ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ

21034301_1993821630848162_7772019785898489458_n

Αναζητούμε το όνειρο
στην ποιητική του παράδεισου
το θαύμα στον Ποιητή
που καταλύει τον θάνατο
κι απελευθερώνει το φως.
Ποια ομορφιά μπορεί
να αντέξει τη νομοτέλεια
του χρόνου
ποιο χρώμα την άμπωτη των αιώνων;
Μόνο το αμόλυντο της ψυχής .
Κι αν στο δάκρυ σου βρεις
έναν λόγο καλό, κράτησέ τον
για στήριγμα ,πριν επιστρέψουν δριμύτεροι οι πραιτωριανοί !

Θεόδωρος Σαντάς

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 22, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

Νατάσα Κοντολέτα Ποιος μισεί…τον ευεργέτη του;

15171114_1862635760633417_1565416610327669628_n

Ας συλλογιστούμε το εξής σύνηθες, για τον ανθρώπινο βίο, «σκηνικό». Ξαφνικά η ζωή μας ανατρέπεται εξαιτίας ενός είτε λιγότερο, είτε περισσότερο επώδυνου γεγονότος που μας πλήττει είτε οικογενειακά, είτε προσωπικά, είτε επαγγελματικά, είτε οικονομικά, είτε ηθικά είτε και συνδυαστικά ακόμα σε σχέση με ορισμένα από τα προαναφερόμενα πλαίσια…

Τι κάνουμε τότε;; Προσφεύγουμε σε κάποιο ή κάποια προσφιλή πρόσωπα τα οποία εμπιστευόμαστε απόλυτα και τα οποία έχουμε πολλές φορές συνδράμει ηθικά και υλικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά κατά τον παρελθόντα χρόνο, χωρίς ουδέποτε να περάσει από το μυαλό μας ούτε η πιο τυπική σκέψη ανταποδοτικότητας στο ελάχιστο… και φυσικά ούτε η πιο μικρή υποψία προδοσίας της συναισθηματικής μας αφοσίωσης και της προσωπικής μας εμπιστοσύνης…

Και ιδού η απάντηση του προσώπου που πολλάκις ευεργετήθηκε από εμάς: όχι απλά στοιχειωδώς δεν μας συμμερίζεται ή προσπαθεί να δείξει την ελάχιστη κατανόηση, έστω και υποκρινόμενο, αλλά, προκειμένου να μας επιτείνει τον πόνο, μας κλείνει κάθε δίοδο οποιασδήποτε στοιχειώδους επικοινωνίας, πόσο μάλλον ελάχιστης ηθικής ή συναισθηματικής έστω στήριξης…, κοινώς «μας λακτίζει», ενώ εμείς μένουμε άναυδοι και συναισθηματικά ακόμα πιο φορτισμένοι, ερχόμενοι αναπόφευκτα αντιμέτωποι μ’ έναν έντονο ψυχικό πόνο που αδυνατεί να διαχειρισθεί ορθά η λογική μας σε συνδυασμό με την εμπειρία μας….

Μετά από λίγο ανακάμπτουμε συναισθηματικά, μέσω των μηχανισμών άμυνας την ύπαρξη και τον τρόπο ενεργοποίησης των οποίων συχνά οι ίδιοι αγνοούμε και τις περισσότερες φορές ζητούμε ή μάλλον προσφεύγουμε στη Θεία βοήθεια, υποσχόμενοι ότι θα γίνουμε έμπρακτα καλύτεροι άνθρωποι στο μέλλον… Και ιδού η άμεση ανταπόκριση και η επενέργεια της Θείας Πρόνοιας…

Εμφανίζεται ένα άτομο ή κάποια άτομα που ουδέποτε τα είχαμε ευεργετήσει, που ουδέποτε τους είχαμε δώσει «σημασία», που ουδέποτε είχαμε στοιχειωδώς επιδιώξει τον ελάχιστο κοινωνικό και διαπροσωπικό συσχετισμό μαζί τους και οι οποίοι, εντελώς αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη, μας συνδράμουν «λυτρωτικά»… Και όχι απλά μας συνδράμουν, αλλά μας στηρίζουν τόσο ανέλπιστα που αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι όλη αυτή η δοκιμασία ίσως, τελικά, να ήταν για το καλό μας…, αφού, όχι απλά απομακρυνθήκαμε από ψεύτικους ανθρώπους – με τυπικά προσωπεία εξασφάλισης μικρότερων ή μεγαλύτερων κάθε φορά συμφερόντων – , αλλά, επιπλέον και κυρίως, μας δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσουμε αυθεντικούς ανθρώπους με ειλικρίνεια, δοτικότητα, μαχητικότητα και ήθος…

Τα πράγματα αποκαθίστανται σιγά-σιγά, εμείς έχουμε οικειοποιηθεί αναπόφευκτα με το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που μας ευεργέτησαν και όλα κυλούν ομαλά προς την πλήρη ανάταξη όλων των δεδομένων της εφησυχαστικής μας καθημερινότητας, τα οποία είχαν ανατραπεί…

