Αρχείο

‘’ ΗΓΕΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ‘’

29595386_2097071250523199_8478936923752467871_n

Φύση και θέση κυνηγός
Του Αλέξανδρου ίδιον
Πως όντως κι αλληγορικά
Σε όλη τη ζωή του
Εκτός από θηράματα
Για ‘κεινον το κυνήγι
Της δόξας και του έπαινου
Του μεγαλείου επίσης

Τη γνώση την απόλαυση
Τα απόκρυφα με πάθος
Της περιπέτειας κυνηγός
Με όραμα μεγάλο
Ηγέτης χαρισματικός
Μ’ ελληνική παιδεία
Απίστευτη στρατηγική
Μια ιδιοφυία

Ετούτη που αναλύσανε
Στο διάβα των αιώνων
Όλοι οι σπουδαίοι στρατηγοί
Πάντων λαών του κόσμου

Θαύμασαν τον Αλέξανδρο
Και όλοι ‘καναν μνεία
Στα τόσα προτερήματα
Στον Μέγα διακρίναν
Περίσσια αυτοπεποίθηση
Θρασύτητα και τόλμη
Εκρηκτικότητα αστραπής
Μαζί με τόσα ακόμη

Αποφασιστικότητα
Ανδρεία και σοφία
Κι απ’ όσα αποπνέουνε
Από την ιστορία

‘’ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟ ΜΕΓΑ ‘’

Το όραμα του Αλέξανδρου
Μεγάλο όσο ο ίδιος
Όπως τα κράτη ένωσε
Τις πόλεις των Ελλήνων
Ο βασιλιάς ο Φίλιππος
Σαν γιος που τον πατέρα
Κρυφά ανταγωνιζότανε
Ονείρονταν μια μέρα

Όλα τα έθνη τους λαούς
Τον κόσμο να ενώσει
Και μια νέα εποχή
Στη γη να ξημερώσει
Ότι εμμέσως πλην σα-φως
Σε μια συνομιλία
Με τον σοφό Λυσίμαχο
Μας λέει η ιστορία

Πως όταν ο φιλόσοφος
Του λέει τι νομίζει
Αν το κακό και τ’ άδικο
Στη γη μπορεί να εκλείψει
Ο Μέγας του αποκρίθηκε
Αν κατορθώσει κάποιος
Σαν ηγεμόνας τους λαούς
Ενώσει σε ένα κράτος

Θα πάψει η αντιπαλότητα
Οι πόλεμοι κι η βία
Κι αν είναι ‘κεινος δίκαιος
Στη γη ευδαιμονία
Ίσως αλήθεια πίστευε
Τα όσα απαντάει
Σα λύση στο Λυσίμαχο
Κι όταν Ασία πάει …

Το όραμά του το κρυφό
Τα έθνη να ενώσει
Και με παιδεία ελληνική
Τον κόσμο να μορφώσει
Αφού εκτός το στράτευμα
Επιτελείο πήρε
Με Έλληνες φιλόσοφους
Ό,τι καλό υπήρχε

Φυσιοδίφες ειδικούς
Της κάθε επιστήμης
Και φυσικά ιστορικούς
Που η Μούσα ‘’ανακρίνει’’
Σε σχέση με το όραμα
Να δει αν αληθεύει
Κι’ ο βασιλιάς Αλέξανδρος
Θαρρείς το επαληθεύει

Τα όσα κάνει απ’ αρχής
Αυτής της εκστρατείας
Σαν καταργεί τα σύνορα
Και ανεξιθρησκεία
Σέβεται όλους τους θεούς
Τιμώντας τους δεόντως
Το θεϊκό συναίσθημα
Κερδίζει των ανθρώπων

Ετούτη η συμπεριφορά
Και οι παρεμφερείς της
Γήτευσαν έθνη και λαούς
Που εκείνος κυριεύει

‘’ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ‘’

Ο Μέγας όταν κίνησε
Με πανστρατιά Ελλήνων
Κι αν αληθεύει το όραμα
Η εκδίκηση των Μήδων
Μοιάζει να είναι πρόσχημα
Εκείνο η ουσία
Κι ο πόθος του Αλέξανδρου
Μας γραφει η ιστορία

Σφοδρός και ανυπόμονος
Για να το πραγματώσει
Αφού τα πάντα χάρισε
Τον κόσμο να αλώσει
Ασύλληπτη θρασύτητα
Εάν σκεφτεί κανένας
Πως με εβδομήντα τάλαντα
Ξεκίνησε ο Μέγας

Όπερ σημαίνει έφταναν
Για την τροφοδοσία
Ενός μηνός στο στράτευμα
Σ αυτή την εκστρατεία
Μα ένα ακόμα ιδίωμα
Στα τόσα του Αλέξανδρου
Σαν πιθανά τα απίθανα
Νοεί στο όραμά του

