Αρχείο

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ(De profundis)

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Ποια νεροσυρμή των αιώνων
σε ξαναφέρνει στο φως
και μας μιλάς σαν νιογέννητο κλάμα;
Ποια μαρμαρυγή της καρδιάς
σε αναδύει στου στίχου το σκίρτημα
και λες θα νικήσω το έρεβος
θα εκπληρωθούν οι χρησμοί
δε θα χρειαστεί να θυσιαστεί
και πάλι η Ιφιγένεια !
Ποιητή, στων αιώνων την πάλη
ποιο ηφαίστειο θα εξαπολύσει
τώρα τους μύδρους του
να κατακαύσει το βιος που απόμεινε;
Σε ποια κιτάπια θαμπά να ανατρέξω
σε ποιες ξεθωριασμένες ανταύγειες
τη σκόνη να πιω
στη λιθοτριψία της γης
να οιωνοσκοπήσω το αύριο;
Δεν παίζεις με τη φωτιά
όταν σε χλωμιάζει η πενία
όταν τα αιμοπετάλια δε φτάνουν
να απλωθείς με πορφύρα
στο ταξίδι των οριζόντων
όταν οι εχθροί είναι εντός
και εκτός των τειχών
όταν οι ομόθρησκοι σ’αγνούν
εμμένουν στο αλάθητο και σ’ εγκαταλείπουν
στο έλεος του αλλόθρησκου.
Σε μας η περηφάνια των αδαών
των ολίγιστων και των ανιστόρητων.
Οι Γενίτσαροι εκθρέψαν Γενίτσαρους
πού να βρεθεί ένας Ελληνας
να πάρει το κεφάλι του Αυτοκράτορα
πριν το μιάνουν οι βάρβαροι.
Δυο χελιδόνια δε φέρνουν την Άνοιξη
ένα σεφέρι δεν αρκεί
να θροΐσει η ελευθερία
ένας Ρήγας να δώσει το αίμα του
ένας Πατροκοσμάς να αυξηθούν τα σχολεία.
Χρειάζεται σύνεση
ολονυχτίες αρίθμητες να αγρεύσουμε
το μεγαλείο της γλώσσας μας
να μη διαιωνίζουμε τα ολέθρια λάθη μας!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,20-6-2018

άνθρωπος

27066852_2059106460986345_5083603231886383215_n

Και έρχεται ο άνθρωπος…
Και κοιτάζει κατάματα την αντάρα της καρδιάς σου, την ώρα που πάλλονται, ο φόβος με την κατακρεουργημένη σου μοναξιά….
Και σκύβει στο αυτί σου, να σου υψώσει πυλώνες ύπνωσης…
Και πάλι ο άνθρωπος έρχεται….
Και στύβει ανθούς γιασεμιού, να αρωματίσει την παγωνιά, του λευκού δωματίου…
Και βηματίζει στον άμβωνα ενός αποκηρυγμένου κηρύγματος…
Και στοχάζεται με απλανές βλέμμα… σαν να μηρυκάζει ζωές σε πεδία μαχών…
Και ανατέλλει έναν ήλιο, στο ύφος της απαντοχής…
Και ασπάζεται το προαίσθημα, σαν λάβαρο πόθου,
Σαν αποσπόρι δακρυσμένου σαββατόβραδου.

Και ανάβει η λυχνία της διασποράς…
Και τεντώνεις χέρια ικεσίας…
Η συσκότιση, γνώριμη παραπληροφόρηση…
Και ο άνθρωπος….. άφαντος…
Β.Μεμου

Νιόβη Ιωάννου – Εις Άτοπον (Ποιητική συλλογή ) Γράφει ο Δημήτρης Βαρβαρήγος

35757900_2142407535989570_3605098215713538048_n

Διαβάζοντας την ποιητική συλλογή της Νιόβης Ιωάννου, «Εις Άτοπον», από τις εκδόσεις Μανδραγόρα, όλο και περισσότερο τείνω να πιστέψω πως είναι ζήτημα σωστής αναλογίας η εκφορά του ποιητικού οίστρου της, χαρίζοντας το άρτιο αποτέλεσμα που καταφέρνει να δίνει στα ποιήματα της.

Το αν ένα επίτευγμα του νου και της καρδιάς ανήκει στη δημόσια σφαίρα εξαρτάται πάντοτε από το πόσο έντεχνα παρασύρεται η ποιήτρια από το ρυθμό των έξω πραγμάτων που υπηρετεί ο λυρικός ρυθμός της φύσης, των νερών, του ανέμου, της νύχτας.

Μα δεν ακολουθεί αυτό το ρυθμό, αντίθετα κοιτάζει πίσω από τα φαινόμενα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να πλαστεί ο ρεαλισμός, που υπηρετεί ως ευδαίμονα σκοπό του νου της. Βυθίζεται στον ίδιο της τον εαυτό μέχρι να ανακαλύψει τον ανώνυμο ποικιλόμορφο ρυθμό του αίματος που ρέει ως το αστείρευτο ζωτικό υγρό της δημιουργίας.

Με το κόκκινο του αίματος γράφεται η ποίηση, σαν μια κραυγή που ζητάει τη λύτρωση. Έτσι γράφει και η Νιόβη, χωμένη στη σιωπή, αφοσιωμένη στις δικές της προσωπικές αιτίες του εσώτερου κόσμου της προσπαθώντας μέσα από κάθε λέξη να καταλάβει τι είναι αυτό το αιώνιο αμετάβλητο πνεύμα που ολοένα μεταβάλλεται σε διαφορετικές ιδέες παρασυρμένες από διαφορετικές αισθήσεις.

