιητής εμπνεόμενος από την «Αρχαία Ήλιδα», τα Ιερά της Ολυμπίας, τη γη του Σταφιδάμπελου, τον κάμπο των ελαιών, το Δρυόδασος της Φολόης, τον δρόμο της εκεχειρίας, με άλκιμο ανθρώπινο ήθος, τον δελφικό χρησμό… στην ολύμπια συμπολιτεία των ανθρώπων… τα θέτει όλα αυτά σαν «άγρυπνη φλόγα» κι ασπίδα ζωής για τον άνθρωπο. Οικουμενικοποιεί –ουσιαστικά– το αρχαίο πνεύμα, ώστε να υπερέχει η άμιλλα, σαν αγίασμα σκέψης και πράξης «όπου σφυρηλατείται της Ιστορίας το φρόνημα», όπως γράφει, «και στεριώνουν την Ακρόπολη της ψυχής μου».
Εκλεκτοί φίλοι, το βάλσαμο του τόπου και το φτέρωμα της ελπίδας κινούν τα νήματα αυτής της ποίησης (και των τριών), εγκόλπιο και καταφύγιο (γραφής, παρουσίας και ανάγνωσης). Είναι η προοπτική και το αγίασμα της νέας μέρας που ’ρχεται, ιερή παρακαταθήκη στους ερχόμενους. Μέσα από το τοπικό στοιχείο, είδανε το οικουμενικό, μέσα από το ιστορικό στοιχείο, το ακατάλυτο και το διαχρονικό, μέσα από το φυσικό κάλλος, την ανθρώπινη αναγέννηση και συνέχεια. Όλη η συλλογή διαπνέεται από πλέρια και ουσιαστική ομοιογένεια ύφους και ήθους, γλώσσας, ιδεών και οράματος, λυρικής έξαρσης και αισιοδοξίας, ιστορικής και στοχαστικής προσέγγισης,
άπλετης φυσιολατρίας και πατριδοφιλίας, ιστορικής και γόνιμης αναδρομής και μνήμης, αισθητικής παρουσίας και σύζευξης ιδεών, προτάσεων και διεξόδου. Εδώ ενυπάρχει, εκλεκτοί φίλοι, εν δυνάμει, μια πλήρης αλληλοσυμπληρούμενη (για τον καθένα τους) ποιητική ουσία- ψυχικής, λυρικής και συναισθηματικής δόμησης και δύναμης που αναγάγει το βιβλίο
–συνολικά– σε ποιητικό επίτευγμα «σύζευξης και ποιητικής εσοδείας» του καιρού μας. Στο πνεύμα της «Ηλείασις» και στην ηλιόδρομη πορεία του «πολλά ειδύλλια μπλέχτηκαν απάνω στης αγάπης τον πρασινόχρυσο καμβά»
(σελ. 57). Ένα βιβλίο σπονδή στην Ιστορία, στη φύση, στην αγάπη, στην παράδοση και στην ποίηση.
Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας.
Κώστας Καρούσος Ετ.Ελλ.Λογ.20/10/2018.