Ποντάρει αυτό στα τάλαντα
Στους θησαυρούς των Μήδων
Πιστεύοντας ακράδαντα
Πως θα νικήσει εκείνους
Δείχνοντας σ’ όλους πως μπορεί
Κάνεις να πραγματώσει
Το πιο μεγάλο όνειρο
Το ρίσκο θα ευοδώσει

Το τρία-τρία-τέσσερα
Το έτος των αιώνων
Όταν η φύση άνθιζε
Στη γη των Μακεδόνων
Τα πάντα ήταν έτοιμα
Αρχίζει η εκστρατεία
Αφήνοντας στη θέση του
Στη γη Μακεδονία

Τον στατηγό αντίπατρο
Που ’χει εμπιστοσύνη
Ο βασιλιάς Αλέξανδρος
Πανέτοιμος να φύγει
Με πανστρατιά ελληνική
Πενήντα σε χιλιάδες
Έξι ακόμη οι ιππείς
Οι Έλληνες οι άντρες

Φαίνεται πως αντάμωσαν
Στη μεσο-πεδιάδα
Που τρεχαλίζουνε στη γη
Τα τέσσερα ποτάμια
Ο Άξιος κι ο Γαλλικός
Λουδίας κι Αλιάκμων
Ο τρίτος ήτανε πλωτός
Μέχρι την Πέλλα πάνω

Έφτανε εκείνον τον καιρό
Η πόλη είχε λιμάνι
Μα προφανώς πολύ μικρό
Τα πλοία για να πάρει
Είκοσι ήταν κι εκατό
Πολεμικά εκείνα
Δεκάδες βοηθητικά
Με τα επιτελεία

Απέναντι απ’ τις εκβολές
Μπρος στην αρχαία Θέρμη
Στον κόλπο τον Θερμαϊκό
Εκείνος πριν βαθέψει…
Ο στόλος και η Ελ-στρατιά
Εκεί ανταμωθήκαν
Κι αφού καταμετρήθηκαν
Το ποιοί και πόσοι ήταν

‘’ ΠΑΡΜΕΝΙΝΟΦΚΙ ΑΝΤΙΓΟΝΩΦ … ‘’

Η Μούσα τούτα ιστορεί
Που γράφει η ιστορία
Και δεν προκύπτει από καμιά
Στο κάλεσμα για Ασία
Σλάβοι δεν ήτανε μαζί
Στην πανστρατιά Ελλήνων
Κι οι γείτονες οι Σκοπιανοί
Αν κάποιον διακρίνουν

Μαζί με τον Αλέξανδρο
Έστω και έναν σλάβο
Πρόγονο ψευτομακεδνό
Να πουν το όνομά του

Παρμενινόφσκι Αντιγονώφ
Περδίκκα ή Περδίκωφ
Τίτο, Γκρουέφσκι, Ίλινωφ
Στη Μούσα ν’ απαντήσουν
Λυπάται που σαρκάζεται
Για τούτο δεν καυχιέται
Όπως οι Σλάβοι άντροπα
Που στα παιδιά τους λένε

Πως είναι μακεδνόπουλα
Διδάσκουν στα σχολεία
Και μάλιστα οι γνήσιοι
Απόγονοι εκείνα
Ότι οι αρχαίοι Έλληνες
Μυστήρια χαθήκαν
Πάλι καλά που δεν τους λεν’
Ποτέ πως δεν υπήρξαν

‘’ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΑ ΣΛΑΒΟΠΟΥΛΑ ‘’

Πως κάποιοι βάρβαροι Γραικοί
Τη χώρα των Ελλήνων
Αφού καταπατήσανε
Ύστερα τη δική τους
Τη ρήμαξαν και έσφαξαν
Τους σλαβομακεδόνες
Αυτοί οι ψευτοΈλληνες
Γκραικούς που λένε αιώνες

Που έφτανε ως τον Όλυμπο
Κι απλώνονταν στη Θράκη
Τη Βαβυλώνα ξέχασαν
Να βάλουνε στο χάρτη
Διδάσκουν τα σλαβόπουλα
Και τα παιδιά δε φταίνε
Μια κι όλα εμπιστεύονται
Εκείνα που τους λένε

Όλου του κόσμου τα παιδιά
Τους ήρωες λατρεύουν
Κι όταν τους λέν’ προπάτορες
Δυό μέγιστους πως έχουν
Το βασιλιά το Φίλιππο
Κι Αλέξανδρο το Μέγα
Τον ήρωα τον πιο γνωστό
Στην ιστορία μέσα

Ποιό θα μπορούσε αρνηθεί
Το ψεύτικο το δώρο
Να μην πιστέψει μη δεχθεί
Σαφώς δεν έχει λόγο
Και πόσο μάλλον βλέποντας
Ενόσω μεγαλώνουν
Τους ανδριάντες τους παντού
Τα ονόματα στους δρόμους