Ίσως είναι οι στιγμές που η εις Άτοπον απαγωγή, αρπάζει το μυαλό της… το οδηγεί μακριά από τη τυπική λογική προς τη συλλογιστική μέθοδο. Επάνω στο λευκό χαρτί αποτυπώνονται οι προθέσεις των σκέψεων της φανερώνοντας την υπερβατική προσωπική της αλήθεια. Την αλήθεια ενός άδολου κόσμου που κρύβεται στην αθωότητα της ψυχή απέναντι στις αντιθέσεις της ζωής, του τι είναι σωστό και τι λάθος

Λαξευμένες λέξεις μέσα σε αβέβαιες διαπιστώσεις… Ως άλλη έφηβη πρώιμη φωνή, η ποιήτρια, βρίσκει αντίκρισμα, σ’ εκείνο το μολύβι που χαράζει μέρα τη μέρα σχήματα στην άμμο… είναι οι λέξεις που χτίζουν κομμάτι κομμάτι, νοερά το μέλλον, κοιτάζοντας πάντα, δίχως φόβο, κατάματα τ’ αστέρια να αρνούνται να δώσουν εκείνο το απτό νόημα στη μοναξιά της θάλασσας.

Με τις λευκές σελίδες ως ένα σφιχτοδεμένο δίχτυ λέξεων παγιδεύει το πλέγμα των φράσεων κρατώντας τη διαχρονικότητα τους, παρά τον αδιάφορο χρόνο που μεσολαβεί πάντα στα ανθρώπινα, να μπορούν όμως πάντα να διατηρούν την αλήθεια της προσωπικής της έκφρασης, όπως τότε σε εκείνο το δωμάτιο.

ΘΥΜΑΜΑΙ

ήμουν σε κείνο το δωμάτιο
θυμάμαι
κάτω απ’ τις πατημασιές
των αλόγων
θαμμένη για χρόνια
δεν είχα πια μαλλιά να κρατηθώ
η φωνή μου
άλλαζε δέρμα στο πάτωμα
και τα μάτια … τα μάτια μου
άδεια γραμμή
που περίμενε
κάποιος να σπάσει την πόρτα
μέρος του ποιήματος από τη συλλογή Εις Άτοπον, εκδόσεις Μανδραγόρας

Κι ότι δεν της αρκούσε, κι ότι δεν της αρκεί, βρίσκει διέξοδο μέσα στην ποίηση, ξαναδημιουργεί τη ζωή, από την αρχή… της δίνει σχήμα, την επινοεί μέσα από κάθε ιδέα, κάθε σκέψη και μέρα τη μέρα γίνεται τελικά, η ποίηση, στάση ζωής.

Ιδεατές οι απόψεις της για τα ουσιώδη κεφάλαια της… ιδιαίτερα το αίσθημα της δικαιοσύνης είναι πάντα το χαρακτηριστικό στοιχείο της που την κάνει να αντιδρά στην αδικία, πιστεύοντας βαθιά μέσα της πως πάντα θριαμβεύει το καλό.

Συνεπώς, η ποίηση όλο και πιο πολύ εξελίσσει την αναγκαιότητα της απεικόνισης ενός ρεαλιστικού ρυθμού, καθώς η ίδια -η ποίηση- της θέτει ένα σημαντικό όριο μέσα στη φιλολογία της εν πολλοίς υπερρεαλιστικής εκφραστικότητας της.

Στους στίχους της εκφράζεται το αίσθημα του ανικανοποίητου, της αναζήτησης και της ταύτισης με το απόλυτο της ψυχής.

Ακόμη και στις συνοπτικές πεζογραφικές, de profuntis αποδώσεις, γεμάτες υπαινικτικά στοιχεία και αλληγορίες, τύπου Μπωντλέρ, αφήνουν έντονη την αίσθηση αναζήτησης ενός ιδανικού κόσμου.

Σαν μοναχικός παρατηρητής του κόσμου γράφει σε άλλη διάσταση σαν να μην αποτελεί σώμα του. Η διαφορετικότητα της σκέψης και η υπερβολική προσωπική ευαισθησία δεν μπορεί να την εντάξει σε καμιά κοινωνική ομάδα. Πολλές αχτίδες πλημμυρίζουν το νου της και σιωπηρά αφοσιώνεται στα δικά της ψυχικά βάθη κι εκφράζεται στα ίδια σκοτάδια της νύχτας πίνοντας γέλια του δρόμου μαζί με αλήθειες και ανθρώπινους θυμούς, αφήνοντας πάντα την πόρτα των σκέψεων της μισάνοιχτη να μοιάζουν φαινομενικά όλα ετούτα σε μια ακίνητη γραφή, αλλά τόσο ευέλικτη που οδηγεί τις σκέψεις σε νέες κατευθύνσεις υποβάλλοντας μας να ψάξουμε και να προβληματιστούμε, στο δικό της ποιητικό μύθο.

Υπερεαλισμός μέσα από συναίσθημα… αυτός είναι ο όρος που δίνω στη τελευταία της ποιητική συλλογή, Εις Άτοπον από τις εκδόσεις Μανδραγόρας και τούτο γιατί με πεποίθηση στέκει νηφάλια στο χάος των λέξεων με μια τεχνική αρτιότητα που είναι το προσόν της έκφρασης της, αποδεικνύει πως στέκεται σήμερα ως η συνεπέστερη εκπρόσωπος της υπερεαλιστικής έκφρασης.

Βιογραφικό Νιόβης Ιωάννου

Η Νιόβη Ιωάννου πέρασε τα παιδικά κι εφηβικά της χρόνια στο Ναύπλιο. Ασχολήθηκε με το παιδικό θέατρο και τη διδασκαλία γαλλικών.

Η πρώτη της ποιητική συλλογή «ΦΩΣ-2» εκδόθηκε το 2013 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

Η δεύτερη «Σε στΗχο πλάγιο και μόνο» τo 2014 από τις εκδόσεις «οσελότος».

Έχει συμμετάσχει σε ποιητικές ανθολογίες.

Ποιήματα και πεζά κείμενα της έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και εφημερίδες.

Θεατρικό έργο: «Μην έρθεις απόψε», μονόλογος, ανέβηκε το χειμώνα 2016-2017

Ραδιοφωνικός Παραγωγός, Symban World Radio, Australia στην εκπομπή «Μέσα από Σένα»

http://www.iart.gr/niovi-ioannou-is-atopon-piitiki-sillogi/

«Amour fou» – Δημήτρης Βαρβαρήγος (νέο βιβλίο)

35800784_2142402709323386_662585987733389312_n

Τριάντα επτά ανεπίδοτες επιστολές γραμμένες από μια αδιόρατη ανάγκη να κατακτηθεί η ψυχή από το Αθώο Κόκκινο μιας αγάπης.