Ωστόσο, προς απογοήτευσή μας και εντελώς απροσδόκητα, «κάτι» αρχίζει  να μας ενοχλεί… Το πρόσωπο που μας ευεργέτησε δεν ήταν τόσο τέλειο όσο νομίζαμε.. Μας ενοχλεί «πάνω του» το α΄ το β΄ το γ΄…. στοιχείο ή χαρακτηριστικό! Η εικόνα του μας δημιουργεί μια κλιμακούμενη αρνητικά δυσαρέσκεια, ενώ οι αφορμές για διαπροσωπικές αντιπαραθέσεις και αψιμαχίες καθίστανται όλο και πιο συχνές μέσα στο πλαίσιο μιας διαγεγραμμένης πορείας απόλυτης σύγκρουσης και αντιπαράθεσης και μάλιστα με επιχειρήματα μη συγχωρούμενων λαθών του προσώπου ή των προσώπων των οποίων οι αρχές και το ηθικό τους υπόβαθρο μας έσωσαν σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ζωής μας… Γιατί όμως;;; Τι συμβαίνει;;;

Δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε αγνώμονες, ούτε άδικοι, θεωρώντας ότι μέσω κάποιας ευγενούς χειρονομίας – έκφρασης φιλοφρόνησης…. «έχουμε βγάλει την υποχρέωση» όπως συνήθως λέγεται… Και για να εκφραστώ πιο απλά και ταυτόχρονα πιο ακραία… «Εσύ μου σώζεις τη ζωή ή με γλυτώνεις από διάφορους κινδύνους και ο ίδιος ή η ίδια προσωπικά με ένα υπέροχο τραπέζι (γεύμα ή δείπνο) που σου προσφέρω ή με ένα δώρο «συμψηφίζω» την υποχρέωση…». Πλέον, η μονόπλευρη σωτήρια προσφορά του ευεργέτη μας έχει γίνει μια αμοιβαία συναλλαγή που έχει χάσει και κάθε νόημα… για περαιτέρω συγχρωτισμό.

Άλλωστε έχουμε επιχειρήματα… Μου έκανες αυτό…, μου έκανες εκείνο… Εκείνη την ημέρα μου είπες αυτό και με πρόσβαλες ή μείωσες την αξιοπιστία της προσωπικότητάς μου και άλλα συναφή… Εκτός αυτού, δεν έπραξες το γ’, το δ’ κ.λ.π…. Τελειώσαμε… Η αγανάκτηση μας πνίγει….

Το εντελώς παράδοξο το οποίο ακολουθεί στο εν λόγω περιγραφόμενο «σκηνικό»» είναι ότι επιζητούμε μια «αυθόρμητη» ή και τυχαία συνάντηση ή επιδιώκουμε ασυναίσθητα ή και συνειδητά ακόμα να συγχρωτισθούμε με το πρόσωπο που κάποτε μας είχε τόσο βάναυσα απορρίψει, εάν και είχε ευεργετηθεί από εμάς και αρχίζουμε να του περιγράφουμε «τον πόνο μας», δηλαδή την απογοήτευση που βιώνουμε απ’ αυτόν που μας ευεργέτησε και μάλιστα αφηγούμενοι τα «μεταφραζόμενα» στο μυαλό μας ως ατυχή δεδομένα, αφού φυσικά έχει απέλθει πλέον η δύσκολη συγκυρία με την οποία βρεθήκαμε αντιμέτωποι….

Το πρόσωπο που μας είχε απορρίψει και μας είχε φερθεί απάνθρωπα και σκληρά, μας συμμερίζεται πλήρως τώρα, βρίσκει δίκαιο στα επιχειρήματά μας και κυρίως, λόγω της ουδετερότητάς του στην εν λόγω σχέση, μέσα από τις αφηγήσεις μας, επισημαίνει και άλλα τρωτά σημεία που είχαν διαφύγει της προσοχής μας και τα οποία θα πρέπει να μας «εξεγείρουν» περισσότερο έναντι του προσώπου που μας  ευεργέτησε… «Ευτυχώς που μας τα επεσήμανε…», σκεφτόμαστε… Ακολούθως και οι δυο μαζί στρεφόμαστε κατά αυτού που μας έσωσε….

Μπορεί να ακούγεται παράλογο, αλλά εμείς αισθανόμαστε ότι έχουμε δίκαιο. Μπορεί να μας έσωσε το συγκεκριμένο πρόσωπο τότε, τη δύσκολη συγκυρία όπου όλοι οι άλλοι μας εγκατέλειψαν, αλλά …, τώρα η συμπεριφορά του είναι «ενοχλητική» και τα επιχειρήματά μας βασίζονται σε αντικειμενικά στοιχεία, του τύπου «με στραβοκοίταξε ο σκύλος του και μου νιαούρισε περίεργα η γάτα του» !!!

