Αρχείο

Φυλλαράκι αδύναμο ….

14938183_1853974728166187_8640809111069162259_n

… τρεμοπαίζει η καρδιά μου
σαν φυλλαράκι αδύναμο στο
φύσημα του Μπάτη …
κι ό νους σκοτεινιάζει απ´τα
σύννεφα που τρομάζουν την
ψυχή μου …
Soula Maropaki 16/2/18

«Με πυξίδα την καρδιά»

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 16, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

Kostas Kapelouzos ΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙΑ

25398852_2041644476065877_1514774027576169416_n

Βασίλεψε, μια θάλασσα καθάρια κρουσταλλένια
Και τα γρι-γρι ετοιμάζονται για ψάρεμα να πάνε,
Οι ασετιλίνες άναψαν κι όλα παραμυθένια
Καθώς το φως τους το γλυκό τριγύρω τους σκορπάνε.

Το ψίθυρο το Φλοίσβου ακούγεται φωνούλα πρίμα
Και τα φιλιά του σβήνονται στην άμμο όπως το χάδι,
Κατάλευκο πανάκι στη βαρκούλα κι άσπρο ντύμα
Το μικρό το κυματάκι μεσ’ στης νύχτας το σκοτάδι.

Απόψε η βραδιά στου Ποσειδώνα τα παλάτια
Είναι ’να χάρμα κι ο ψαράς από χαρά μεθάει
Καθώς ρίχνει τα δίχτυα του στης θάλασσας τα πλάτια
Κι ο Μπάτης σιγανά του γλυκοτραγουδάει.

Στης Αγίας Κυριακής το μόλο σιγοτραγουδάνε
Κορίτσια και αγόρια τη νύχτα τούτη την ονειρεμένη
Με μια κιθάρα, κάνουν χιλιάδες όνειρα και πάνε
ταξίδια μακρινά με την καρδιά τους την ερωτευμένη.

Kostas Kapelouzos

Στο λυκόφως των θεών

27657434_859899527523780_7582668893072283447_n

Δίσεκτα χρόνια, ζωή στο λυκόφως των θεών,
μουράγιο στα σύννεφα.
Ο χειμώνας μακρύς, οι Κυριακές παγωμένες.
Ο άνεμος χιονιάς, λευκή ανθοδέσμη στις παλάμες,
νερό που λιώνει.
Η Άνοιξη, μακριά που είναι…
Πώς θα περάσουν οι χαρές απέναντι
με θλιμμένα περιστέρια;
Πώς θα φτάσουν μηνύματα αγάπης στις καρδιές
χωρίς λουλούδια;
Kαημένη Άνοιξη, κρυμμένη μέσα μας Χειμώνα ζεις.
Ακόμα ελπίζεις να γεννήσεις χελιδόνια στις ψυχές;

« Σκέψεις θραύσματα»
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική

ΛΑΜΠΕΙΣ

ec92eab4c26a8e4a80672475acfc0366--woman-art-d-art

Πόσους ήλιους κρύβουν
τα μελένια σου μάτια
και πόσα χρώματα της αυγής 
να μπορώ να σε λέω γιασεμί
και αγιόκλημα;
Κι αν όλα τα λουλούδια
έχουν την αθωότητα των παιδιών
και μια καλημέρα στα χείλη τους
ποιο λουλούδι δικό σου
δεν θα κουβαλούσε την καλοσύνη σου;
Κι αν εγώ δεν πιστέψω
όσα διαβάζω στα μάτια σου
κι αν εγώ δεν μιλήσω
με τους υάκινθους της ψυχής
ποιος θα με πίστευε
όταν όλα σου είναι θαλερά
κι αναστάσιμα;
Κι αύριο πάλι
θα νικήσεις τον χρόνο
μ’ένα χαμόγελο αληθινό
και θα συνεχίζεις να λάμπεις
γλυκιά Νηρηίδα της γης
και θα είσαι ένα ποίημα
αστραφτερό, με το τραγούδι
της Άνοιξης και τον έρωτα
των Καλοκαιριών!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 6, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ Σ΄ ΑΓΑΠΗΣΑ

27654757_2067270676836590_4405774816024299778_n

Κυπαρισσία Λάρισα Πάργα Καστοριά
Ελλάδα που σ΄αγάπησα με όλα τα χωριά ,
για δες πως τώρα άλλαξε σύννεφα ο καιρός
και οι βροχές εσβήσανε το άγιο σου το φως .