Η αγάπη προσφέρει τη δυνατότητα για νέες ανακαλύψεις… για καινούριες ιδέες κι απρόβλεπτες καταστάσεις. Διαιωνίζει τη διάσταση της παιδικότητας.
Διπλασιάζει το χρόνο… ετοιμάζει τον κόσμο του αύριο… ανοίγει δρόμους στην αληθινή επανάσταση των συναισθημάτων.

Ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θεία τρέλα, από μια ακατανίκητη επιθυμία να συμπορευθούμε με τους Θεούς, όντες σε παραλήρημα.
Πλάτων

Απόσπασμα

Να είσαι ό,τι θέλεις, αλλά με όλη σου την ψυχή.

Ημέρα Δεύτερη
ψυχή

Έλα τώρα να σου πω… κι έχω τόσα πολλά που δεν πρόλαβα. Άκου…
Είναι φορές που ηρεμεί η ψυχή μου. Τρέχει ο νους σε άλλους στοχασμούς· κι αυτό γιατί φοβάμαι να εκφράσω την πηγή του φόβου. Ο έρωτας έχει απαιτήσεις κι αυτές γοητεύουν και σκλαβώνουν, κατακτούν κι αιχμαλωτίζουν… Η πλατωνική ορμή δεν φοβάται, ακολουθεί και μένει μόνο στις αισθήσεις που σκαρώνει ο νους και οι ανάγκες της σάρκας.
Πόσο είναι παράξενο, να αισθάνομαι τόσα πολλά· κι όμως να καταπνίγω τον πόθο και να προσμένω από εσένα το πρώτο βήμα. Την πρώτη έμπρακτη επαφή. Να έρθεις κοντά μου, ν’ αφήσεις γυμνό το ευλύγιστο κορμί σου, να με κοιτάξεις βαθιά, να με φιλήσεις απαλά με τα κόκκινα χείλη σου, τα σημάδια τους ν’ αφήσεις στα δικά μου. Να ενωθούμε όπως και όσο οι αντοχές δύνανται ν’ αφήσουνε πάθος να κατακτήσει κ’ η απόλαυση να χαριστεί σε κάθε ανάσα.
Έτσι να σε γευτώ ατόφια, να ψέγω κάθε σου μόριο, κάθε κρυφό σημείο σου να κάνω δικό μου. Να μετρώ τις ανάσες και τα ηδονικά σου ξεσπάσματα. Να φωνάζεις, να εκλιπαρείς να μη σταματήσω.
Μη σταματάς.
Να μη σταματήσει η αφή να ψέγει τη σάρκα.
Μη σταματάς.
Να μη σταματήσει η ουσία να χάνεται μέσα σου. Να χάνεται μέσα σου κάθε ικμάδα μου· και να χαμογελάς πλέρια ικανοποίησης· και να κλαις από ένταση· και να γελάς από ευχαρίστηση· και να φωνάζεις. Έλα, γύρε επάνω μου, φίλα με, μάτωσε με.
Είναι μέρες που ο πόνος γίνεται αβάσταχτος στην έλλειψη. Φαρμάκι η απουσία· κι αρχίζει ο πλάστης νους, απ’ την αρχή να αναδημιουργεί τις μνήμες. Να αγγίζει παντού δίχως αιδώ, διαμελισμένες σάρκες και να παρασύρεσαι στους ήχους της σιωπής, το ίδιο μαγεμένα.
Έρποντα σώματα, υπερβολικά σώματα, μυστήρια σώματα επιθετικά, εισδύουν παλεύοντας στις γλυκερές τους θάλασσες, γεύονται τον ξυπνημό των ασκητικών τους πόθων, κι άπραγα κι ανοικτίρμονα στην τελευταία εκπνοή σαν γλιτωμένοι ναυαγοί στους ομφαλούς της αυθεντικότητας τους ξεψυχούνε.

«Amour fou» – Δημήτρης Βαρβαρήγος
Εκδόσεις Anima

http://www.iart.gr/amour-fou-dimitris-varvarigos-neo-vivlio/

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΟΥΣΟΥ…ΠΡΟΕΔΡΟΥ Ε.Ε.Λ.ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΥΛΑ ΜΕΜΟΥ ΄΄Στο βράχο της Ανδρομέδας΄΄-εκεί που συναντιέται ο έρωτας,ο θάνατος, το δάκρυ της θάλασσας-΄΄–ποίηση- έκδοση ΄΄Ελευσις και Υδράνη΄΄ Αθήνα 2018- της Β..Ο..Υ..Λ..Α..Σ…. Μ..Ε..Μ..Ο..Υ..

35932204_2142370432659947_7671003043118186496_n

Ένας οδοιπόρος της ζωής-είναι η ποιήτρια–ένας αμετάθετος κρίκος δημιουργίας,με ζώσα πηγή την καθημερινότητα. Ένας οδοιπόρος οραμάτων-μνήμης-συλλογισμού-κοινωνικής ανταπόκρισης και κοινωνικής συνεπικοινωνίας.Το συναίσθημα πολύτροπο και δυναμικό,και άλλοτε με οδυνηρές -βιωματικές-συνιστώσες πραγματικότητας. γράφει ΄΄ και θα αντέξω τον χρόνο της αναμονής // Ξόδεψα τη φτήνια της ψυχής σου // στο δασύ περιβόλι των απόκοσμων αισθήσεων΄΄ Ένας συνεχιζόμενος ταξιδευτής είναι η ποιήτρια, βολιδοσκοπώντας πάντα και ταυτόχρονα τον έσω άνθρωπο και το κοινωνικό γεγονός,έτσι το βίωμα γίνεται ένας καταλυτικός κρίκος δημιουργίας και δεσμός της ζωής. γράφει ΄΄Θεέ μου // ναύλωσα ερπύστριες ανακωχής ΄΄ Γνωρίζει την αλλοτρίωση της συναισθηματικής και ερωτικής λύτρωσης, γνωρίζει το πεπερασμένο της πρόσκαιρης και εισπρατώμενης -αισθητικής- απολαβής της ζωής,γνωρίζει το πεπερασμένο κάθε λυτρωτικής ανέλιξης– κοινωνικής και συναισθηματικής,γιατί το βίωμα -για την Βούλα Μέμου – είναι η γέφυρα,ο πορθμός, το αναστοχαστικό μπόλιασμα της καθημερινότητας, ένας δίαυλος και μία μόνιμη πηγή δημιουργίας και προσανατολισμού, για ένα πιο σίγουρο αυριανό και αισιόδοξο βηματισμό στη ζωή. Εκλεκτή φίλη-ποιήτρια Βούλα Μέμου—καλοτάξιδο και καλοπόρευτο το βιβλίο σου –στη ζωή και στην ποίηση. Κώστας Καρούσος– πρόεδρος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. —–Αθήνα 12 / 5 / 2018 —–