Ο πρώην ευεργέτης «απορρίπτεται» από τον διαπροσωπικό μας ορίζοντα, πολλές φορές σχολιάζεται και συκοφαντείται και εμείς αγκαλιάζουμε το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που είχαν ευεργετηθεί από εμάς, αλλά όταν, για μια και μόνο φορά, προσφύγαμε σε αυτά, μας φέρθηκαν με ασύλληπτη σκληρότητα…. «Δεν βαριέσαι», «ας τα ξεχάσουμε όλα» – τους συγχωρούμε –  «άνθρωποι είναι…». «Ίσως δεν είχαν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης μας, ίσως αντιμετώπιζαν κάποια δικά τους προβλήματα το δεδομένο χρονικό διάστημα…, ας δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία στη σχέση ή στη φιλία μας ή στην κοινωνική μας συναναστροφή…, τώρα, άλλωστε, που όλα στην καθημερινότητά μας ανέκτησαν την προηγούμενη (φαινομενική) τους ισορροπία…».

Απίστευτο… και όμως τόσο συχνά διαπραττόμενο…

Γιατί συγχωρούμε αυτόν που εντελώς άπονα «μας εγκατέλειψε στην τύχη μας» και αδιαφόρησε πλήρως την ώρα της μέγιστης ανάγκης μας και στρεφόμαστε εναντίον αυτού που μας ευεργέτησε και αναπόφευκτα οικειοποιήθηκε μαζί μας μέσω μιας ουσιαστικής διαπροσωπικής σχέσης που δεν βασίζεται σε τυποποιημένες μορφές συμπεριφοράς συχνά υποκριτικής, αλλά στην αυθεντικότητα των συναισθημάτων και στην ανεπιτήδευτη γενναιοδωρία;;;

Γιατί αυτήν την οικειοποίηση τη μεταφράζουμε σε εχθρικότητα και μάλιστα μέσω ανόητων αφορμών;;;

Τι μας ενοχλεί τελικά; ο διαφορετικός τους χαρακτήρας;  η δύναμη και η πηγαία θέληση να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους, χωρίς προηγουμένως να έχουν υπολογίσει τα ενδεχόμενα οφέλη και τις αντίστοιχες απώλειες από μια τέτοια ενέργεια;;; Οι απόψεις πολλές και οι απαντήσεις διάφορες, μέσα από το πρίσμα διαφορετικών επιστημονικών προσεγγίσεων και επιχειρημάτων ηθικής, ψυχολογικής – ψυχιατρικής, κοινωνιολογικής και  θρησκευτικής ερμηνείας…

Μήπως, τελικά, αυτό το μεγαλείο που αποπνέουν οι δοτικοί συνάνθρωποί μας, όντας ευγενείς και γενναιόδωροι συναισθηματικά αγγίζει τις εσωτερικές μας ανασφάλειες;

Μήπως αισθανόμαστε αδύναμοι και ελλειμματικοί, θεωρώντας ότι στερούμαστε της εσωτερικής ικανότητας και της ψυχικής δύναμης να προσφέρουμε αντίστοιχα και εμείς…. κάτι τόσο όμορφο, τόσο τρυφερό, τόσο σωτήριο, τόσο άυλο και όμως τόσο λυτρωτικό, ευγενές και μοναδικό;;;

Μήπως δεν έχουμε δυστυχώς συνειδητοποιήσει ότι όλοι μας διαθέτουμε χαρίσματα και ικανότητες, οι οποίες δεν συνιστούν συγκρινόμενα – ανταγωνιστικά μεγέθη κοινωνικής προβολής – επιβολής, ενώ, ταυτόχρονα, σκιαγραφούν το μεγαλείο της μοναδικής μας προσωπικότητας, το οποίο οι ίδιοι «κατασπαράζουμε» υιοθετώντας ατυχώς τα προβαλλόμενα πρότυπα στάσης ζωής και υλικού ευδαιμονισμού, τα οποία αναιρούν κάθε θετική μας προαίρεση, «εκμηδενίζουν» κάθε αγνό μας συναίσθημα και κάθε πρόθεση δημιουργικότητας και αναζήτησης της ευχαρίστησης κάθε στιγμή της ζωής μας που δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω, εγκλωβίζοντάς μας στην περιδίνηση των παθών μας και μόνο;;;

Ερωτήματα που ο καθένας και η καθεμία από εμάς θα πρέπει να θέσει με πολύ αυστηρότητα προς τον εαυτό του/της, αντίστοιχα.

Την επόμενη φορά που θα νιώσουμε θυμό ή απογοήτευση ενθυμούμενοι κάποια γεγονότα ή «ελαττώματα» – ανόητες αφορμές σε σχέση με το πρόσωπο που μας ευεργέτησε, όταν όλοι οι άλλοι προέβαλαν λογικοφανή επιχειρήματα αποχής από κάθε στοιχειώδη έννοια ανθρώπινης συμπόνιας ή επικαλούνταν ευφάνταστες δικαιολογίες ή επέδειξαν παράλογη αναλγησία, ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ότι συχνά φαντάζει «άψογο»… οτιδήποτε στέκεται μακριά μας και είναι απρόσιτο στην ουσία του…  

