Αρχείο

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΝ …!

39002441_2200748393488817_5901136604864446464_n

Στη Soula !

Απάνω από τα κύματα 
τα πέλαγα της Κρήτης
μαζί μου σ´ονειρεύτηκα
πάνω απ´ τον Ψηλορείτη
Ήντα,* μαζί πετούσαμε
απάνω τση φτερούγες
ότι εσυ καθόσουνα
και μου γλυκο μιλούσες

Νικόλας Αλεξανδρινός Αθήνα 12/8/18

Στον Νικόλα !

Χίλιες μου φέρανε
ευωδιές,
τα κύματα, ο αγέρας
κι ένα κάλεσμα ακριβό
ενος καλού μου φίλου.
Δροσιά Μαίστρου έφερες
στου Κάστρου τα σοκάκια
στο χώμα τούτο που πετά
βλαστούς, φιλίας φύτρα
η καλοσύνη είναι Αρετή
κι η φιλία Αξία.

Soula Maropaki Ηράκλειο 12/8/18

 ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ  !

Απάνω από τα κύματα
τα πέλαγα της Κρήτης
μαζί μου σ´ονειρεύτηκα
πάνω απ´ τον Ψηλορείτη

Χίλιες μου φέρανε
ευωδιές,
τα κύματα, ο αγέρας
κι ένα κάλεσμα ακριβό
ενος καλού μου φίλου.

Ήντα,*μαζί πετούσαμε
απάνω τση φτερούγες
ότι εσυ καθόσουνα
και μου γλυκο μιλούσες

Δροσιά Μαίστρου έφερες
στου Κάστρου τα σοκάκια
στο χώμα τούτο που πετά
βλαστούς, φιλίας φύτρα
η καλοσύνη είναι Αρετή
κι η φιλία Αξία.

Νικόλας Αλεξανδρινός , Soula Maropaki

Ήντα:* ιδιωματικός τύπος της ερωτημ. αντων. τι;..

Φωτογραφία, Αμαρυλλίς : Συμβολίζει, Πνευματική ποίηση

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ! ΕΥΧΗ

36189149_2149612395269084_2860859634053283840_n

Της πλάσης όλη η ζεστασιά
κι όλη η ομορφιά της
να είναι θεία πρόνοια
κι εσύ το μέλημά της.

Θεόδωρος Σαντάς

ΜΕ ΤΟ ΔΕΟΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΑΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Μόνος, στο φαρδύ μπαλκόνι ,«σκοπών και σκοπούμενος»*
όπου ο ήλιος γίνεται ακατάληπτο θαύμα
και των ανθρώπων το δέος 
αιωνιότητα του απερινόητου.
Μια τριανταφυλλιά ,δυο χρόνια απότιστη
να επιμένει ν’ανθίζει, μια χελιδόνα να αναπολεί
τη χαμένη της ευτυχία, και των Ιμαλαΐων
ο κέδρος να γέρνει επικίνδυνα .
Κάθομαι εδώ ,με την ομήγυρη των πουλιών
σαν σε κάβο που ακούς ,τον δικό σου τον ρόχθο.
Καθένας ,ένας κόσμος ορατός και αόρατος
μικρός και μεγάλος ,φεύγει…και το κενό
φευ ,πολλαπλασιάζεται.
‘Όμως εγώ εκεί ,συναξαριστής της μοναστικής
των Καλοκαιριών, στην ποίηση
που αντικαθιστά το ένα ,με τ’άπειρο
και εισπνέει τον λιβανωτό
των ανέμων.
Κάθομαι σαν όσιος στη σκήτη του
σαν άνθρωπος που αποπειράται να σμιλευτεί
με των προγόνων τις λέξεις
με « όττω τις έραται**»
χωρίς παραγώγους κι ολοκληρώματα.
«Πάντα τα εσκεμμένα εμοί επιμελώς ητοίμασται»***
με γραφές του Ομήρου του Θουκυδίδη ΄
και του Ελύτη

Θεόδωρος Σαντάς, Χρυσόπετρα Κιλκίς,6-8-2018

*εξετάζων κι εξεταζόμενος
**αυτό που κανείς αγαπά πολύ
***Όλα όσα έχουν εξετασθεί από μένα , με επιμέλεια έχουν ετοιμασθεί
σκοπ-εόμαι-ούμαι. παρακέμενος έσκεμμαι
ετοιμάζομαι ,παρακ ητοίμασμα