https://memou-voula.blogspot.com/2018/05/blog-post_27.html

Το δίκαιο την εποχή του Βυζαντίου Φιλολογικός Ιστότοπος

35821851_2142438642653126_7010151139840622592_n

Α.Στο πλαίσιο της χρονικής οριοθέτησης της αρχής και του τέλους της βυζαντινής περιόδου και ασχέτως του γεγονότος ότι, το τέλος της βυζαντινής περιόδου οριοθετείταισαφώς με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, ενώ, ως προς την έναρξη, υποστηρίζονται διαφορετικές απόψεις, αντικειμενικό γεγονός που απορρέει από τις ιστορικές μελέτες, συνιστά το ότι το δίκαιο και η απονομή αυτού, στην μεγάλη αυτή ιστορική περίοδο, διαφοροποιείταισημαντικά από την πρώϊμη (4ος– 6οςμ.Χ. αιώνας) μέχρι τη μέση βυζαντινή περίοδο (6ος, 7ος έως το 1204, όπου ανακαταλαμβάνεται η Κων/πόλη από τους Λατίνους)και την υστεροβυζαντινή (1261 – 1453 μ.Χ.), όπου, πλέον, υφίσταται σημαντικές αλλαγές.

Οφείλουμε, ωστόσο, να επισημάνουμε ότι, λόγω της έκτασης της χρονικής περιόδου και των διάφορων ιστορικών γεγονότων που αυτονόητα ακολουθήθηκαν από αλλαγές στο κοινωνικό, διοικητικό, οργανωτικό και κυρίως δικαιοδοτικό πλαίσιο, η κάλυψη ενός τόσο σημαντικού θέματος δεν μπορεί πλήρως να αναπτυχθεί στα πλαίσια μιας συνοπτικής εισήγησης, όπως η παρούσα,

Κατ’ αρχήν, για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε την πορεία διαμόρφωσης του βυζαντινού δικαίου, θα πρέπει να εστιάσουμε στο γεγονός ότι υπήρξαν συγκεκριμένοι παράγοντες διαμόρφωσης αυτού, στα πλαίσια των αιώνων της ιστορικής εξέλιξής του.

Το Ρωμαϊκό Δίκαιο, αποτέλεσε τη βάση, πάνω στην οποία αρχικά στηρίχθηκε και εξελίχθηκε το βυζαντινό δίκαιο. Σημαντική, επίσης, η επίδραση της διαμορφωμένης ελληνικής νομικής παράδοσης, που είχε, ήδη, παγιώσει τον τρόπο δομής του δικαίου και απονομής αυτού από την ελληνιστικήακόμα περίοδο στις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η οποία απέκτησε ιδιαίτερη σημασία μετάτην ίδρυση της Κωνσταντινούπολης και τον ορισμό της ως πρωτεύουσας το έτος 330 μ.Χ..

Ο Χριστιανισμός, η νέα θρησκεία αποτέλεσε σημαντικό εξίσου παράγοντα διαμόρφωσης του βυζαντινού δικαίου, δεδομένου του ότι σταδιακά, αλλά με σταθερά επεκτατικούς ρυθμούς μεταβλήθηκε σε επίσημη θρησκεία της Αυτοκρατορίας και επηρέασε το δίκαιό της. Επίσης, καταλυτικό παράγοντα αποτέλεσε και η ελληνικήγλώσσα, όπως και αυτή διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε, με αποτέλεσμα από τον 5ομ.Χ. αιώνα και ακολούθως να θεσμοθετηθεί ως η κύριαγλώσσα σύνταξης και δημοσίευσης κάθε νομικού κειμένου, νόμων, διατάξεων, επισήμων αποφάσεων και άλλων συναφών, ενώ ακόμα και τα προγενέστερα κυρίως νομικά κείμενα και οι διατάξεις μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα.

Β. Στο Βυζάντιο, σε όλη την ιστορική περίοδο, ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ αναγνωριζόταν ως η πηγή και ο φορέας όλων των εξουσιών. Αυτός αποτελούσε τον φορέα – κύριο του δικαίου και ο ίδιος ήταν ο ανώτατoς δικαστής όλων. Κατά συνέπεια, στ’ όνομα του αυτοκράτορα γινόταν η απονομή της δικαιοσύνης και μάλιστα από συγκεκριμένες διοικητικές υπηρεσίες και τους επικεφαλείς αυτών.

Σημαντικό, επομένως, στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ και δεν αναγνωρίζεται η διάκριση των εξουσιών, αφού η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Αυτοκράτορα, ο οποίος απονέμει και το δίκαιο ως φορέας αυτού. Μάλιστα, πρέπει να επισημανθεί ότι, μέχρι και τον 6οαιώνα μ.Χ., δεν υπήρχε ο θεσμός των δικαστών με την ουσιαστική και δικονομική έννοια του όρου που αποδίδουμε σήμερα.

Γ.Ο Ιουστινιανός A’, γνωστός και ως ο Μέγας Ιουστινιανός, [ο οποίος διατέλεσε αυτοκράτορας από το έτος 527μ.Χ. μέχρι και το έτος 565μ.Χ., όπου και απεβίωσε], επιδίωξε, όχι απλάν’ αποκαταστήσει την αυτοκρατορία στα παλιά της ευρύτερα γεωγραφικά όρια, αυτά, δηλαδή, του 3ουμ.Χ. αιώνα, αλλά, επιπλέον, προσανατολίστηκε προς το σκοπό επίτευξης μιας πλήρους αναδιάρθρωσης της διοίκησης, αλλά και του δικαίου συνολικά, ώστε η αυτοκρατορία ν’ αποκτήσει την παλιά δόξα της, στηριζόμενη, όμως, σε σωστούς και σύγχρονους θεσμούς.

