Αρχείο

George Peter Mixalopoulos

 

 

36585171_137995060420563_3641306336207044608_n

Στο σώμα σου μια αμφίεση ερωτικής φαντασίωσης ντύνει την αθωότητα,
η εκλεπτυσμένη γυμνότητα με προκαλει να ξεδιψάσω τον εκ προμελέτης θαυμασμό.

Κοντά σου φλέγονται οι δισταγμοί,
παρανάλωμα της ακόρεστης λαίλαπας των φιλιών.

Φωλιάζουν στο κορμί σου όλες οι ανθρώπινες μου αδυναμίες,
μέσα στο βλέμμα σου επωάζουν οι στερημένες αγκαλιές των ορφανεμένων χαδιών.

Κινούμαι στον ίλιγγο ευαίσθητων συλλαβών,
ασπίδα διάπυρη το κορμί σου,
με προστατεύει από τις επι-σκέψεις των απρόκλητων κεραυνών έλλειψης της νύχτας.

Εύθραυστα συναθροίσματα σιωπής και στιλβωμένες φράσεις θαυματουργά γεννούν την κλίμακα της έκφρασης.

Στον στρόβιλο των ξελογιασμένων μου παθών,
είσαι μια απέραντη χώρα τρυφερότητας,
προσπερνώντας τα σύνορα του εαυτού μου με υπερπροσπάθεια, στρατοπεδεύω στις αχανείς εκτάσεις του Λεκανοπεδίου της στοργής.

Με ροζ αρώματα του Δάσους σε ραίνω,
δραπέτης των φυλλωμάτων της θλίψης πού στάζουν δροσοσταλίδες εγκατάλειψης .

Συλλέκτης της γύρης των πόθων,
κηφήνας κι εργάτης στο βελούδινο άγγιγμα σου,
ανασαίνω την οσμή σου.

Παφλάζουν τα ζεστά μας χάδια,
μαγνητικό πεδίο έλξης των σωμάτων η δόνηση των χειλιών.

Ελευθερώνομαι απο το βαρος της αξόδευτης πίστης,
αιωρούμαι στα σύννεφα της απέραντης γαλήνης των ξεχωριστών μας στιγμών,
απογειώνομαι με ταχύτητα μες σ ένα Σύμπαν υπέρτατης ηδονής.

Με συνοδεύεις διακριτικά με την φλογερή σου έξαψη,
καθώς στα πολύχρωμα της φαντασίωσης πέταλα αφήνω,
ένα ροζ κίνητρο να ξεβάφει στις ανοιξιάτικες νύχτες,
μες από δυνατές συγκινήσεις μίας ακατανίκητης νοσταλγίας για όσα δεν έζησα.

ΡΟΜΠΕΝ
ΨΥΧΏΝ

 

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ‘’ ΜΕ ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΑ ΓΑΜΟ-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ’’

36846183_2161515154078808_5125450023554777088_n

 

Η κλίνη της βασίλισσας στο πλοίο της αγάπης
Μικρός ναός του ερώτα …με ιερό του μοιάζει
Λιβάνια μυροβλυζουν σε ξύλα που καπνίζουν
Θεραπαινίδες όμορφες φροντίζουν και σερβίρουν

Όταν η ώρα έφτασε
Μετά από το δείπνο
Πίνοντας νέκταρ θεϊκό
Στου ερώτα το πλοίο
Εκείνη κι ο Αντώνιος
Μιλώντας δίχως παύση
Και φάνηκε απ την αρχή
Το χνώτο τους ταιριάζει

Είδαν και έπιανε πολλά και με τα μάτια όσα
Θα ήταν ξεδιάντροπα αν έλεγαν τα λόγια
Όταν εκείνη αγκάλισε και πήγαν προς την κλίνη
Οπού συνέβη το γνωστό μοιραία θα προκύψει

Τη νύχτα που ο έρωτας
τους ένωσε σα μοίρα
Με τα αόρατα δεσμά
Σα γάμο-λειτουργία
Ο ιερέας έρωτας
Σα βέρες τα κορμιά τους
Τα έμπλεκε τα σταύρωνε
Στο πρώτ’ αντάμωμά τους

Τους ένωσε με ηδονές κι όπως εκείνος ξέρει
Ψυχή τε σώματι εραστές τη σχέση τους γονεύει
Το πάθος πόθο γέννησε κι ανάγκη η συνήθεια
Τα βράδια που ακολούθησαν την πρώτη τους τη νύχτα…

Που αγκαλιασμένους το πρωί
τους ξύπνησε με χάδια
Της έδινε ο Αντώνιος
χουζούρια η Κλεοπάτρα….