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Αύγουστος 8, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

Alexandra Zambà Μετά τον θάνατο, η θάλασσα

38734212_2196699143893742_3068516586940792832_n

Μετά τον θάνατό σου ασπόνδυλοι φορέσαμε κοχύλια
βάψαμε χέννα τα μαλλιά με μαύρη κιμωλία τα μάτια
στη θάλασσα όπου η πνοή είναι η ίδια η ψυχή
γυρέψαμε όστρακον να γράψουμε τον ξορκισμό

Ριχτήκαμε στα βάθη σε στρώμα όλο καρφιά
η ανάσα χτυπούσε ράβδος τη καρδιά γοργά
γοργά
σφεντόνα το σώμα στην άπνοια – αργά αργά
στάζουν αίμα τα ξεπλυμμένα μου μαλλιά
Αργά
στα βάθη των ματιών σου ο χάρος ακίνητος
κάτω απο τα βλέφαρα κοιτάζει άφατος

Αλεξάνδρα Ζαμπά απο»Κατρακυλούν πέτρες»
……………………………………………..
Dopo la morte, il mare

Dopo la tua morte invertebrati vestiamo conchiglie
tinti i capelli di henné con gessetto nero gli occhi
al mare dove respiro e anima sono lo stesso
cerchiamo capesante per scrivere l’esorcismo

Ci gettiamo sui chiodi del profondo pagliericcio
il respiro si alza asta a battere il cuore in fretta
in fretta
fionda il corpo nell’ apnea- lenta lentamente
a grondare sangue sciabordio dei mei capelli
Lentamente
in fondo ai tuoi occhi la morte immobile
sotto le palpebre a guardar indifferente

Alexandra Zambà da «Rotolano pietre»
…………………………..
Foto:Bolinus brandaris from the Pliocene of Cyprus

Σοφία Περδίκη

38858634_2196705573893099_2000788984170545152_n

Μίλησα
για τις μέρες εκείνες
τις ριγμένες στο κενό
με τα μαλλιά τους υγρά
νοτισμένα από της πτώσης
την εναιώρηση
μέσα σε σύννεφα καπνού
που τέντωναν τη μέση τους
κάνοντας νωρίς κάθε πρωί
μιαν ιλιγγιώδη ανακυβίστηση
ένα ταξίδι ως τον ήλιο
με τη λεκάνη γέφυρα
που τη διέσχιζαν ακτινωτές
προφάσεις
και τα χέρια παραπήγματα
γερά επιχειρήματα μπηγμένα
στου εδάφους το οδόστρωμα.

Έστρεψα την προσοχή
στις εκφράσεις εκείνες
που κολλούν στις τέσσερις γωνίες
ενός κόσμου ρευστού
λόγια που τ’ αναμασούν τα στόματα
προσφέροντας στις έριδες τα βράδια
νοσήλια από ιαματικές πηγές.

Σοφία Περδίκη

Alexandra Bakonika ΟΙ ΘΑΜΩΝΕΣ ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ

38714518_2196686463895010_8166357143377674240_n

Σκαρφαλωμένο στην αρχή του δάσους
κάτω από ψάθες και πολύχρωμα λαμπιόνια,
ήταν το στέκι που έχει θέα
το βουνό και τη θάλασσα.
Με ανοικτές αγκάλες με υποδέχτηκαν
όταν ανέβηκα,
μαζί τους άρχιζε η σύναξη της νύχτας.

Εκεί στο πιο όμορφο μπαλκόνι αγαπημένε μου,
ήσουν και ήμουν η σάρκα που γυαλίζει
και υποβάλλει, η σάρκα που εξευγενίζει,
χαίρεται, και μαθαίνει να πεθαίνει.

THE HABITUES IN THEIR HAUNT
Situated high up on the edge of the wood/under straw tents and fairy lights/was the haunt that looked out/on the mountain and the sea/.They welcomed me with open arms/when I went up/the night ‘s get- together started with them.

There, on the loveliest balcony my love/you and I were the flesh that shines/and subdues, the flesh that ennobles,
enjoys and lears to die.