Η μεγάλη προοδευτική εξέλιξη του δικαίου επήλθε, επομένως, την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, ο οποίος θεσμοθέτησε, για πρώτη φορά, τους δώδεκαανώτατους «επαγγελματίες» δικαστές, που είχαν ως μόνη αρμοδιότητα την εκδίκαση υποθέσεων, διαχωρίζοντάςτους από τους υπόλοιπους κρατικούς αξιωματούχους. Σε αυτούς τους ανώτατους δικαστές μπορούσαν να προσφύγουν τόσο ο αυτοκράτορας, όσο και οι κρατικοί λειτουργοί παραπέμποντας την εξέταση διάφορων υποθέσεων, όχι όμως οι πολίτες κατευθείαν.

Εξίσου σημαντική αλλαγήσυνιστά η θεσμοθέτηση της παρουσίας των ονομαζόμενων συνέδρων, παρέδρων, συμπόνων, ή συμβούλωνστο πλευρό των αξιωματούχων δικαστών, δεδομένου του ότι, πλέον, κατέστη σαφές ότι δεν ήταν εφικτό οι μέχρι και τότε αξιωματούχοι που ασκούσαν το ρόλο του δικαστικού λειτουργού, να έχουν την απαραίτητη και εξειδικευμένη νομική κατάρτιση. Οι σύνεδροιπροέρχονταν στην πλειονότητά τους από τους συνηγόρους, δηλαδή τους δικηγόρους, είχαν νομική κατάρτιση και συμβούλευαν ως προς το νομικό σκέλος των υποθέσεων τους δικαστικούς αξιωματούχους.

Σε περιφερειακό επίπεδο απονομής της δικαιοσύνης διατηρήθηκε ο θεσμός της απονομής αυτής από κρατικούς λειτουργούς, επήλθε, ωστόσο, σημαντική αναδιάρθρωση αυτής ως προς την κατεύθυνση της διοικητικής οργάνωσης και της νομικής κατάρτισης, ενώ η αρμοδιότητα άσκησης έφεσης κατά κάποιας απόφασης, ώστε να κριθεί αυτή σε δεύτερο βαθμό, παραχωρήθηκε αποκλειστικά στα δικαστήρια της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας.

Η αναγνώρισητου νομοθετικού έργου του αυτοκράτορα Ιουστινιανού έλαβε διεθνή χαρακτήρα, λόγω της σπουδαιότητάς του, λαμβανομένου υπόψη και του ιστορικού πλαισίου στο οποίο συντελέστηκε. Η γνώμη του ήταν ότι ένας αυτοκράτορας «δεν πρέπει να δοξάζεται μόνο με τα όπλα, αλλά και να οπλίζεται με τους νόμους, έτσι ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει σωστά την περίοδο της ειρήνης όπως και την περίοδο του πολέμου. Ο αυτοκράτορας πρέπει να είναι ο ισχυρός προστάτης του δικαίου, ακριβώς όπως είναι ο θριαμβευτής νικητής των εχθρών».Πίστευε, επίσης, ότι ο ίδιος ο Θεός έδωσε στους αυτοκράτορες το δικαίωμα να δημιουργούν και να ερμηνεύουν τους νόμους και ότι, συνεπώς, ο αυτοκράτορας επιβάλλεται να δημιουργεί τους νόμους και το περιεχόμενο αυτών, εφόσον το δικαίωμά του αυτό έχει θεϊκή προέλευση.

Δ.Αλλά, αυτονόητα, πέρα από τις διάφορες «ηθικολογικές» ή «θρησκευτικές προσεγγίσεις», για τον αυτοκράτορα συνέτρεξαν πιο σημαντικοί λόγοι για αυτήν την μεγάλη νομική μεταρρύθμιση, τους οποίους, λόγω της χαρισματικής προσωπικότητάς του, γρήγορα αντιλήφθηκε, επιδιώκοντας ακολούθως, την εκπόνηση ενός ευρύτατου και προοδευτικού νομοθετικού έργου, δεδομένου του ότι το Ρωμαϊκό Δίκαιο, την εποχή αυτή, βρισκόταν σε μεγάλη εννοιολογική και θεσμική παρακμή.

Ειδικότερα, τοΡωμαϊκό δίκαιο είχε αλλοιωθεί, είχε λανθασμένα κατακερματισθεί και κυρίως λανθασμένα ερμηνευτεί από τους νομικούς λειτουργούς της εποχής.

Το νομοθετικό έργο του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού υπήρξε και αναγνωρίστηκε ως κορυφαίοκαι για έναν επιπρόσθετο λόγο που δεν ήταν άλλος από το ότι οι νομοθετικές του μεταρρυθμίσεις σηματοδότησαν την περαιτέρω εξέλιξη του δικαίου, θεωρητικά και θεσμικά.

Πιο συγκεκριμένα, μέχρι και την εποχή του Ιουστινιανού ως νομικοί εφαρμοστέοι κώδικες χρησιμοποιούνταν ιδιωτικές συλλογές – συγγράμματα αμφιβόλου επιστημονικού κύρους και αντίστοιχης επιστημονικής και κρατικής αυθεντίας και αναγνώρισης, με αποτέλεσμα οι δικαστές να καταφεύγουν σε όλους τους κατά καιρούς αυτοκρατορικούς νόμους, αλλά και σε κείμενα της κλασσικής φιλολογίας.

Ο Ιουστινιανός ανέλαβε το έργο να συνθέσει σ’ έναν ενιαίο κώδικα, όλους τους αυτοκρατορικούς νόμους, καθώς επίσης και να αναθεωρήσει τα παλαιότερα νομικά συγγράμματα.

Πριν από τον Ιουστινιανό, σημαντικά νομοθετικά έργα που βοήθησαν την εκπόνηση του μεγάλου νομοθετικό του έργου αποτέλεσαν ο Γρηγοριανός Κώδικας(Codex Gregorianus), ο Ερμογενιανός Κώδικας(Codex Hermogenianus) και ο Θεοδοσιανός Κώδικας(Codex Theodosianus).