‘’ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΠΟΘΟ ΓΕΝΝΗΣΕ …ΚΑΙ Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ‘’

Μέρες και νύχτες πέρασαν
Έκτος τον έρωτά τους
Εκείνος τη βασίλισσα
Το είδωλο του πάθους
Ήθελε κι ήτανε μαζί
Ώρες πολλές περνούσαν
Εκείνη κι ο Αντώνιος
Και σοβαρά μιλούσαν

Ενώ αρχίσαν εκδρομές στη γη της Κιλικίας
Επισκέφτηκαν την Ισσό που έγραψε ιστορία
Ο βασιλιάς Αλέξανδρος κι η πανστρατιά ελλήνων
Στον τόπο που συντρίψανε τους Μηδους του Δαρείου

Η Κλεοπάτρα γνώριζε
Καλά την ιστορία
Και τη δίκη της φυσικά
Τη γενεαλογία
Πως ήταν δέκατη γενιά
Εκείνη Πτολεμαίο
Ίδια γραμμή το αίμα της
Του έλληνα του μέγα

Είπε κι ευθύς εξήγησε σαν είδε το Ρωμαίο
Να την κοιτάζει έκπληκτος και έκθαμβος στο τέλος
Όταν του εξήγησέ το πως η έγχορδη φωνή της
Σαν το ρυάκι δροσερή σε δάσος κελαρύζει

Ο Πτολεμαίος ο λαγός
Κι ο Αλέξανδρος ο μέγας
Το βασιλιά το φίλιππα
Κι οι δυό είχαν πατέρα
Αδέρφια ετεροθαλή
Με ότι αυτό σημαίνει
Τη δυναστεία απ την αρχή
Των Πτολεμαίων λέει

Και φτάνοντας στη χάρη της χαμογελά με χάρη
Κοιτώντας το ρωμαίο της εκείνον που θαυμάζει
Το θεϊκό της χάρισμα τα όσα αφηγείται
Να ζωντανεύουν στο μυαλό η Κλεοπάτρα είχε…

Με κάθε λεπτομέρεια
Τα οποία γεγονότα
Να περιγραφεί με σειρά
Εικόνα με εικόνα
Στον υποθάλαμο του νου
Η μια μετά την άλλη
Όπως εκείνες στην Ισσό
Στο Πίναρο ποτάμι

Που εκβάλει στη μεσόγειο προς της Ταρσού τη όχθη
Εκεί οπού καθόντουσαν μιλώντας ώρα μόνοι
Τα όσα έγιναν εκεί και από πρώτο χέρι
η Κλεοπάτρα γνώριζε σαν άκουσε να λέει

Ο Αντώνιος που λάτρευε
Το πνεύμα της το λόγο
Αν θέλει εκείνη να του πει
Της ζήτησε με τρόπο
Τα όσα γίναν στην Ισσό
Τη φοβερή τη μάχη
Αν κι ήξερε πολλά για αυτή
Το μέγα στρατηλάτη

Από παιδί τον θαύμαζε ποθεί να μάθει κι αλλά
Κι η απόγονός του σίγουρα θα ξέρει η Κλεοπάτρα
Που άρχισε να ιστορεί ενώ μια πέτρα ρίχνει
Μες στο ρηχό τον ποταμό όπως πλατειάζει η δύνη

Τα ομόκεντρά τα κύματα
Καθώς γλύκα απλώνουν
Αιχμαλωτίζουν τη ματιά
Εκείνη τον Αντώνιο….

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ © 7-7-2018

Έπεται συνέχεια… μια σειρά από ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα απ’ το βιβλίο.. »

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ »

Ένα ακόμη κυριακάτικο σεντόνι, το τέταρτο από την ιστορία της Κλεοπάτρας,

https://www.youtube.com/watch?v=Y6EhRwn4zkc

Η Κλεοπάτρα στην πρώτη της συνάντηση με τον Καίσαρα, πίνακας του Ζαν Λεόν Ζερόμ (1866).

ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΦΘΙΑΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Κορίτσι των γιασεμιών και των υακίνθων
που λιάζεσαι στη στίλβη των κοχυλιών
και εξουσιάζεις τα θέλω μου
άκουσε το θρόισμα της μαρμαρυγής!
Τούτος ο κόσμος δεν είναι μόνο
των ηφαιστείων η λάβα
κι η αστραπή της φωτιάς.
Είναι κι ο στίχος που ξεδιπλώνει
τον πανάρχαιο πόθο
στο κορμάκι της Ιφιγένειας
είναι και το κλωναράκι της μέντας
που το τρύγησε η μέλισσα
είναι κι η ασπροκόκκινη κλωστή
να υποδεχτούμε τον Μάρτη
είναι και ο κροταλισμός των ερωδιών
στα είκοσι τρία σου χρόνια.
Μην αψηφάς τα εύφλεκτα λόγια
όταν τρέχω πίσω απ’ τον ίσκιο σου
την ώρα που αναδύεσαι
στον κόλπο της Φθίας
μ’ένα σημάδι της εφηβείας
πάνω στην πλάτη σου.
Μην αγνοείς
τις ραγισματιές των Καλοκαιριών
απ’το ηδονικό φιλί της Σαπφώς
στα χείλη των φεγγαριών
τους ποιητές που παραδίδονται
στον εναγκαλισμό των κυμάτων
αφήνοντας ένα ακροτελεύτιο γράμμα
ενυπόγραφο στο συρτάρι τους!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,26-2-2015
Τροποποιήθηκε στις 2-4-2016

 

Ioannis Diamantoglou Καθηλωμένες αλήθειες

36694408_2158429747720682_961711609288327168_n

Πάνω στα βράχια δυσφορώ σφιχτοδεμένος Μ’ ένα λινάρι
Κι είναι επώδυνο το αετίσιο δάγκωμα γιατί λογίζεται αντίτιμο δικαιοσύνης
Κι είναι βαριά η τιμωρία σαν ξεπηδά ο αναστεναγμός γιατί αγαθώς έπραξα Καθώς κοιτώ στον ουρανό, η αρωγή καταφθάνει απ ́ το νότο λουσμένη ηρωισμό Είναι λιτή, τυλιγμένη με την ελπίδα που έχασα όταν παρέδιδα τη γνώση Έδωσα φωτιά και πηρά αγνωμοσύνη, έσπειρα κατανόηση και φύτρωσε φαρμάκι Δεν κράτησα τίποτα για μένα να ορίζω, μου το θυμίζει η πληγή στο δεξί πλευρό Κάθε χαμένο κομμάτι ας είναι πλεονάζων φώς γι αυτούς που έχουν ανάγκη Με λένε προμηθέα Δεσμώτη και νιώθω προδομένος
Καθηλωμένος στο σταυρό, περιζωμένος με ένα αγκάθινο στεφάνι
Κάθε σταγόνα αίμα στα μάτια ξεπλένει τις αμαρτίες που αντίκρισα
Ήρθα με πόνους, το πόνο γιάτρεψα, με πόνους αφήνω το τελευταίο ανάσασμα Μα ακόμα νιώθω συμπόνια κι ας βασανίζομαι αποστεωμένος στο λόφο Θυμάμαι την αύρα της θάλασσας, το δροσερό αεράκι της ερήμου σαν με αγκάλιαζε Αναπολώ τα ξερακιανά χέρια που σήκωσα και τ’ αναστημένα χαμόγελα
Δεν κράτησα τίποτα για μένα να ορίζω, μου το θυμίζει η κεντιά στο δεξί πλευρό Χολή και όξος η ανταμοιβή της λύτρωσης, προσεύχομαι όμως για συγχώρεση Με λένε Ιησού Ναζωραίο και νιώθω θλιμμένος
Έρχομαι μέσα από τους αιώνες με λίγα υπάρχοντα στη πλάτη Πολέμησα σκληρά μπήγοντας μέταλλο για διάφορες Ελένες Σκόνταψα σε χαρακώματα καπνών πέφτοντας επάνω σε αιματοβαμμένες ιδέες Κρύφτηκα φοβισμένος στα τσιμέντα κάτω από τη σκιά τοξικών μανιταριών Έκλαψα, έχασα, σκότωσα Μ ́ ακόμα είμαι όρθιος καρτερώντας απάντηση Επιζητώντας κυνικές αλήθειες για όλα τα ζαλωμένα βάσανα
Μου δώσαν άφθονη γνώση, μα λησμονήσαν πως συνταιριάζει τ’ αγαθό Μου δώσαν αγάπη, μα δεν προνοήσαν να με διδάξουν πως αγαπά κανείς Με λένε άνθρωπο και νιώθω απεγνωσμένος.