Όποιος αυθόρμητα και ασυναίσθητα και χωρίς δεύτερη σκέψη μας παρέχει μαθήματα ηθικής ανωτερότητας θα πρέπει, τουλάχιστον, να του αποδίδουμε τον πρέποντα σεβασμό και την αντίστοιχη ευγνωμοσύνη, εάν δεν θέλουμε να απολέσουμε κάθε έννοια αυτοσεβασμού και να στερηθούμε συνειδητά κάθε ευκαιρία θετικού παραδειγματισμού και προσωπικής αυτοπραγμάτωσης, που δεν στηρίζεται στην ωμότητα μιας εμπορικής συναλλαγής, καμουφλαρισμένης ως κοινωνικής ή φιλικής συναναστροφής, η οποία, αλλοίμονο, σπάνια φέρει το χαρακτήρα της αμφίδρομης πορείας (επί ίσοις όροις), αλλά στην ουσία της υποκρύπτει τη στυγνή εκμετάλλευση της μιας ανθρώπινης οντότητας από την άλλη… σε κάθε εποχή, σε κάθε κοινωνικό συσχετισμό, σε κάθε επαγγελματικό χώρο, σε κάθε ηλικιακό στάδιο…

Άλλωστε, μια απλή αναζήτηση της ετυμολογίας της λέξης «ευεργέτης» θα μας λύσει εύκολα όλες τις απορίες: ευ+ έργον= το καλό έργο!

 

Νατάσα Κοντολέτα


Είναι δικηγόρος, ποιήτρια-συγγραφέας. Κάτοχος τίτλων μεταπτυχιακής ειδίκευσης στην Ηγεσία, Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης, στην Εκπαίδευση Ενηλίκων, στην Δια Βίου και Εξ ‘ αποστάσεως εκπαίδευση, στην εξειδικευμένη Μετάφραση και νομική ορολογία, στη Διοίκηση Προσωπικού, στη Ναυτιλιακή Διοίκηση και Ασφάλεια, στην Κανονιστική Συμμόρφωση Οικονομικών Δραστηριοτήτων, στο Εργατικό Δίκαιο, στην Εγκληματολογική Ψυχολογία, στην Ορθόδοξη Θεολογία και Ζωή και στις βασικές αρχές Διαπροσωπικής Επικοινωνίας.
 

Πηγή: http://antikleidi.com

Σαν άνοιξη

28056516_2015616892012204_112036577343872315_n

Της γαλήνης τ’ατλάζι ενδύεται στους τόνους του μενεξεδί,
εκεί που της αυγής τ’ άλικο
ανταμώμει του γιαλού το γαλάζιο.
Στατική απολαμβάνει το σονέτο του κόσμου
και οι άνασες κοφτές στου ήλιου τ’ adagio.
Γοργόφτερα χελδόνια καλοσωρίζουν την άνοιξη
κι οι κόρες με ρόδα στολίζουν τα μαλλιά τους.
Γυρνά το ροδάνι στην αυλή της εκκλησιάς
και τα βασιλικά δροσίζει η κρήνη.
Στο vibrato της γέννησης ιερουργούν οι μέλισσες
στ’ απόκρυφα των γιασεμιών.
Άκρατο οίνο την κερνά το φιλί
και ζαλίζεται
κι αν κάποιοι στην καρδιά έχουν χειμώνα
εκείνη ανθίζει κάθε ξημέρωμα.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
15/2/17

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 21, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

Φόρος τιμής

28277431_2076132179283773_8123721790480197857_n

Σημάδι υπάρχει στα βαθιά
να το προσέχεις,
ήσυχα έχει τα νερά, η θάλασσα στο τόπο,
σέβεται!
Οταν η ρότα σου, σε πάει εκεί
μη φοβηθείς άγκυρα ρίξε
στάσου στη γέφυρα ορθός,θυμήσου…
Του αφανούς ναύτη υγρός τάφος
η τσαμαδούρα’
Μνημείο νοητό, αιώνιο!
Δάκρυα πολλά και σιωπές εχει τριγύρω
φόρος τιμής, στους ναυτικούς που χάθηκαν
μα δε ξεχάστηκαν…
Θλιμένα μάτια των δικών τους πόνος βαθύς
πληγή ανοιχτή η προσμονή,
μαχαίρι!
Πονούν βαθιά…
κι έχουν στον ύπνο τους
σιγή ασυρμάτου
ενα σινιάλο περιμένουν, μια γραφή, ενα ραπόρτο
τι γίνηκαν, που χάθηκαν αν ζουν γυρεύουν
καρτερούν της θάλασσας μαντάτα.
Τα ονόματα τους υπέρ υγείας,
-ωστόσο μνημονεύουν-
μα και στους κοιμηθέντες
και το καντήλι απίκου, άγκυρα,
μπροστά στον Αη Νικόλα!