Το έργο του Ιουστινιανού προχώρησε εκπληκτικά γρήγορα και ο κύριος βοηθός και εμπνευστής του ήταν ο Τριβωνιανός. Ο Τριβωνιανός(500 – 542 μ.Χ.) ήταν βυζαντινός νομικός, στον οποίο ο αυτοκράτορας ανέθεσε την επίβλεψη και την οργάνωση της εκπόνησης του νέου βυζαντινού νομικού κώδικα.

Τελικά, το μήνα Απρίλιο του έτους 529μ.Χ. η συνολική αυτή επιστημονική εκπόνηση κατέληξε στον Κώδικα του Ιουστινιανού(Codex Ioustinianus), όπως ονομάστηκε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κώδικας του Ιουστινιανού χωριζόταν σε δέκαβιβλία και περιελάμβανε όλους τους αυτοκρατορικούς νόμους που εκδόθηκαν από την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού μέχρι και τον Ιουστινιανό και κατέστη άμεσα ο αυθεντικός, ισχύων και αδιαμφισβήτητος Κώδικας Νόμων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η πρώτηέκδοση δημοσιεύθηκε μετά από ένα χρόνο, δηλαδή το έτος 529μ.Χ., και ήταν ιδιαίτερα σημαντική, αφού αφαιρέθηκαν οι επαναλήψεις και τα περιττά μέρη των προγενέστερων νόμων, οι αντιφάσεις και ότι είχε περιπέσει σε αχρησία. Επίσης, έγινε θεματική κατάταξη, κατάτμηση όσων νόμων ρύθμιζαν περισσότερα αντικείμενα, τα οποία καταχωρήθηκαν κατά χρονολογική σειρά. Με τη δημοσίευση του Κώδικα, καταργήθηκαν όλοι οι προηγούμενοι αυτοκρατορικοί νόμοι.

Η δεύτερηεκδόθηκε το έτος 534μ.Χ., κυρίως, λόγω του ότι στο διάστημα αυτό είχαν εκδοθεί πολλοί νέοι νόμοι, ολοκληρώθηκε σε λίγους μόνο μήνες και περιελάμβανε 12βιβλία, παύοντας συνακόλουθα η ισχύς της πρώτης έκδοσης. Η τρίτηέκδοση δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί πιθανότατα λόγω του ότι απεβίωσε ο πρόεδρος της κωδικοποιητικής επιτροπής ο Τριβωνιανός.

Ο Τριβωνιανόςανέλαβε, ωστόσο, να αναθεωρήσειτα έργα όλων των κλασσικών Ρωμαίων νομομαθών (περίπου από το έτος 100 π.Χ. μέχρι το έτος 250 μ.Χ), συστηματοποιώντας το υλικό και αφαιρώντας όλες τις αντιφατικές ρυθμίσεις που υπήρχαν, τις επαναλήψεις, τα περιττά στοιχεία και μέρη και οτιδήποτε άλλο είχε περιπέσει σε αχρησία, ώστε να υπάρξει ακρίβεια και ασφάλεια δικαίου. Ο νέος αυτός Κώδικαςτελικά δημοσιεύθηκε μετά από εργασία τριώνετών, το έτος 533μ.Χ. και ονομάστηκε Digestum ή Πανδέκτης, χρησιμοποιούμενος αμέσως από τους νομικούς της αυτοκρατορίας, ενώ απαγορεύθηκε η χρήση των πρωτοτύπων κειμένων των Ρωμαίων νομομαθών. Το έργο αυτό ήταν σημαντικό, χωριζόταν σε 50βιβλία, είχε ιδιαίτερη πρακτική σημασία, εάν και δεν έλλειπαν κάποια αντιφατικά στοιχεία. Ήταν γραμμένο στη λατινική γλώσσα και διδασκότανστο 2ο, 3ο, και 4οέτος σπουδών της Νομικής Σχολής.

Ουσιαστικά ο Πανδέκτης διέσωσε και αναδιάρθρωσε το αυθεντικό Ρωμαϊκό Δίκαιο, ενώ παρείχε συγκεκριμένες κατευθυντήριες ρυθμίσεις για τη μετέπειτα εξέλιξη του δικαίου.

Επίσης το έτος 533μ.Χ. εκδόθηκε ένα νομικό εγχειρίδιο που προοριζόταν αρχικά για τους σπουδαστές της νομικής επιστήμης, το οποίο όμως αναγνωρίστηκε και ως νόμος του κράτους. Ήταν χωρισμένο σε τέσσερα βιβλία και ονομαζόταν Εισηγήσεις(Institutiones), δηλαδή διδασκαλίες. Οι Εισηγήσεις περιελάμβαναν το ισχύον μέχρι και τότε δίκαιο σε απλή, αλλά και ακριβή διατύπωση, ήταν γραμμένες στη λατινική γλώσσα και διδάσκονταν στο πρώτοέτος Σπουδών της Νομικής Σχολής.

Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αναφερθούν και τα διατάγματα που κυκλοφόρησαν μετά το έτος 534μ.Χ. και ονομάζονταν “Νεαραί“, ή «Νεαρές» ή «νέοι νόμοι» (Novelae), οι οποίοι νόμοι ήταν γενικού περιεχομένου και εκδόθηκαν μετά την προαναφερόμενη κωδικοποίηση. Οι περισσότεροι από τους νέους αυτούς νόμους του Ιουστινιανού (σε αντίθεση με τον Κώδικα, τον Πανδέκτη και τις Εισηγήσεις, που ήταν γραμμένοι στα Λατινικά)γράφτηκαν στην Ελληνικήγλώσσα, η οποία, ως κυρίαρχη γλώσσα στο ανατολικό τμήμα του κράτους, ήταν και η πιο κατανοητή. Τα διατάγματα αυτά ήταν από τα τελευταία εκπονήματα του νομοθετικού έργου του Ιουστινιανού και αναγνωρίζονταιευρέως ως μια πολύ χρήσιμη πηγή για την ιστορία της εποχής αυτής.