Ότι η αλήθεια είναι αλλιώς
Και ψέμα όσα ‘μάθαν
Απ’ τους δασκάλους στα σχολειά
Σαν δυό γενιές περάσαν
Μόρφωσαν μ’ ανιστόρητα
Και το λαό να πείσουν
Φρόντισαν και φώλιασαν
Το μίσος στην ψυχή τους

Φονιάς ο Παύλος ο Μελάς
Ληστής εγκληματίας
Διδάσκουνε οι δάσκαλοι
Στα σκοπιανά σχολεία

Με τούτα τις γαλούχησαν
Οι Σκοπο-κυβερνήσεις
Αλλοεθνείς κι αλλογενείς
Αυτών τις συνειδήσεις
Σα-φως δε φταιν’ οι άνθρωποι
Που αντιδρούν στα Σκόπια
Πώς να κατανοήσουνε
Ότι ήταν ψέμα όλα

Ας έχουμε υπόψη μας
Εμείς όλα ετούτα
Ας τους κατανοήσουμε
Μου ψιθυρίζει η Μούσα….

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ©

Ενα ακομα αποσπασμα απ το βιβλιο » Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ » Επεται συνεχεια …

Κώστας Καρούσος ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ–το ποίημά μου ΄΄ΑΝΑΚΡΟΥΟΝΤΑΣ΄΄ και ο πίνακάς μου– τοιχογραφία –170.120… Στο Φως Της Μεγάλης ΜΑΣ Εβδομάδας…

29695209_2097213690508955_3186184551510390356_n

Ανακρούοντας το βάθος της αιθρίας σου
πάνω στα βλέφαρα του δυόσμου
και πριν τα προλάβει το χάραμα,

ενδεδυμένος το θανάσιμο πέλαγος
και την έσχατη ποίηση της ελπίδας
με δυο στίχους γυμνούς-παντεπόπτες

στο κατάκρυμνο πεδίο του βίου σου
και στην έγχρωμη συρραφή της ψυχής σου
που στην εξώφυλλη όψη σου λάμνουν,

μαθαίνω πως ακροζυγιάζεται ο ήλιος
και πόσες φλούδες- φως τ΄ονειροτάξιδο
σκλάβωσε και ταίριαξε τ΄ανήλιο το κορμί σου !!

Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής΄΄

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

29793192_2097564707140520_3827904805727643066_n

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα
ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα.

Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου
που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου
στην πύλη του παράδεισου στο φρέαρ της αβύσσου.
Νίκου Γκάτσου

Φωτογραφία : Η ξηρανθείσα συκή

ΑΠΡΙΛΙΔΕΣ

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Έιδα απρίληδες
στο μαυρογάλαζο πέλαγος
και ξόβεργες
σαρώσαμε στο αρμένισμα.
Αβγάτισαν οι άγριες μέντες
στα ονείρατα εμπρός..
αλλά ξεστρατεμένο σύννεφο
σκέπαζε τον Αχέρωντα.
Ανεμοπαρμένα φύλλα
άνθρωποι χωμάτινοι
στάλες ίριδας
και αερικά με παρωπίδες..
τρυγούσανε λέει
αμέτρητα μάτια
ετούτες τις «νέες ελπίδες’’.
Είδα τρύπιες σκέψεις
σε αστραφτερά λιμάνια
και αντίλογος η ανάσα.

Ηλιας Παπακωνσταντινου

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Είπες μου λείπει το χάδι
το άγγιγμα της ψυχής
η λαχτάρα να ζήσω με πάθος
ό,τι ερωτεύθηκα από παιδί
κι έμεινε εγκλωβισμένο στο χθες.
Είσαι ένα παράθυρο ανοιχτό
ένα ουρανός του γαλάζιου και του λευκού
ένα μοσχοβολισμένο κερί από μέλισσα
ένα απροσμέτρητο ρήμα της καλοσύνης
που αγκαλιάζει τον κόσμο
από το άλφα ως το ωμέγα.
Δε ζήλεψες την αφθονία του πλούτου
τα παλάτια του Μίνωα
τον πρίγκηπα της Κνωσσού.
Έμεινες στο αθέατο, στης νύχτας τη σιγαλιά
παρέα με τ’όνειρο, για δυο ψυχές
που τις διαφάνειες των κύκλων τους
θα τις πλημμύριζε το φως της αγάπης
η ευτυχία δυο ανθρώπων να ζήσουν
μαζί Καλοκαίρια και Άνοιξες
να περπατήσουν με ό,τι απόμεινε ακμαίο
και δεν το αποσχημάτισε
η ισοπεδωτική των καιρών!