Ioannis Diamantoglou

Μαρία Σκουρολιάκου Γενέθλια τριλογία Ο ερχομός

36638161_2156271664603157_6330747344371318784_n

Πρωτοχάραμα όρισε τον ερχομό μου στη μέρα του Αγίου Υακίνθου. Στου βράχου την παλάμη προστέθηκα. Καλημέρα, κραυγή του άγνωρου, βροχή το φως και του έξω κόσμου τα σήματα τρόμος και φόβος. Απάγκια χέρια και αγκαλιά κορφόγαλα με ημέρεψαν.
Ο τόπος 
Στων νυμφών την κορφή η Τιθόρα, στον Αϊ Γιάννη, μνήμες του Σέραπι και των σκλάβων οι λεύτερες κνήμες. Και του κάστρου ο κισσός και τα ξωκλήσια που ανεμίζουν στους γκρεμούς κι ο Ανδρούτσος απ’ τη Μαύρη Τρούπα ν’ αγναντεύει τους αιώνες.
Μυρωδιά του έλατου, της πασχαλιάς και της αγράμπελης. Της ευλογίας ζεστό ψωμί, των σκαμμένων προσώπων ακριβό απόσταγμα.
Μικρή πατρίδα, των παιδικών ονείρων θαλπωρή, στέγη που έσταζε χειμωνιάτικο αγιασμό κι ο ήλιος που περίμενε στην πόρτα κάθε μέρα. Κι ύστερα ολοήμερα βιβλία, γάργαρο νερό.
Η μετακόμιση
Η μετακόμιση στο δυϊκό αριθμό. Οφιτεία. Ο Διόνυσος και ο κλήδονας κι αρχαίες φωτιές κυκλοτερούν το χρόνο. Έσπασα ρόδι στο πλατύσκαλο και την καρδιά φέτες αγάπη. Εδώ ρυμοτομούν τα εύκαρπα. Ο ήλιος πιο πολύς αλλά κι ο ίσκιος. Στ’ αλέτρι της ζωής οργώθηκα, σε μέτρα και σταθμά κι ανθρώπους, μ’ ένα φορτίο των ευχών και τ’ άλλο των θαυμάτων. Το τρίτο του άγραφου καιρού, καλόδεχτο.
Τώρα την άνοιξη δωρίζω στα ερχόμενα και με κερνούν κρασί μοσχάτο, εγγόνια. Πλήρωσα τους λογαριασμούς, πληρώθηκα.
Και περισσεύουν αρκετά για αγάπη.

»ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΛΟΓΟΣ»

https://youtu.be/5AQBDDxXqRY 3 ΙΟΥΛΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΥΑΚΙΝΘΟΣ ΑΝΩΓΕΙΑ

Δημήτρης Π. Κρανιώτης » Γραβάτα δημοσίας αιδούς «

36242152_2149674385262885_1254339409180884992_n

Υψικάμινος

Πρώιμη στάχτη
Της υψικαμίνου
Πεταμένη στο πέλαγος
Σαν άλλη ξενιτιά
Της μοίρας μας

Το αβέβαιο
Της θέλησής μας
Και το άβατο
Της ηθικής μας

Κάθε πρωί
Που θρηνούμε όνειρα
Κάθε βράδυ
Που κερνάμε υποσχέσεις

Λευκή μαρμαρυγή

Δεν ήταν η σάτιρα
Του δωδέκατου λεπτού
Που βούτηξε
Τη λογική μου
Σε μειδίαμα
Λευκής μαρμαρυγής

Μα η νηφαλιότητα
Των αθώων
Που με οδήγησε
Σ’ ένοχα μυστικά
Διττά κελεύσματα σιωπής
Επίορκων δωρητών ψυχής