Το γεγονός αυτό, δηλαδή της επίσημης χρήσης της Ελληνικής Γλώσσας σε νομικά κείμενα του κράτους, υπήρξε μια σπουδαία πρωτοποριακή παραχώρηση στις επιταγές της πραγματικότητας από έναν αυτοκράτορα που ζούσε ακόμα στο ιστορικό πλαίσιο των θεσμών της ρωμαϊκής παράδοσης και συνεπώς της αναγνώρισης της παγιωμένης χρήσης της λατινικής γλώσσας ως επίσημης κρατικής γλώσσας.

Ως προς το γεγονός αυτό, στα πλαίσια έκδοσης ενός νόμου, ο ίδιος ο Ιουστινιανόςανέφερε: «Δεν γράψαμε το νόμο αυτό στην ντόπια λατινική γλώσσα, αλλά στην ομιλούμενη ελληνική με το σκοπό να γίνει εύκολα κατανοητός από όλους».

Δυστυχώς, επίσημη συλλογή των «Νεαρών» δεν έχει διασωθεί. Η πιο γνωστή ιδιωτική συλλογή είναι η Συλλογή των 168Νεαρών, η οποία περιέχει τις νεαρές του Ιουστινιανού και επτά ακόμα διαδόχων του σε χρονολογική σειρά.

Ε.Η σημασία της Ιουστινιάνειας νομοθεσίας ήταν τεράστια για την πορεία της εξέλιξης του δικαίου, αφού αποτέλεσε τη βάση για όλες τις μετέπειτα αλλαγές τόσοστη βυζαντινή αυτοκρατορία, όσοκαι σε πολλά δυτικά ευρωπαϊκά κράτη που υιοθέτησαν τους νόμους του Ιουστινιανού ως βάση, κυρίως, για τη διαμόρφωση του αστικού δικαίου τους.

Στο πλαίσιο του νομοθετικού του έργου ο Ιουστινιανός αναδιοργάνωσεεπιτυχώς και τις νομικές σπουδές, που από την εποχή αυτή και ακολούθως διαρκούσαν πέντεέτη, ενώ κατέστησε κέντρα σπουδής της νομικής επιστήμης την Κωνσταντινούπολη, τη Ρώμη και τη Βηρυτό. Αντικατέστησε, επίσης, τα βιβλία που διδάσκονταν με σύγχρονα συγγράμματα που αφορούσαν τη νομοθεσία που ο ίδιος συνέταξε.

Παρά το γεγονός ότι ο Ιουστινιανός ήθελε να συγκεντρώσει όλους τους νέους νόμους σε ένα ενιαίο έργο, η επιθυμία του δεν πραγματοποιήθηκε, αν και εκπονήθηκαν ορισμένες ιδιωτικές συλλογές τους. Οι Νεαραί θεωρούνται ως η τελευταία εκδήλωση του νομοθετικού έργου του Ιουστινιανού και χρησιμεύουν ακόμα και σήμερα, όπως επισημάνθηκε, ως μια από τις κύριες πληροφοριακές πηγές για την ιστορία αυτής της εποχής, αλλά και της εξέλιξης του δικαίου και της νομικής επιστήμης γενικότερα.

Ο Ιουστινιανός, όπως προαναφέρθηκε, σκόπευε να δημιουργήσει μια ενιαίασυλλογή, με τον Κώδικα, τον Πανδέκτη, τις Εισηγήσεις και τις Νεαρές, κάτι το οποίο δυστυχώς, δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί στη διάρκεια της βασιλείας του. Πολύ αργότερα, στο Μεσαίωνα (αρχές του 12ουαιώνα), ξαναζωντάνεψε στην Ευρώπη η μελέτη του Ρωμαϊκού Δικαίου, και το συνολικό νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού έγινε ευρέως γνωστό ως Corpus juris civilis. Με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά, πέρασε και στη σύγχρονη ιστορία το νομοθετικό έργο του, δεδομένου του ότι πολλές χώρες το υιοθέτησαν και αποτέλεσε τη βάση για τη νομοθεσία όλων σχεδόν των πολιτισμένων κρατών.

********************************************************************************

ΝΑΤΑΣΑ ΚΟΝΤΟΛΕΤΑ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ – ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΡΙΑ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΡΙΑ ΕΝΗΛΙΚΩΝ – E–LEARNINGMENTOR– ΝΟΜΙΚΗ ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ ΚΕΝΤΡΩΝ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ

Είναι δικηγόρος, ποιήτρια-συγγραφέας. Κάτοχος τίτλων μεταπτυχιακής ειδίκευσης στην Ηγεσία, Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης, στην Εκπαίδευση Ενηλίκων, στην Δια Βίου και Εξ ‘ αποστάσεως εκπαίδευση, στην εξειδικευμένη Μετάφραση και νομική ορολογία, στη Διοίκηση Προσωπικού, στη Ναυτιλιακή Διοίκηση και Ασφάλεια, στην Κανονιστική Συμμόρφωση Οικονομικών Δραστηριοτήτων, στο Εργατικό Δίκαιο, στην Εγκληματολογική Ψυχολογία, στην Ορθόδοξη Θεολογία και Ζωή και στις βασικές αρχές Διαπροσωπικής Επικοινωνίας.

Kostas Kapelouzos ΜΑΝΝΑ!

15622429_1875124946051165_6757613955485228381_n (1)

Μάνα! στης αγκαλιάς σου μ’ έκλεισες τ’ απάνεμο λιμάνι,
με πότισες από του κόρφου σου τη θεία πηγή, το γάλα-μάνα,
και κει φτερώθηκα και γίνηκα μίαν αυγή πουλί που ψάχνει
να βρει το δρόμο της ζωής, κι έφτασα ως τα ουράνια.

Ω, το φιλί σου μάνα μου, ιερή ανατριχίλα και παθιασμένη αγάπη,
ως την ψυχή μου έφθανε, πλημμύριζε σαν το νερό με πάθος,
κι ωσάν το γέλιο τ’ ορθρινό -να γλυκανθίσει μάνα μου η αγάπη-
να βρω το δρόμο το σωστό, να μη χαθώ σε δρόμο λάθος.

Στο φως των άστρων μ’ έλουζες, με τ’ άφραστά σου λόγια
πύργωνες μέσα, τους σκοπούς, σαν τον λυράρη, και ως πέρα…
με ταξιδεύανε και με μαγεύανε όπως τα ωραία κοπελούδια
κι ομόρφαινε η πλάση γύρω μου θεά μου, μάννα και μητέρα.