Κι εγώ το δάκρυ έσταξα στην ιερή σου γη
Ελλάδα που σε πόθησα βαθιά μες στην ψυχή.
Μεγάλυνε το βλέμμα σου ν΄ αστράψει η ματιά
κι απ΄ των βωμών τα έγκατα ν΄ ανάψει η φωτιά .

Κομοτηνή Αγόριανη Πάτρα Φιλιατρά
Ελλάδα που σ΄ αγκάλιασα με όλα τα βουνά ,
για δες πως τώρα λύγισαν τα δέντρα τα ψηλά
και οι σκιές σκεπάσανε την Άχραντη θωριά .

Κι εγώ στα χέρια κράτησα το χρέος της ζωής
Ελλάδα που σε γνώρισα μια νύχτα με κερί .
Μεγάλυνε το όνειρο ν΄ ανοίξουμε πανιά
κι απ΄των Θεών τα Άρρητα να ΄ρθει η Λευτεριά !…

Νίκος Δημογκότσης

Μαρία Ταπακτσόγλου Μπούλη – Ποιήτρια Ο ΦΑΡΟΣ

15338811_1870648389832154_6703091094658680884_n

Φάρος στο βράχο πάνω ριζωμένος,
αλμυρισμένος από θαλασσινούς ανέμους,
μοναχικός, παντέρημος και ξεχασμένος,
στα πέλαγα φουρτούνες αγναντεύει.
Γαλήνης φως ξεχύνεται ένα γύρω,
μέσα από σάλαγο και βρυχηθμό κυμάτων,
που αγριεμένα την ακροβραχιά χτυπάνε,
σπρωγμένα από άνεμο Βοριά.
Και κει μακριά, όσο το μάτι φτάνει,
τρικάταρτο σκαρί παγιδευμένο,
αναζητά τη ρότα του να βρει,
από το λαμπρό φως του Φάρου οδηγημένο.
Γλυκιά που είναι η προσμονή
για ένα απάνεμο λιμάνι,
να γαληνέψει του ναύτη τη ψυχή.
Τύχη που έχει όποιος συναντήσει
ένα μοναχικό Φάρο στη Ζωή.
Που με το φως του θα τον οδηγήσει,
τη ρότα του τη μαγική να βρει!

Μαρία Ταπακτσόγλου Μπούλη

‘’ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ …ΚΙ ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΣΤΗ ΜΗΤΡΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ‘’

27332548_1813365308713802_555481060323444124_n

Ο Φίλλιπος ο δεύτερος
Ο γεννηθείς στη Πέλλα
Που έκανε πρωτεύουσα
Εκείνου ο πατέρας
Λέν’ οι αρχαίοι ιστορικοί
Π’ αλήθειες μεταφέρουν
Όπως τα’ αγέρι ψίθυρους
Σ’ αφουγκραστές που στέκουν

Επαληθεύοντας πολλές
Στη γη οι αρχαιολόγοι
Λες της αλήθειας σκαπανείς
Αναζητώντας γνώση
Μας λένε τά ευρήματα
Την εποχή εκείνη
Λιμάνι η Πέλλα ήτανε
Κι απ’ όλ’ αυτά προκύπτει

Μια πόλη με οργάνωσή
Με δρόμους λεωφόρους
Και δόμηση τετράγωνη
Με αγορά για όλους
Τα σπίτια της υπέροχα
Ακρόπολη παλάτια
Με κτίρια διοίκησης
Και άρδευσής κανάλια…

Ετούτα λέει η μούσα μου
Οι γείτονες να δούνε
Μια τέτοια πόλη αν έχουνε
Να έρθουν να μας πούνε
Κι αναρωτιέται εύλογα
Εάν γνώριζαν αλήθεια
Ετούτα κι όσα’ ακολουθούν
Τα Σκόπια θα γέμιζαν

Αγάλματα κι ονόματα
Τους δρόμους τις πλατείες
Κι αν γράφουν κάποιο οι Βεδδες τους
Οι Σλάβοκύβερνήτες
Εάν τα είδαν πουθενά
Πριν το λαό πλανέψουν
Την εθνική συνείδηση
Αντί να καταστρέφουν