Ενός λεπτού σιγή

Κρυμμένο το λεπτό
Της σιγής
Γυρίζει νυχτωμένο
Κι οι λέξεις του
Σαλπάρουν
Σε αμύθητες ωδές

Στρώσε φύλλα
Χωρίς θυμό
Φύτεψε άνθη
Με θυσία

Κι αν το νερό
Ποτίσει ζωές
Το χώμα
Αν θάψει αιώνες

Σβήσε το λάθος
Μα μην κοιμηθείς
Γράψε τη μοίρα
Μα μην ξυπνήσεις

Η δύση της ίριδας

Η δύση της ίριδας
Φωτεινών οραμάτων
Θολώνει συναλλαγές ζωής
Βάφοντας γκρι τον ουρανό

Χωρίς βροντές κι αστραπές
Με τα σύννεφα
Να περισσεύουν

Πραμάτεια ελπίδας
Σε παζάρια ψυχών
Που ακυρώνουν
Κάθε διαθήκη του χθες

Χαμένοι στην άλγεβρα
Σε αδιέξοδα
Που μόνο η ποίηση
Μπορεί ν’ ανατρέψει

Το άγνωστο ποίημα

Ξένος αθέατος αναγνώστης
Άγνωστου ποιήματός μου
Που ακόμη
Δεν εμπνεύστηκα
Το βλέμμα σου

Με ποτίζει λέξεις
Και σκαλίζει μέσα μου
Κήπους ανθέων και δακρύων
Καίγοντας τις άκρες
Των δακτύλων μου

Αρνούμενος να δεχτώ
Να γράψω τους στίχους
Που ήδη ξέρεις

Από τη συλλογή «Γραβάτα δημοσίας αιδούς», εκδ. Κέδρος,
2018.

http://ppirinas.blogspot.com

Αλκμήνη-Κογγίδου Η σ ο φ ί α των Ελληνικών λέξεων!

26165717_2038207713086894_4454927191419576356_n

Η πιο κατάλληλη γλώσσα, ομολογουμένως, που διαθέτει ανεξάντλητο πλούτο λέξεων, που με ακρίβεια είναι ικανές να περιγράψουν το εύρος εννοιών με απύθμενο βάθος και ιδεών με απροσμέτρητο ύψος, δεν είναι άλλη, από την Ελληνική.

Οι ποικίλες εννοιολογικές αποχρώσεις των λέξεων, σκοπό έχουν να οδηγήσουν στην αφύπνιση.
Ο αφυπνισμένος νους φθάνει στην επίγνωση ότι τα πάντα λειτουργούν εν σχέση.

Η κακή χρήση της γλώσσας, όχι μόνον, είναι ανήθικη, αλλά και συμβάλλει επικίνδυνα στη διαστρέβλωση της αλήθειας.

Το Σύμπαν είναι ηθικό και η γλώσσα μας παραπέμπει, χάρη στην ακριβή μαθηματική της δομή στη σχέση μας μ’ Αυτό.

Η αντίληψη που θέλει τον βίο του ανθρώπου να ταυτίζεται με τη ζωή, οφείλεται στην, περιορισμένης εμβέλειας, υλιστική θεώρηση που απαξιώνει τη γλώσσα, υποβιβάζει τις αξίες της ζωής και υποθάλπει την αδικία στον παρόντα βίο [πχ. η «νεότητα» που έχει σχέση με το νου χρησιμοποιείται τελείως αντίθετα από τη σημασία της. Η «νόησις» (νοέεσιν) σημαίνει ὁρμήν (ἓσιν) προς το νέον. … Ὅτι, λοιπόν, ἡ ψυχή ἐπιθυμεῖ αὐτό, το νέον δηλαδή, δηλώνει αὐτός πού καθώρισεν αὐτό τό ὄνομα, τήν «νόησιν»] (Κρατύλος411c,411e)
Η γνώση της Ελληνικής γλώσσας σίγουρο είναι ότι διαπλάθει ήθος, εμπνέει τον ενθουσιασμό και αφυπνίζει τη μνήμη της ένθεης υποστάσεως του ανθρώπου. Υπάρχουν λέξεις που περιγράφουν την αισθητή και υπεραισθητή πραγματικότητα, αλλά και λέξεις που παραπέμπουν στη σχέση του εδώ και του επέκεινα. Πχ. Σύμπαν, συγκίνηση, συμφωνία, συμπάσχω, συμφιλίωση, συνάνθρωπος, συνύπαρξη, συμμετοχή, συμπόσιο, σύντροφος κλπ …
Μέσα απ’ αυτές και άλλες πολλές, σύνθετες, λέξεις αποκαλύπτεται η ζωή ως γεγονός και έννοια σχέσεως!