Θεόδωρος Σαντάς,26-3-2018

☼ Ηνίοχος

 

 

29512369_2093756890854635_4707776276335179964_n

Όλα του ρέουν, σαν άνθη, σαν ύδωρ, σαν ψυχή. Βοούν οι θλιβεροί κεκράχτες, “εμπρός, προς τα πίσω”, κι έχει αυτός ένα ατελεύτητο βλέμμα. Αλύγιστος, ευθυτενής, με μια περηφάνια που δεν ασχημονεί, δεν σχάται, δεν υποστέλλεται.
Ηνίοχος, βλαστός της αιώνιας γης. Τα ρίγη σου πατρίδα μου, ίσια όρισέτα με τα μάτια του τ’ αγέρωχα, να γίνουν σαϊτιές πάνω στο κορμί της σατραπείας.
Ηνίοχος των Ελλήνων!!!

Αντώνης Σαμιωτάκης

ΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ Μότο Ζηλεύω την αθωότητα των περιστεριών και την ανιδιοτέλεια της βροχής (Δημ Φαρμάκης ,Ενοχοπληξία, από το βιβλίο του , «Θραύσματα»)

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Σε γύρεψα στην ασπροκόκκινη
κλωστή της ανέμης, στην αυγή
των παιδιών
που μοιράζουν την αθωότητα
με το χαμόγελο των αμαρυλλίδων
και την καλημέρα του ήλιου!
Σε γύρεψα στου χειμώνα τις νύχτες
όταν ο άνεμος περνούσε στη θύελλα
κι εσύ στην πρώτη φορά ,να μιλήσεις
με ποίηση.
Κι όταν τα θραύσματα απ’τις λέξεις σου
με σημάδεψαν, έγινε ο κόσμος πορφύρα
να περάσουμε οι δυο μας
στην αγάπη των κοχυλιών
και στο θρόισμα των πεύκων
την ημέρα της ποίησης!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,21-3-2018

ΔΕΟΣ

14222184_1822100761353584_2346048958830345681_n

Πόσες λέξεις ακόμα να ψάξω
και σε ποιο όνειρο ν’ανατρέξω
να μιλήσω με την εγκαυστική της καρδιάς
μ’ένα κύμα γαλάζιο,σ’ένα ταξίδι πρωτόγνωρο
να γνωρίσω τα πορθμεία της γης
να’βρω κάτι σπάνιο για σένα
να θυμάσαι ότι η ποίηση
σε περνάει απευθείας στο άπειρο.
Κι εκείνο το γέλιο σου
το στιλπνό και το απαστράπτον
που σε κάνει να λάμπεις
σαν φως ιλαρό ,να ευωδιάζεις
σαν μύρο Αγίου, να στέκεσαι ακίνητη
και όλα σου να είναι ένα δέος
σαν τις Καρυάτιδες στο Ερέχθειο
σαν νύχτα λευκή της Αγίας Πετρούπολης
που η ομορφιά και το θαύμα της
εξαϋλώνουν τον άνθρωπο!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,21-3-2018

Μαρία Συμεών Ένα ποιήημά μου, αφιερωμένο στους Ποιητές… της Γης … για την Ημέρα της Ποίησης. «ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ»

29468123_2091369297760061_847729628293365760_n

Τριαντάφυλλο …
Ένα ποίημα..
ζει..
πάνω μου…
πορφυρογέννητο στάζει,..
βάφει το μελάνι των ιδεών…
Πένα και αστραπή…
στον χείμαρο τούτης της μέθης..
Ω… είναι η στιγμή.
Το γάργαρο νερό, που ξεδιψά η ζωή μου…
Είναι η στιγμή… τυλιγμένη σ’ έναν κόκκο αστερόσκονης… μέσα στο σύμπαν…
Σ’ ένα ποίημα…
χαϊδεύω την πεθυμιά …του νου..
Λάμψη…
Ποιος είναι εκεί;
Μια λάμψη…
Η πυγολαμπίδα του οίστρου…

Μαρία Συμεών 21/3/2018

ΕΠΙΚΛΗΣΗ για την ημέρα Ποίησης

Calliope_by_Joseph_Fagnani

Μάνα του Ορφέα

Βοήθησε
κείνους που στα υπόγεια της ψυχής στίχους υφαίνουν
Που χουν στα μάτια σύννεφα
και στην ψυχή λουλούδια
Γκέμια απ’ αλόγατα του νου
αέναα κρατούνε
και η καρδιά λικνίζεται στη μουσική της ρίμας
Στα πέλαγα να μη χαθούν που ανοίγονται μπροστά τους
Να στέκονται σε Ανατολές
και να κεντούν ποιήματα

21 ΜΑΡΤΗ 2016

.Δώρα Μεταλληνού

Πίνακας  Calliope by Joseph Fagnani