‘Ανδρεας Δαβουρλής
a-davourlis.blogspot.com

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 23-2-1949 ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΣΦΙΝΑ ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΙΑΒΑΤΗΣ.. ΔΙΑΒΑΤΗΣ ΠΑΡΩΝ

27972791_2075004762729848_1143662477595108249_n

Διαβάτης παρών, Διαβάτης απών, Διαβάτης Παρών!
Οι φωνές ακόμη ακούγονται, 
οι οξείες ενισχυμένες και μακρόσυρτες
περνάνε σαν βλήματα χωρίς ανασαμό,
δεν υπήρξε σκόνη μα η σιγή της σήψης
κι ο κρότος θανάτωση λαών.
Ήταν στη Κέρκυρα την τέταρτη δεκαετία,
στη Χίο εκεί που ανέμιζαν τα τριανταφυλλένια χείλη
ή στα στήθια που ήσαν κυματοθραύστης στο ακάθαρτο μολύβι
και οι ιδέες τους
ξάφνιαζαν το έρεβος μέσα απ’ τα κιγκλιδώματα;
Όλα ήταν και ήταν σ’ ένα χρόνο που δεν υπήρχε χρόνος.
Ήταν ο Γιώργης, μέταλλο και ρόδι, χνούδι κι αστραπόβολο
που στο Σαντιάγκο πλημμύριζε και ΄΄κει μέσα΄΄ ζωγράφιζε
στόματα στις πέτρες.
Ήταν ο Γιώργης που κατέβαζε τον ουρανό,
που έκανε τις πληγές μέλι από τον ξένο καλπασμό,
έκανε τη σκληρή σιωπή αλαλαγμό
και πράσινο αίμα σε κόκκινη ζωή.
Διαβάτης Απών, Διαβάτης Παρών!
Κι όσο περνούσε ο καιρός η φωνή του προσκλητηρίου
δυνάμωνε στα εξασθενημένα οστά.
Δεν ήταν το ένα χρώμα, αλλά ιριδισμοί που έπλεαν αήττητοι
και ντυμένοι από οράματα στα μάτια σπαθιά.
Στα τριβεία των σχισμών οι εξειδικευμένες εντολές
μ’ ένα χαρτί άγαρμπο που δεν άντεχε ούτε το δέρμα τους
το περιέφεραν σαν σε παζάρι, μια Ζωή, μια υπογραφή.
Αλλά ήταν ο Γιώργης που είχε γίνει ένα με τον πηλόχρονο
και το μολύβι έπιανε μόνο για να σχηματίσει αγεωμέτρητες
ελπίδες και ανοιχτούς κύκλους στο λόγο,
βυθίζοντας το χάσμα
και διάσκελα παρασέρνε χωράφια με ηλιοτρόπια στο μέλλον.
Διαβάτης Παρών, Διαβάτης Απών.
Διαβαίνουν οι φωνές κι ακόμη ακούγονται,
όσοι κρότοι κι αν ηχούν.
Όσοι κρότοι κι αν παζαρεύουν ζωή με μία υπογραφή!
Διαβάτης Παρών.
ΗΛΙΑΣ Δ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Οκτώβρης 2013)

Αφιερωμένο στον Γιώργη Διαβάτη
που εκτελέστηκε στις 23-2-1949 στην Κέρκυρα.
Ο Γ. Διαβάτης γεννήθηκε στην Δεσφίνα Φωκίδας το 1917
μια ανάσα από το φως των Δελφών, ήταν πολύ μεγάλος
κι ανδρειωμένος αγωνιστής που δεν λογάριαζε ούτε τον θάνατο, πρώτα απ’ όλα έβαζε την ελευθερία του ανθρώπου από τους ζυγούς και την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς!!!

~Καθρέφτες ουρανού ~

28279630_2074961816067476_2885783717526563862_n

Δεν στάζουν δάκρυα πια…
τα σύννεφα…
απ’ τις κρυστάλλινες
πιατέλες τ’ ουρανού
τη διψασμένη χέρσα γη..
με δρόσο να ποτίσουν
Η ελπίδα πέταξε ψηλά…
και στωικά εκούρνιασε….
στη σφαίρα του απείρου …
διαπερνά των αστεριών το σώμα…
Μέσα σε πύλη θεϊκή
πετά μες τους αιθέρες…
ψυχή ελεύθερη
του παραδείσου εφραίνεται το νάμα..
μέσα στο λήθινο τοπίο
τα ματωμένα όνειρα…
σαν κοφτερό γυαλί…
κομματιάζουν τους ανάδρομους
καθρέφτες που ξεμείνανε
σ’ ένα κομμάτι γης
ίσα με μια παλάμη…
ίσα – ίσα που χώραγε
το δάκρυ μιας πληγής…
Δεν βρίσκεσαι σιμά
στα μάτια εμπρός
μα στη ψυχή μου μέσα…
σου ‘δωσα τον πιο μεγάλο
θρόνο, το στέμμα
το βασιλικό …
που ύφαινα στο πάντοτε
Και νίκησε το χρόνο…
εμπρός στα μάτια σου…εγώ !
και εσύ ψηλά πουλί
που στη ψυχή μου μεσ’ το χρόνο
αφυπνά το πιο γλυκόλαλο
μοναδικό τραγούδι….
Μαίρη Ηλιάδη.