Ο άνθρωπος ως συνειδητό μέρος του σύμπαντος, αναλαμβάνει μία θέση υπεύθυνη, βοηθούμενος από τη γλώσσα του ώστε να κατανοήσει εαυτόν και τη σχέση δια μέσου του εαυτού με τον άλλον και το όλον.
Συνήθως, ακούμε συχνά, σήμερα, τη φράση «έφυγε από τη ζωή». Ας διερωτηθούμε όμως, ήταν, άραγε, ποτέ παρόν; Παρίστατο ; Εκτός αυτού, είναι λάθος η έκφραση αυτή, καθώς «ζωή» δεν είναι μόνον το χρονικό διάστημα ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο. Η ζωή, είτε το ξέρουμε, είτε όχι, είναι αδιάλειπτη, με πολλές διαστάσεις.
Μόνον στην Ελληνική γλώσσα διακρίνουμε δύο λέξεις, τη λέξη «βίος» και τη λέξη «ζωή» που διαφέρουν σημαντικά. Βίος, βιοτή, επιβίωση προέρχονται από τη λέξη βία. Κατά τον μέγα ποιητή και μύστη, τον Όμηρο, η βία και η ανάγκη κυβερνούν την ανθρώπινη ζωή, η οποία γι’ αυτό ονομάζεται «βίος». Με τη λέξη αυτή εννοείται το χρονικό διάστημα ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο. Όμως αυτό που ονομάζεται «γέννηση» ή «θάνατος» δεν υπάρχει, όπως το εννοούμε.
. Το εννοούμε με λάθος τρόπο για το λόγο ότι βρισκόμαστε υποκείμενοι στην πλάνη των αισθήσεων.
H γλώσσα μας, που είναι η πλέον κατάλληλη για να μας προσανατολίσει στην αλήθεια, μας ειδοποιεί ότι η λέξη γενέθλια (γέννηση+άθλος) σημαίνει τη γέννηση με σκοπό την επίτευξη άθλων.
Ποιοι είναι οι άθλοι που θα χρειασθούν για να βρούμε τη θέση μας μέσα στον παρόντα βίο και ποιο είναι το νόημα του παρόντος;
Οι άθλοι είναι οι υπερβάσεις που θα πρέπει να γίνουν στη διάρκεια του βίου, με σκοπό να συνδεθούμε με την αλήθεια, με τη μνήμη, δηλαδή, της υπερβατικής ή τη θείας πραγματικότητας, η οποία είναι αθάνατη. Κι αυτή είναι η αληθινή μας ύπαρξη. Η αρχαιοελληνική φιλοσοφία προτείνει κι έναν τρόπο που συνδέει με την αδιάλειπτη αξία της ζωής, τη φιλία (φιλώ=αγαπώ), η οποία αποσπά τον άνθρωπο από την ύπνωση και οδηγεί στη διαλεκτική του γίγνεσθαι.
Δεν έχουμε τη δυνατότητα να προσδώσουμε νόημα στον παρόντα βίο, χωρίς την ανάλογη ετοιμότητα που απαιτείται για τη μετάβαση στις άλλες διαστάσεις.
Η Ελληνική γλώσσα αποκαλύπτει ότι η ζωή λειτουργεί εν σχέση. Κι όταν λέμε ζωή, αυτή δεν περιορίζεται στο «βίο» αλλά είναι αδιάλειπτη, αιώνια, μη πεπερασμένη, σε αντιδιαστολή με το βίο ο οποίος είναι πεπερασμένη ζωή.
Η λέξη «βίος» είναι σχετική με το χρόνο, ενώ η λέξη «ζωή» είναι σχετική με το διηνεκές.

