Αρχείο

Την νύχτα εκείνη … Μαρία Νάντη ©

21192753_1995158664047792_3456675085909609444_n

Την νύχτα εκείνη
που γεννήθηκε η αγάπη μας ,

ήταν που έγινε
κόκκινη η πανσέληνος .

Τότε που καθώς έπεφτε
ένα αστέρι ευχηθήκαμε ,

μην έρθει
το ξημέρωμα ποτέ …

Κι ήμασταν δάκρυ
στου ουρανού το σκούρο μπλέ ,

που έσταζε πάθος
απ` την φλόγα του ερωτά μας .

Την νύχτα εκείνη …
Ας ζήσω κι ας πεθάνω …

Την νύχτα εκείνη …

– Ακόμη μιά φορά –

Filareti Byzantiou

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Σήμερα τα μέλη μου
φωταγωγούνται
Ο χρόνος τα σκοτείνιασε
Γκρί μολυβί
και αναπότρεπτο μαύρο
Η φύσις μου πάντα
από γεννησιμιού μου
θνητή
και μεγαλόπρεπα αθάνατη
μαζί
Κουβαλώ αιώνες αμίλητους
στα χέρια μου
Ακόμη δε μαράθηκαν ολότελα
τα χείλη μου
Μπορώ να ασπασθώ με πάθος
τη ζωή
που διαφεύγει
κλέφτης επιδέξιος
μέσα από τα σπαράγματα μου
Στέκομαι αγέρωχη
με την πλάτη στο γκρεμό
Είχα μάθει
να επιζητώ την ασφάλεια
μιας κάποιας στήριξης
Λες και θα με σώσει
Μα όχι πια
Εγώ ,το αλητάκι των στίχων
Εσύ που ακόμη κρύβεσαι
η εναπομείνασα ζωή
κι ο θάνατος
Όχι
Δε φοβάμαι
είχα παππού το Διγενή
Ξέρω να πολεμώ πανσέληνη
σε μαρμαρένια αλώνια
και να καρπίζει μέσα μου
ο μέγας θεός
ο Έρωτας
Στο στόμα με ποτίζει
νέκταρ αιωνιότητας

Χαμογελώντας περιπαίζω το κουφάρι του χρόνου
κατάστηθα λαβωμένο κείτεται
απ τα δικά του βέλη….
Filareti Byzantiou

( Φ.Β. 0180105 »ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ» 2017)

Μαίρη Μαυρωνά Για όλους εσάς…τους φίλους..που μοιράζομαι ανενδοιαστα το δικό μου απολογισμό, εύχομαι να διαβαίνετε τους δρόμους σας με αξιοσύνη…επιγνωση…συνεπεια λόγων κ έργων.

15171114_1862635760633417_1565416610327669628_n

Και έγειρε ο χρόνος …..σε σκοτεινά σεντόνια με μια πληγή θαλασσινη να χάσκει αλύτρωτη.
Και εκείνα τα ρηματα » θέλω να σε γνωρίσω» του έρωτα, τα κατάπιε ένας θλιβερός ερμηνευτής.
Δεν θέλω να θυμάμαι πως άλλαξαν δρόμο τα φεγγάρια κ εγώ έδυσα σε ένα χορό των 9/8 .
Μήτε πως αιμορραγεί η ψυχή σε μια Τροία!
Ο χρόνος που έφυγε μου άφησε πόνο…αντι για υδρόμελο στα χείλη ένα εκμαγείο σκονισμένο κ ένα θυμιατό για τους χειμώνες.
Αβάσταχτη η ματαίωση του ονείρου…κι ότι εμπιστεύτηκα δείλιασε να αναμετρηθεί με ξέπλεκα νερα.
Στα άδυτα της Εκάτης ξημέρωσα….
Μα με ένα δώρο πολύτιμο…ακριβό..
Αυτούς που ονομάζω ανθρώπους μου…τους φίλους μου!
Πλάι μου, σε κάθε στιγμή του χαμού μου, να αγκαλιάζουν το δάκρυ μου.
Να πλέκουν χαμόγελα να μου τα φορούν..κ η φωνή τους, τρυφερά να μου θυμίζει τις κορυφές του Ολύμπου.
Και πως η κόμπρα μεταλλάσσεται σε αετό…για πετάγματα λαμπερά.
Μια ευχή τύλιξα κάτω από το ρολόι που χτύπησε μεσάνυχτα κ ένα λεπτό…για αυτό που τωρα μοιάζει αδικαίωτο!!!!
Την κρατώ στα άρρητά μου!!!
Για όλους εσάς…τους φίλους..που μοιράζομαι ανενδοιαστα το δικό μου απολογισμό, εύχομαι
να διαβαίνετε τους δρόμους σας με αξιοσύνη…επιγνωση…συνεπεια λόγων κ έργων.
Τις αλήθειες σας να μιλάτε.
Οι ρόλοι των φτηνών αφηγητών δεν αρμόζουν σε καθαρές ψυχές.
Λαμπεροθώρητη η χρονια όλων σας!
Μαίρη Μαυρωνά

Ο Φάρος – της Μίνας Μπουλέκου

26195346_2049587605271564_8208915158720192866_n

Στου φάρου τ’ ακρωτήρι
σ’ αγνάντεψα.
Ναυαγός στο όνειρο
περιπλανήθηκα στην ακτή.
Στου φλοίσβου τις φωνές
που με καλούσαν
σε μια κυματοειδή απόχρωση.

Κέρινα αγάλματα φάνταζαν
οι μνήμες από το παρελθόν μου
σου ψιθύρισα χίλιες λέξεις.

Απόψε θα σου γράψω,
όμορφα τραγούδια
της παιδικής μου ηλικίας.
Θα σου διηγηθώ
ιστορίες και θρύλους
που έζησα μαζί τους.

Ο ήχος της φωνής σου
κάποτε με οδηγούσε
στα παραμύθια
που φέγγιζαν στο νερό.

Σκίρτημα καρδιάς
σε μια ατέλειωτη καλοκαιρινή ημέρα.
Κοχύλια στολισμένα,
έρρεαν στην αμμουδιά σου,
θα μπορούσα..να χαθώ
για πάντα εκεί
στην αγκαλιά της θάλασσας.

Τυφλωμένα τα μάτια μου
ακολούθησαν το Φως του Φάρου
εκπέμποντας Μηνύματα Ζωής.

Καλογυαλισμένη η πυξίδα του ναύτη
με καθοδηγούσε
σαν μια σανίδα σωτηρίας
μες το φουρτουνιασμένο πέλαγος
στην δίνη ενός ανεμοστρόβιλου.

Ότι αγάπησα πέθανε,
Ότι αγάπησα ξεψύχησε,
σε μια τελεία ορίστηκε
η τελευταία μας πράξη.
Από την ποιητική συλλογή «Πέρα απ’ τον ορίζοντα»
Φωτογραφία: Diego Torres

Πηγή : http://chalice.edu.gr

ΚΑΠΟΤΕ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Κάποτε όλα τελειώνουν σε μια γιορτή .Το μόνο που μένει, οι λέξεις που ήταν αληθινές ,όταν μας μίλησαν απλά ζεστά ,ανθρώπινα και αληθινά δυο τρεις πραγματικοί φίλοι κι όσοι διαθέτουν ένα καταγάλανο ουρανό μέσα τους με πολύ φως , αγάπη και ομορφιά ,κάτι σαν το κάλλος των Καρυάτιδων και της Αφροδίτης της Μήλου!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,30-11-2017