Προπαγανδίζοντας πολλές
Γενιές με λέγε-λέγε
Με χάρτες ανιστόρητους
Που εκτός από τις έχθρες
Το τραγικότερο θαρρώ
Κατάφεραν στο τέλος
Με ιστορικά ‘’μορφώματα’’
Το σλάβικο το γένος

Το είναι το συλλογικό
Με τον καιρό αλλάξαν
Τα ιστορικά παράλογα
Που χρόνια του διδάξαν
Ενός λαού που τελικά
Δε φταίει στο κάτω-κάτω
Ζητώντας κάπου να πιαστεί
Στην ανασφάλεια του

Τον έπεισαν και πίστεψε
Το αληθινό του γένος
Είναι το Μακεδονικό
Τελεία παύλα τέλος
Τον Μακεδόνα Αλέξανδρο
Προπάτορα πως έχουν
Που οι Έλληνες του έκλεψαν
Τη χώρα τους κατέχουν…

‘’ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΣΤΗ ΜΗΤΡΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ‘’

Ίσως εκείνοι αγνοούν
Στη μήτρα ιστορίας
Οι σλάβοι δεν υπήρχανε
Επί Μακεδονίας
Πολλούς αιώνες πιο μετά
Επίσημα τον έκτο
Και μάλιστα μετά Χριστού
Για όσους δεν το ξέρουν

Στη μήτρα την ιστορική
Σαν Άντες Σκλαβηνίες
Επί Ιουστινιανου
Σ’ αυτού τις ιστορίες
Ο ιστορικός Προκόπιος
Από την Καισάρεια
Κι ο Ιορδάνης Αλανός
Αυτών την ιστορία

Μας περιγράφουν τις φυλές
Των Άντων Σκλαβηνίων
Από τον κάτω Δούναβη
Τα όρη Καρπαθίων
Θα τρίζανε τα κόκκαλα
Εκείνων των προγονών
Αν έβλεπαν τα αγάλματα
Στη χώρα των γειτόνων

Πόσο εκείνους άτιμούν
Καθώς τιμούν προγόνους
Αλλογενείς κι όχι αυτούς
Όπως αρμόζει σ όλους….

‘’ ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ‘’

Όσο γι ‘ αν ήταν Έλληνας
Ο Φίλιππος η Σλαβος
Ιστορικά είναι άτοπο
Κι ωφέλιμο να μάθουν
Η ιστορία των λαών
Για εκειόν και Μακεδόνες
Μα και των Ολυμπιακών
Μας λένε στους αγώνες

Οπού μονάχα έλληνες
Αν ήτανε το γένος
Είχανε το δικαίωμα
Σ’ αυτούς να λάβουν μέρος
Κι ο Μακεδόνας βασιλιάς
Σαν τέτοιος συμμετείχε
Και όχι μία τρις φορές
Την πρώτη θέση πήρε

Την ίδια ο Μέγαλεξανδρος
Κι απέδειξε όπως όλοι
Ότι είναι απ’ τους Έλληνες
Κι οι Μακεδόνες γόνοι
Όταν το αμφισβήτησαν
Κάποιοι αντίπαλοί του
Τολμήσανε σα βάρβαρο
Με δόλο να αποκλείσουν

Τον Μέγα που πολέμησε
Το γένος των βάρβαρων
Και των ελλήνων δόξασε
Όσο κανένας άλλος
Σα-φως σαν τέτοιος φέρθηκε
Στην προσβολή εκείνων
Ότι δεν είναι βάρβαρος
Σαν γόνος των ελλήνων

Απόγονός του Ηρακλή
Από τους αργειαδες
Κι ο Φίλλιπος πατέρας του
Σε τρις Ολυμπιάδες
Απέδειξε περίτρανα
Σαν κλήθηκε εκείνος
Των Μακεδόνων η φυλή
Πως είναι απ’ των ελλήνων

Μπρος στους ελλανόδικές του
Και των αιώνων όλων
Στην ιστορία των λαών
Αλλά και των αγώνων

‘’ ΤΙ ΑΠΕΔΕΙΞΑΝ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ‘’