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 21, 2018, σε Ποίηση. 1 σχόλιο

ΑΤΙΤΛΟ

27751939_2316625225231215_8774269230713007746_n

Φυγάδευσες τη σιωπή σου
αλειτούργητη σε ένα φεγγάρι
παραγκωνισμένο…
Σε ανάλγητες μέρες χάθηκε
ο ίσκιος σου,
σε σύννεφα αιμορραγούντα…
Στην αποβάθρα των ονείρων ο
νους
θάλασσα φουρτουνιασμένη,
ξεβράζει τσαλακωμένες λέξεις
και η καρδιά χαραμάδα κενού
της αυταπάτης…
Ένα δάκρυ κριτής,
πότισε με αρμύρα τα χείλη σου
και η ψυχή, σαν τρομαγμένος
ναυαγός καθηλωμένη,
στην αντάρα γερασμένων
αναμνήσεων
από περασμένα χάδια»…
.
(Marios Georgios Kamburakos)
.
«Σ’αγαπάω τόσο πολύ
πού το ξεχνώ,
όπως τό αίμα που κυλά
στις φλέβες
και είναι τόσο αθόρυβο
όσο και αναγκαίο μαζί»…
(Ο.Ελύτης)

Κώστας Καρούσος Ομιλία μου στην ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 31/1/2018 ………..Γ..Ι..Ω..Ρ..Γ..Ο..Σ…..Μ..Α..Ν..Ε..Τ..Α..Σ….

27867558_2073255126238145_8764848975127625410_n

Το κοινωνικό -αισθητικό -ερωτικό -φυσιοκρατικό στοιχείο στην ποίησή του
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, φίλες και φίλοι
σας ευχαριστώ για την παρουσία σας
Πώς εμφανίζεται στο χρόνο ο λογοτέχνης, από ποιους αξιολογείται; Πόσο γίνεται γνωστικός και χρήσιμος; Ποιος γνωρίζει και αξιολογεί την αυτοθυσιαστική προσφορά του στη ζωή, ποιος πορεύεται ή συμπορεύεται –παραγωγικώς– μαζί του;
Ο Μιχάλης Σταφυλάς στο άρθρο του «Πολιτισμός και λογοτεχνία» γράφει: Ο λογοτέχνης διαμορφώνει και προωθεί τον πολιτισμό ερμηνεύοντας το βαθύτερο νόημα των γεγονότων… Οι στόχοι της τέχνης ενυπάρχουν μέσα του, στις ιδέες του και στη φιλοσοφία του πάνω στα κοινωνικά φαινόμενα… Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία –εκλεκτοί φίλοι– αν τα κείμενά του αναγνωριστούν πως ζωντανεύουν την εποχή του΄΄.
Ο Γιώργος Μανέτας κινήθηκε για δεκαετίες πάνω σ’ ένα τρίποδο εννοιών και ιδεών: α) στον ελεύθερο χρόνο του επαγγέλματός του –ως ναυτοκός– να ενοράται και να συνταξιδεύει με την απεραντοσύνη της φύσης και των ταξιδιών του, ανά την υφήλιο, β) στη βαθύτατη αγάπη και προσήλωσή του στην αξιοσύνη, στη χρήση και στην ατελεύτητη ευρηματικότητα και πολλαπλότητα και πλαστικότητα της ελληνικής γλώσσας και γ) στη γνωριμία του και στη σύζευξη άλλων πολιτισμών με την ιστορικότητα, την έκφραση, την τεχνική απόδοση και την καταξίωση ποιητικά, πνευματικά και πολιτιστικά, με τον δικό μας, τον κοινωνικό πολιτισμό.
Ποίηση για τον Γιώργο Μανέτα είναι η όσφρηση της αλήθειας της ζωής, είναι μεράκι ψυχής, αφού περάσει τις συμπληγάδες της δυσθυμίας, και της αρνησιφιλίας αρκετών απόντων από τα λογοτεχνικά μας πράγματα. Ποίηση για τον Γιώργο Μανέτα είναι μια συνολική, ψυχική και κοινωνική, αντίσταση, όταν αυτή παίρνει σάρκα και οστά στο πολιτιστικό μας και λογοτεχνικό μας γίγνεσθαι. Πολλές φορές, εκλεκτοί φίλοι, ο λογοτέχνης βρίσκεται μπροστά σε μια ανίερη συνωμοσία σιωπής και μια προσπάθεια έμμεσης ή άμεσης υποβίβασης του έργου του. Η ποίηση για τον Γιώργο Μανέτα είναι μια μόνιμη αυτοδοκιμασία ελέγχου της γραφής του, ένα ποιητικό αυτοχαράκωμα, εγκαρτέρησης και υπομονής, μια δοκιμασμένη και υλοποιήσιμη –καθημερινά– αντικειμενικότητα της ζωής, πάντα μέσα στα ιστορικά και πνευματικά πλαίσια του ποιητικού λόγου. Γράφει στο «θέσφατον της ψυχής»:
«Στη σπείρα της κλίμακος της ζωής // δύναται να καμπυλώσει ο χρόνος
ώστε αθάνατοι // το όλον // της υπάρξεώς μας σύμπαν // εστί ποίησης».
Και στο «Κέρκυρα VIII»:
«Α, να ’χες χείλη… να σ’ τ’ αρπάξω μια, να σ’ τα φιλήσω!
Α, να ’χες μάτια… να τα δω στο φως το δειλινό.
Ρίγος με πιάνει, κι ύστερα κρατιέμαι μη δακρύσω.
Κόρη του νόστου – Κέρκυρα: Διψώ Σε! Και πεινώ».
Όταν η νοσταλγία εδώ της γενέτειρας γης γίνεται ταυτόχρονα έρωτας και σωματική και ψυχική στέρηση και απόλυτη λύτρωση, όταν η κόρη του νόστου συγκρατεί ή απογειώνει το συναίσθημα. Στο εξαίρετο ποίημά του «Της θάλασσας και της στεριάς», ποίηση εδώ γίνεται ο αρμός και ο χυμός των ιδεών του, το στιγμιαίο που μεγεθύνεται σε καθολική εικόνα ζωής, το αρμονικό πάντρεμα συναισθήματος, εικόνας και ταξιδιού. Μια κατάσταση ενόρασης, λογικής επεξεργασίας και φυγής σε μια απεραντοσύνη ποιητικής και υπαρξιακής διαπόρευσης. Ο αισθητήρας του συναισθήματος του δημιουργού που δονείται και χάνεται στην εικόνα και σ’ ένα γνωστικό και χρήσιμο –ποιητικά– δάκρυσμα ψυχής, σε μια χρονική και εικαστική ταλάντωση προσωπικών δεδομένων. Το ψυχικό ερέθισμα συγχρονίζεται με τον μύθο, τον οικτιρμό και τον αέναο χωρισμό, που ενέχει το ταξίδι, το κάθε ταξίδι, στο κλέος, στην αίγλη και στη γνώση της καθημερινότητας. Αυθεντικός ανταποκριτής της θαλάσσιας αύρας, του στοχασμού και της ευχετήριας ποιητικής του, προς τον οιονδήποτε ταξιδευτή.
Έντονα λυρικός, με κοινωνικό πρόσωπο, κάνοντας συχνά πορτραίτα ποίησης, με συνάνθρωπο αίσθημα ευθύνης, αγωνιώδους οδύνης και αφομοιωτικής γνώσης και σοφίας των ανθρωπίνων, με τις παραστατικές μετρικότητες των στίχων του, θα μας πει στη «Θαλασσοκόρη», μεταξύ των άλλων:
«Την υπνοφόρο μαυροδάφνη σου θ’ ανοίξω
που την ανάσα ξαναδίνει του πνιγμένου
και πλάι στο θρόνο του θανάτου θα τη ρίξω
τις Ερινύες να μεθώ του αδικημένου.