Το παρόν μπορεί να ειδωθεί ως σημείο επαφής ανάμεσα στο χρόνο και στο άχρονο. Όταν ο άνθρωπος είναι στο παρόν, τότε παρίσταται, βρίσκεται εν ενσυνειδήτως σ’ αυτό, παραβρίσκεται στο γεγονός της σχέσεως. Δεν αγνοεί το χρόνο ούτε το άχρονο. Ουσιαστικά δεν αγνοεί τη σχέση.
Η ετυμολογία της λέξεως συνείδηση, από το συνειδέναι (ειδέναι, απαρέμφατο του ρήματος οίδα) φανερώνει ότι ο άνθρωπος αποκτά τη γνώση εν σχέση (πρόθεση συν)κι όχι αποκομμένος απ’ αυτήν. Υπάρχω, ύπαρξη, συνυπάρχω…η ύπαρξη πραγματώνει την τελείωσή της κι εκπληρώνει το σκοπό της μόνο συνυπάρχοντας, σε μια κοινωνία σχέσεως με τον άλλον!

Η Γνώση παραπέμπει στην Ενότητα. Όταν ο άνθρωπος αγνοεί την Ενότητα τότε γίνεται όργανο, μέσα στο κύκλο του χρόνου. Χάνει την αντίληψη της σχέσεως και βρίσκεται υπό την πλάνη των αισθήσεων..
Η ύπνωση της συνειδήσεως είναι θάνατος κι όχι το τέλος της διάρκειας του βίου. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει συνείδηση δεν παρίσταται, απλώς μετέχει, ασυνειδήτως, στον κύκλο των επαναλήψεων που λειτουργεί μέσα στο χρόνο. Τότε γίνεται θήραμα στα χέρια του χρόνου-Κρόνου που τρώει τα παιδιά του.

Ο πολιτισμός έρχεται, πάντοτε, με τις διαχρονικές τους αξίες, να μας δώσει το παρόν του και την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τη σχέση μας μαζί του. Η ανάμνηση των αξιών συγκινεί τη ψυχή. Η γλώσσα μας προσφέρεται με όλο το εύρος της για να βρούμε τις πιο λεπταίσθητες εκφάνσεις της σχέσεώς μας και με το χρόνο και με το άχρονο.
Η ζωή είναι ατέρμονη ! Ο θάνατος, συμβαίνει στη διάρκεια του βίου με τη λήθη και την ύπνωση της συνειδήσεως (το σώμα, ΄σύμφωνα με τους Ορφικούς, θεωρείται σήμα-τάφος, ένα «δεσμωτήριο της ψυχής»).
Ο εγκλεισμός στο ατομικό εγώ είναι απομόνωση από τον άλλον αλλά και από τον ίδιο τον Εαυτό και τελικά από της ζωής το εύρος. Σ’ αυτό το εύρος παραπέμπει η Γνώση κι όχι οι γνώσεις-πληροφορίες. Μία λέξη που σήμερα, χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο, επίσης, είναι η λέξη μόρφωση, που σημαίνει δημιουργώ τη μορφή μου κι όχι συσσωρεύω γνώσεις.
Ας εντρυφήσουμε λοιπόν στη σοφία των Ελληνικών λέξεων για να βρούμε το πραγματικό νόημα του επίγειου βίου μέσα από την αποκάλυψη του νοήματος της αληθινής ζωής!
Αλκμήνη-Κογγίδου
Ποιήτρια-δοκιμιογράφος

Την νύχτα εκείνη … Μαρία Νάντη ©

21192753_1995158664047792_3456675085909609444_n

Την νύχτα εκείνη
που γεννήθηκε η αγάπη μας ,

ήταν που έγινε
κόκκινη η πανσέληνος .

Τότε που καθώς έπεφτε
ένα αστέρι ευχηθήκαμε ,

μην έρθει
το ξημέρωμα ποτέ …

Κι ήμασταν δάκρυ
στου ουρανού το σκούρο μπλέ ,

που έσταζε πάθος
απ` την φλόγα του ερωτά μας .