Αν μακεδόνες έλληνες
Απέδειξαν στη πράξη
Δύο μεγάλοι βασιλείς
Η ιστορία γραφεί
Πως είναι φύλο ελληνικό
Το γένος Μακεδόνων
Όταν κριθήκανε για αυτό
Εν όψη των αγώνων

Περήφανος ως Έλληνας
Και ολυμπιονίκης
Τους αντίπαλούς του δρομείς
Στο νήμα τους κερδίζει
Πρωτεύοντας επάξια
Το δάφνινο στεφάνι
Ο Μακεδόνας Έλληνας
Στο θεϊκό κεφάλι

Η ιστορία ήταν παρών
Κι αεί μάρτυς αιώνων
Που οι μακεδόνες βασιλείς
Σε κείνη και σε όλους
Απέδειξαν επίσημα
Και όχι μια τετράκις
Ο Φίλιππος κι ο Αλέξανδρος
Ο μέγας στρατηλάτης

Πολλές φορές κι αυθόρμητα
Το έδειξαν σε όλους
Περήφανοι ως έλληνες
Για αυτό θαρρείς και μόνο
Όπερ σημαίνει λογικά
Και η Μακεδονία
Αν μη τι άλλο ελληνική
Όπως εκείνοι ήταν

‘’ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ‘’

Ο Μακεδόνας βασιλιάς
Ο Φίλιππος ο βήτα
Απ’ όσα αποπνέουνε
Από την ιστορία
Τους Μηδους είχε στο μυαλό
Και στην ψυχή του μίσος
Για όσα εκείνοι έκαναν
Σε βάρος των ελλήνων

Που οι Μακεδόνες βίωσαν
Στο διάβα τους επάνω
Τη γη τους λεηλάτησαν
Με τις ορδές βάρβαρων
Τους Μήδους να εκδικηθεί
Ποθούσε η ψυχή του
Που είχε σχέδιο τρανό
Και ήθελε μαζί του

Όλους τους έλληνες αυτό
Για να το πραγματώσει
Και με το ίδιο νόμισμα
Τους Μήδους να πληρώσει
Το υψηλό του γόητρο
Σαν ολυμπιονίκης
Δύο χρόνια μόλις πέρασαν
Από την τρίτη νίκη

Ήταν αιώνας τέταρτος
Τρία σαράντα έξι
Όταν πρωτόπροσπάθησε
Εκειός να καταφέρει
Με τρόπο διπλωματικό
Τους έλληνες να πείσει
Να ενωθούν μια δύναμη
Τους Μήδους να συντρίψει

Τα ελληνικά βασίλεια
Στην αμφικτιονία
Γνωστή σε όλους σαν Δελφών
Μπαίνει η Μακεδονία
Το πιο ισχυρό βασίλειο
Την εποχή εκείνη
Δύναμη σταθερότητας
Στους έλληνες σα δίνει

‘’ Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΙ Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΑΔΑ ‘’

Ο ιερός ο πόλεμος
Ο τρίτος σαν τελειώνει
Το τρία-τρία και οκτώ
Με βία τους ενώνει
Η ιστορία λέει πως
Στη μάχη Χείρωνίας
Στο γιο του τον Αλέξανδρο
Δίνει την ηγεσία

Του μακεδονικού στρατού
Που κέρδισε τη μάχη
Δέκα Μόλις οκτώ χρόνων
Η ιστορία γραφεί
Το άστρο του Αλεξάνδρου
Ανάβει αυτή τη μέρα
Κι ο Φίλιππος ο δεύτερος
Του Μέγα ο πατέρας

Σε όλα δικαιώνεται
Εκείνος οργανώνει
Συνέδριο στην Κόρινθο
Που όταν τελειώνει
Πολιτικά τους έλληνες
Τους βρίσκει ενωμένους
Και μόνο οι Λακεδαίμωνες
Επέλεξαν απ’ έξω

Η πρώτη Ελλάδα γεγονός
Του Μέγα ο πατέρας
Τα πάντα ήταν έτοιμα
Καρτέραε τη μέρα
Κι….