Μάνα, ένας θεός Απόλλωνας, σε προίκισε μ’ άφθαστη μελωδία,
κι έγινες η ψυχή κι η ζωγραφιά εσύ, των άφθαρτων Ελλήνων.
Της ομορφιάς τον άνεμο φύσηξες μέσα στην ψυχή μου.
Φεγγοβολή κι αστέρι, αηδόνι της χαράς, σαν τη ψυχή των Σαλαμίνων.

Μάνα, αητέ με τα πλατιά φτερά, το φως σου, φωτολάμπει.
Σαν τα ψηλά βουνά να ζεις, ν’ ανθίζεις πάντα, ω μάννα
και τ’ ανθοκλάδια σου,εμείς, μαλάματα, χαμόγελα και θάμπη,
να είμαστε μανούλα μας, να πλέκουμε για σένα τον παιάνα.

Που θα υμνεί ηρώισσα όλα τα κατορθώματά σου στους αιώνες,
και την αγάπη σου, στα πέρατα του κόσμου να τη λεν οι λαλητάδες,
τραγούδια να την κάνουνε κι όπως των αρχαίων ναών οι κολώνες
να στέκουνε αγέρωχες στο χρόνο, για να σε τραγουδούν οι ποιητάδες

Μάννα, σαν του ροδιού το χρώμα ήτανε το φιλί σου!
Θαυματουργά τα λόγια σου, σαν θείες ανατριχίλες
καθώς ξυπνούν τις μνήμες μας, κι η ευχή σου,
σαν τις μοσχοβολιές της άνοιξης,που ξεπερνούν τις χίλιες.

Της Ψάπφας τη γλυκόλαλη λες και ακώ κιθάρα
σαν τότε, που μας έλεγες, το ωραίο το παραμύθι,
κι όλο ξυπνούσε μέσα μας η παιδική λαχτάρα
σαν τον ωραίο Ήρωα οπού ξεσήκωνε τα πλήθη.
Kostas Kapelouzos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ Αφιερωμένο στη Μητέρα μου !! το ποίημά μου- Ε.ί.δ.ε.ς ; και στους φίλους-ες του fasebook– με τα φτερά τους –ανοιχτά και Αρμυρο-Θαλασσο-Βρεγμένα !!!!!!

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Είδες πώς αδειάζει το φως της η νύχτα ;
-πώς λιχνίζει κι΄αργοκυλούν τ΄αστέρια
θαμπά και μεσούρανα πάνω στα μάτια σου ;

Σ΄ένα φρύδι-πέργουλας με κανάκεψες
Σ΄ένα φρύδι-σύνορο με ταξίδεψες
σ΄ένα φρύδι-πέλαγο με ξεπλάνεψες,

Στις γή΄ι΄νες αναρριχήσεις των ματιών σου
μ΄ένα φρύδι φως, πότε μπολιάστηκες ;

Κώστας Καρούσος
Από το βιβλίο μου ΄΄Ρωτήματα Ψυχής ΄

ΜΗΤΕΡΑ ποίηση : Ilias Papakonstantinou

20431609_1982317838665208_503244111901809964_n

Πέτρινα σκαλοπάτια αιώνων τρώει το στόμα της μάνας,
με τα γιγάντια χέρια της σηκώνει το σπίτι συθέμελα, γυρίζει το,
πάντα αέρα να βρίσκουν τα παραθύρια.
Χαμογελούν τ’ αγριόχορτα στο σκύψιμο
κι η άμπελος ανθίζει στο πάτημα της,
τη σκέψη που φθείρει κυλά, μη σπιτώσει σ’ άλλο κήπο.
Χιλιάδες οι γεννήσεις σταρένια η ματιά ,
χωνεύει φωνές παιδιών κι άλλων παιδιών, ραπίσματα και σκέψεις.
Σύγκορμη αγναντεύει την αυγή ν’ αρπάξει ηλιαχτίδες,
να τις χαρίσει απλόχερα σε μας και σε αυτούς που λείπουν.
Σύρμα στα δάχτυλα κυλά, σφιχτοδένει λίθους,
άκρατο οίνο, μέλι και κερί, προζύμι αιώνων
γνέθοντας επιδέξια για να σκεπάσει κόσμους.
Χρώματα γεννά ο αργαλειός της, το στημόνι σαν γυρνά
μετράει τις θάλασσες που πλέκει στην ψυχή μας.
Στ’ ανοίκιαστα βλέφαρά της πώς χωράνε όλοι;
Πίσω απ’ τις κόρες των ματιών σωπαίνει το ουρλιαχτό της,
υγραίνουν και στερεύουν με μιας τα πέλαγά της
να ΄ναι ορατά μόνο απ’ αυτήν, τρίχα μη μας στενέψει.
Μέσα τους, μόνο μέσα τους αντικατοπτρίζει
το μαρμάρινο πρόσωπο της τον ήλιο,
τους ήλιους, που τρυπώνει στα δωμάτια
κι έναν μεγάλο στην αυλόπορτα ν’ αστράφτει.
Τούτη η αφή απλήρωτη θα μένει όσο ανασαίνει.
ΗΛΙΑΣ Δ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΜΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕΣ…

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Μάνα ,ό,τι μου έλεγες
το έζησα στα χρόνια
με στίχο και με προσευχή
και της ζωής τ’ αηδόνια.

Ποτέ μου δε μετάνιωσα
αν μες στην αντηλιά μου
διάλεξα λόγο ταπεινό
ν’αφήνω τη λαλιά μου.

Κι όταν περίσσευε η φωτιά
και η βουή τ’ανέμου
μάνα σε αναζήτησα
σαν κιότεψα Θεέ μου!

Κι όταν στης νύχτας τη σκιά
και στο πυκνό σκοτάδι
ο τρόμος έφερνε τριγμούς
εσύ ήσουνα το χάδι!

Ω, μάνα αγάπης και δική
και «Μάνα όλου του Κόσμου»
όλη η δύναμή μου εσείς
κι όλο το φως εντός μου!

Θεόδωρος Σαντάς,11-5-2018