Την νύχτα εκείνη …
Ας ζήσω κι ας πεθάνω …

Την νύχτα εκείνη …

– Ακόμη μιά φορά –

Filareti Byzantiou

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Σήμερα τα μέλη μου
φωταγωγούνται
Ο χρόνος τα σκοτείνιασε
Γκρί μολυβί
και αναπότρεπτο μαύρο
Η φύσις μου πάντα
από γεννησιμιού μου
θνητή
και μεγαλόπρεπα αθάνατη
μαζί
Κουβαλώ αιώνες αμίλητους
στα χέρια μου
Ακόμη δε μαράθηκαν ολότελα
τα χείλη μου
Μπορώ να ασπασθώ με πάθος
τη ζωή
που διαφεύγει
κλέφτης επιδέξιος
μέσα από τα σπαράγματα μου
Στέκομαι αγέρωχη
με την πλάτη στο γκρεμό
Είχα μάθει
να επιζητώ την ασφάλεια
μιας κάποιας στήριξης
Λες και θα με σώσει
Μα όχι πια
Εγώ ,το αλητάκι των στίχων
Εσύ που ακόμη κρύβεσαι
η εναπομείνασα ζωή
κι ο θάνατος
Όχι
Δε φοβάμαι
είχα παππού το Διγενή
Ξέρω να πολεμώ πανσέληνη
σε μαρμαρένια αλώνια
και να καρπίζει μέσα μου
ο μέγας θεός
ο Έρωτας
Στο στόμα με ποτίζει
νέκταρ αιωνιότητας

Χαμογελώντας περιπαίζω το κουφάρι του χρόνου
κατάστηθα λαβωμένο κείτεται
απ τα δικά του βέλη….
Filareti Byzantiou

( Φ.Β. 0180105 »ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ» 2017)

Μαίρη Μαυρωνά Για όλους εσάς…τους φίλους..που μοιράζομαι ανενδοιαστα το δικό μου απολογισμό, εύχομαι να διαβαίνετε τους δρόμους σας με αξιοσύνη…επιγνωση…συνεπεια λόγων κ έργων.

15171114_1862635760633417_1565416610327669628_n

Και έγειρε ο χρόνος …..σε σκοτεινά σεντόνια με μια πληγή θαλασσινη να χάσκει αλύτρωτη.
Και εκείνα τα ρηματα » θέλω να σε γνωρίσω» του έρωτα, τα κατάπιε ένας θλιβερός ερμηνευτής.
Δεν θέλω να θυμάμαι πως άλλαξαν δρόμο τα φεγγάρια κ εγώ έδυσα σε ένα χορό των 9/8 .
Μήτε πως αιμορραγεί η ψυχή σε μια Τροία!
Ο χρόνος που έφυγε μου άφησε πόνο…αντι για υδρόμελο στα χείλη ένα εκμαγείο σκονισμένο κ ένα θυμιατό για τους χειμώνες.
Αβάσταχτη η ματαίωση του ονείρου…κι ότι εμπιστεύτηκα δείλιασε να αναμετρηθεί με ξέπλεκα νερα.
Στα άδυτα της Εκάτης ξημέρωσα….
Μα με ένα δώρο πολύτιμο…ακριβό..
Αυτούς που ονομάζω ανθρώπους μου…τους φίλους μου!
Πλάι μου, σε κάθε στιγμή του χαμού μου, να αγκαλιάζουν το δάκρυ μου.
Να πλέκουν χαμόγελα να μου τα φορούν..κ η φωνή τους, τρυφερά να μου θυμίζει τις κορυφές του Ολύμπου.
Και πως η κόμπρα μεταλλάσσεται σε αετό…για πετάγματα λαμπερά.
Μια ευχή τύλιξα κάτω από το ρολόι που χτύπησε μεσάνυχτα κ ένα λεπτό…για αυτό που τωρα μοιάζει αδικαίωτο!!!!
Την κρατώ στα άρρητά μου!!!
Για όλους εσάς…τους φίλους..που μοιράζομαι ανενδοιαστα το δικό μου απολογισμό, εύχομαι
να διαβαίνετε τους δρόμους σας με αξιοσύνη…επιγνωση…συνεπεια λόγων κ έργων.
Τις αλήθειες σας να μιλάτε.
Οι ρόλοι των φτηνών αφηγητών δεν αρμόζουν σε καθαρές ψυχές.
Λαμπεροθώρητη η χρονια όλων σας!
Μαίρη Μαυρωνά