Θα γίνω κάτοικος και σχήμα αυτής της άμμου
Σημίτης σκλάβος, στην κοιλάδα της Νιπούρ
για να ’βρω διάδημα σμαράγδι της Περγάμου
να σ’ το φορέσω στην αρχαία στοά της Ουρ.

Σμίλη προβάρω να χαράξω τον γρανίτη
βραχογραφώ την Αμορίτικη μορφή σου
και μια βραδιά στο καπηλειό του Ελαμίτη
μεθώ για πάντα με το νέκταρ της ψυχής σου».
Ο ποιητής εστιάζεται στην αισθητική έκφραση του στίχου, στην προσεγμένη ανανέωση και χρήση της γλώσσας, στην αμεσότητα που πληροί η αισθητική επικοινωνία της ποίησης και φυσικά η μορφική τελειότητα, όσο και η ωφελιμότητα του περιεχομένου. Κυριαρχεί μια συναντίληψη έκφρασης, προβληματισμού και διαρκούς αυτοθεώρησης της μορφής, της κινητικότητας του στίχου και της διατύπωσής του. Ονειροπόλος και ρεαλιστής, προσγειωμένος και ταξιδιάρικος, αισθητικός και αποκαλυπτικός, εμπειρικός και κοινωνικός. Λόγω της ταξιδιάρικης φύσης του και της συχνά και πυκνά θεώρησης «των μακρινών οριζόντων του κόσμου» και της απεικόνισής του, είναι ένας μόνιμος στοχαστής, φυσιολάτρης με γενικευμένη κοσμοαντίληψη των ανθρωπίνων, που όλες του οι προτεραιότητες, έκφρασης και καταγραφής, επενδύονται με σπουδαίο και γόνιμο λυρισμό. Αυτό το υπερήφανο στοιχείο της εκρηκτικής έκφρασης, είναι που καθορίζει και τις αξίες –ηθικές και κοινωνικές– της ποίησής του.
Η ανθρωποκεντρωμένη διάχυση αυτής της ποίησης αποκτά σταδιακά, με την εσωτερική της διαύγεια, διανθρώπινη ευρύτητα, προσφορά και απήχηση.
Ο Γιώργος Μανέτας διακρίνεται, ακόμη, για την ιδιάζουσα προσέγγιση της ζωής, μέσα από την επίμονη σπουδή της γνησιότητας λόγου και την ανάγλυφη και μετρική παραστατικότητα του εκάστοτε γεγονότος, της προσωπικής του οδοιπορίας, μιας πορείας ανταριασμένης, θαλασσοδαρμένης, απροσδόκητης και πολυσυλλεκτικής, από φορτισμένα συναισθήματα και λεκτικές, εικαστικές, μουσικές και ψυχικές αποφυλακίσεις ενόρασης, φυσιολατρίας και αισθητικής ευρωστίας. Το βίωμά του παίρνει την αρμύρα της θάλασσας και γίνεται ποιητικός αύλακας, γνήσιου στίχου, κίνησης πηγαίας και λυτρωτικής.
Ορισμένα δείγματα:
Άσπρα μαντήλια στο γιαλό που τελικά είναι γλάροι
Στο κιάλι όσο πλησιάζουνε μακραίνει κι ο γιαλός
Που καρτερείς το ανέφικτο, παρηγοριά είν’ οι φάροι
Παρηγοριά είν’ το σύντριμμα, που ψάχνει ο ναυαγός. (σελ. 56)