Έπεται συνέχεια…

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ © 4/2/2018

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο με τίτλο…

‘’ Η ιστορία της Μακεδονίας κι αύτη είναι μια ‘’’

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 5, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

ΤΟ ΤΑΓΚΟ ΤΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ

16298655_1182510261869391_7750424736257862406_n

Με ποιο όνειρο αστραφτερό
με ακολουθείς πολύτροπη
Μούσα της ποίησης και μιλάς 
με τον καημό του Αποσπερίτη;
Από σένα γεννιούνται οι αύρες
κι αναδύονται οι θεές οι Κυθέρειες
και βάφεται άλικος ο ορίζοντας
και βαθυκύανοι οι γιαλοί
και δεν καταργούνται οι στιγμές
του Παράδεισου , τα ναι και τα θέλω.
Μόνο οι ήχοι ευωδιάζουν στα χείλη σου
κι ένα φως ιλαρό με αγγίζει
και απελευθερώνονται οι δρόμοι
και ροδίζει ο ανεξερεύνητος νους
της ελευθερίας τον πόθο
το ποίημα των Ωκεανίδων
και την μενεξεδένια Καρυάτιδα
που δεν αποκαλύφθηκε ακόμα!
Ποιος Βοράς και ποιος Νότος
ποια Τραμουντάνα και ποια Όστρια
θα μιλάει τώρα για μας ;
Ποια αιμωδία της θάλασσας
ν’ ανοιχτούμε βαθιά σαν και πρώτα
να χαρούμε ό,τι μας στέρησαν
τα μελτέμια του Αυγούστου
να χορέψουμε οι δυο μας
πάνω στο πλοίο το ταγκό της Νεφέλης
καθώς τα λαμπιόνια των Χριστουγέννων
θα φωτίζουν τ’ αλαβάστρινα μάτια της Άνοιξης!

Theodoros  Santas

ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Μού είπαν ότι ο ποιητής
πρέπει τα βράδια
να κρατάει ένα φως αναμμένο
κάτι σαν το φανάρι του Διογένη
έναν έρωτα αληθινό
να αγαπάει με πάθος
ό,τι έφτιαξε ωραίο
ο Ποιητής τ’Ουρανού.
Μου είπαν ότι μοιράζομαι
τα ψιχία της γης
μ’ οποιοδήποτε φίλο.
Κι είναι αυτό η μεγάλη μου
χαρά και αλήθεια
να διχοτομώ τη γωνιά μου στα δύο
και ξανά και ξανά…
να οδηγηθώ στο μηδέν
και να γεννηθώ απ’την αρχή
μες στη χλόη της Άνοιξης
αν το θέλει ο θεός πρώτα
και μετά η δική μου ψυχή !

Θόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,24-1-2018

RECONSTRUCTION

I was told the poet
must in the evenings
to keep a light on
something like the Diogenes lantern
a true love
to passionately love
what he made nice
the Poet of the Sky.
I was told I share
the crumbs of the earth
with any friend.
And this is my great one
joy and truth
to divide my corner into two
and over and over again…
to lead to zero
and be born from the beginning
in the grass of Spring
if God wants it first
and then my soul!

Τη μεταγλώτισση έκανε η αγαπημένη μου φίλη,Λαμπρινή Κοτσίδου.Χίλια ευχαριστώ.Να είναι πάντα γερή , ευτυχισμένη και αεικίνητη!

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 3, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

~Μέλη Φωτιάδου~ ~Καλό μήνα~

27657545_2065421210354870_751746801469486173_n

Στο πρώτο χαμόγελο του ήλιου άνθισε η μυγδαλιά,
ψιθυρίζει στον χειμώνα: σε γητεύω με φιλιά!
Δεν φοβάμαι τους αέρες ,την ψυχρή την παγωνιά,
στα κλαδιά μου ανθίζω ελπίδες,μπουμπουκιάζω από χαρά!
Στου Φλεβάρη τη μορφή η αποκριά θα ρθεί,
μασκαράδες θα ντυθεί στου τριώδιου την γιορτή!
Τραγουδισμένη μυγδαλιά,πριγκίπισσα στην χειμωνιά,
νύφη με άνθη άσπρα…ρόζ….το βλέμμα σου αναστεναγμός.
Τινάζεις πόθους στον βοριά με ντελικάτα χρώματα
και ερωτεύεσαι ξανά λάγνα πετροχελίδονα.

~Μέλη Φωτιάδου~