( «Lovers and lairs» βιβλίο με ανθολογημένα ποιήματά μου στα Αγγλικά,που εκδόθηκε στο Νέο Δελχί της Ινδίας από τις εκδόσεις Samkaleen Prakashan)

Είπε ο Ποιητής …

37886309_2182935105270146_2118476164732289024_n (1)

Σε λίγο οι λέξεις 
δεν θα μυρίζουν Ελλάδα
φλισκούνι και δίκταμο.
Το πεύκο δεν θα θροΐζει
τα Καλοκαίρια μας
και τα περβόλια της Παναγιάς
μια θλίψη θ’αφήνουν στον ύμνο τους….
Θεόδωρος Σαντάς

Όλγα Π. Αχειμάστου Χαμένες εστίες 26/7/18

37886230_2182916058605384_122352116340621312_n

Οιμωγή, κλαυθμός, θρήνος.
Βουβές οι ψυχές περιδιαβαίνουν
τα μαύρα κουφάρια των δέντρων,
τα άμορφα ερείπια που θυμίζουν εστίες,
τα κλειστά μονοπάτια που ορίζουν ανύπαρκτα όρια.
Εφιάλτης και Γούσιας συνόμωσαν
Όρκο καταστροφής.
Η Ειρήνη κι η Αρμονία
έλοιωσαν στην πύρινη λαίλαπα.
Διερράγη η αλυσίδα ζωής.
Άνομοι σκοποί υποβόσκουν
στη λήθη των χαμών.
Οι νεκροί πότε δεδικαίονται;;;

Όλγα Π. Αχειμάστου

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ‘’ Η ματωμένη πανσέληνος πάνω από το Μάτι ‘’

37961332_2182927671937556_1330055211548409856_n

 

Ο ήλιος έγειρε στου ορίζοντα τη δύση
Και το φεγγάρι στην ανατολή
Υπέρλαμπρο πανσέληνο κι αν δείχνει
Απόκοσμα σε λίγο θα χαθεί

Πίσω απ του κόσμου τη σκιά
Θαρρείς θλιμμένο εκείνο
Έκλειψη λέει ολική
Το αστεροσκοπείο
Είκοσι επτά παρασκευή
Του μήνα Ιουλίου
Χάνεται απ τον ουρανό
Κι απ’ τη σκιά του πίσω

Χάλκινοπόρφυρο λες βγήκε απ το καμίνι
Πως η καπνιά το έκρυψε απ την γη
Οι φλόγες απ το Μάτι και οι θρήνοι
Μαύρισαν του μάτωσαν την ψυχή

Φεγγάρι πύροχάλκινο
Σελίνι ματωμένη
Σαν των ανθρώπων την καρδιά
Στη γη την οικουμένη
Στο Μάτι όσα έγιναν
Τη νύχτα του θανάτου
Όταν οι γλώσσες της φωτιάς
Απ την Πεντέλη φτάνουν

Είδε το χάρο σαν του δράκου να γυρίζει
Τη πύρινη ρομφαία του εκεί
Να πυρπολεί με την ανάσα του τα σπίτια
Φλεγόμενους ανθρώπους στην ακτή

Είδε πολλά ανείπωτα
Το πύροκτόνο βράδυ
Και όσα ακολούθησαν
Μάτωσάν το φεγγάρι
Ψηλά στη σκέπη τούτης γης
Ακούει αχό σα θρήνο
Κλαίει του κόσμου η ψυχή
Μαζί με των ελλήνων.-

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ©

Νύχτα είκοσι επτά προς είκοσι οκτώ Ιουλίου 2018, με πολύ σεβασμό στη μνήμη των συνανθρώπων μας, σε εκείνους που χάθηκαν αδικα τη μοιραία νύχτα της 23-7-2018 .-

Βάσω Ιορδάνου Κοσμιδου Σαν αρχαία τραγωδία…

37913751_2182926151937708_6953153298870304768_n

Ματωμένο Φεγγάρι απόψε…
Ολόγιομη Πανσέληνος Θλίψης…
Πυρωμένα δάκρυα κραυγάζουν μέσα της
Και πως να την κρύψουν οι καμμένοι κορμοί δέντρων;
Και ένα γύρω τα άστρα σαν μοιρολογίστρες
σε ουράνια ορχήστρα…
Με διευθυντή τον Ύψιστο Πόνο.
Θεατής…
Ο Ανθρώπινος Πόνος να κραυγάζει.
.
.
27/7/2018
Βάσω Ιορδάνου Κοσμιδου