Ω τύχη, που εμπιστεύτηκες για ν’ αγαπώ τη φύση
για ν’ αγαπώ τα δένδρα της και τα ψηλά βουνά.
Κάθε φωλιά μικρού πουλιού στα χέρια μου έχω χτίσει.
Ό,τι δενδρί εγώ φύτεψα, μ’ αγέρα δεν κουνά. (σελ. 92, Όρκος)

Δεν θέλω του μέλλοντος να ’χω τη σκέπη
χωρίς κείνο τ’ άστρο που χρόνια κοιτώ
που θέλω να βλέπω κι αυτό να με βλέπει
δεν θέλω απ’ το θόλο ποτές να κρυφτώ! (σελ. 88)

Εκλεκτοί φίλοι – φίλες,
Το κοινωνικό, ερωτικό, αισθητικό και φυσιοκρατικό στοιχείο, συμπλέουν και σπονδυλώνουν –εκφραστικά– όλο το ποιητικό του γίγνεσθαι. Η ποίηση φτερώνει για τον Γιώργο Μανέτα κάθε λεπτό, κάθε μέρα και κάθε πλούσιο καθρέφτισμα της ζωής και του μέλλοντος!
Φίλτατε ποιητή Γιώργο Μανέτα και μέλος της ΕΕΛ-σου ευχόμαστε-από καρδιάς Υγεία-Δημιουργία-Αισιοδοξία-και πολλές εμπνευστικές-ποιητικές -λυρικές-μετρικές-και αισθητικές καταθέσεις και παρουσίες στο χώρο μας !!
Κώστας Καρούσος πρόεδρος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνων
δοκ/φος–κριτικός λογοτ.–εικαστικός–Αθήνα ΕΕΛ 31 / 1 / 2018

Νικόλας Αλεξανδρινός ‘’ Πως γνώρισα κι αγάπησα το Νίκο Καζαντζάκη ‘’

28055833_2074961072734217_690596554463115285_n

Θα σας πω ένα μύθο όπως έλεγαν οι αρχαίοι προγονοί μας, μια αλήθεια όπως ακριβώς τη βίωσα αν και πάνε χρόνια θυμάμαι σαν τώρα.
Ήταν πρωί ανάστασης μετά από έναν ακόμη μικροθάνατο του ύπνου, μόλις άνοιξα τα μάτια κι είδα απέναντι απ το προσκεφάλι και στου κρεβατιού τα πόδια.. εκείνη που μ’ αποκοίμισε σαν παλιά γιαγιά το βράδυ, αναμμένη εκεί ακόμη..
Όταν μια άγνωστη γνώστη εικόνα μες στο φως της, μου αιχμαλώτισε το βλέμμα, ήταν μια κι απ τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του περασμένου αιώνα κι όχι μόνο ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης.

Μόλις είχε αρχίσει στο κανάλι της βουλής ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή του και χωρίς να καταλάβω πως μήτε γιατί, με καθήλωσε. Ενώ ανήσυχη σπινθηροβόλα ματιά πάνω στην ασκητική μορφή του κι ένα απροσδιόριστο συναίσθημα, σα να με καλούσε θαρρείς να τον ακολουθήσω κι έτσι έγινε, μπήκα στην οθόνη κι έφυγα μαζί του, έγινα σκιά του απ την αρχή της δίκης του Οδύσσειας.
Έλαμπε σαν ήλιος νιος αμούστακο παιδί, όταν τον πρώτο-συνάντησα στο Ηράκλειό της τουρκοκρατούμενης Κρήτης, εκεί που ‘μαθέ τα πρώτα του γράμματα..

Θαρρώ ήταν αρχές του προηγούμενου αιώνα και λαθρεπιβάτης στο πειρατικό του χρόνου, αποφεύγοντας το αυστηρό βλέμμα του.. ‘’ Κάπτεν Μιχάλη ‘’ τον ακλούθησα στη Νάξο. Εκεί που διδάχτηκε την Ιταλική και Γαλλική γλώσσα κι ήρθε σε πρώτη επαφή με τη γαλλική λογοτεχνία, που αποδείχτηκε μοιραία όσο κι ωραία για την παγκόσμια.

Όπως και μετά την επιστροφή στο Ηράκλειο ..σφύριξε τρις το τρανό καράβι για τον Πειραιά αλλά και τα ατέρμονα πελάγη της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Ενώ αρίστευε στη νομική όπως και στο διδακτορικό του, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα ελληνικά γράμματα δημοσιεύοντας το δοκίμιο ‘’η αρρώστια του αιώνος’’

Ένα άστρο ανέτειλε, ο σπόρος που εγκυμόνησε η επαφή του με τη γαλλική λογοτεχνία στη Νάξο, έφερε τη γέννηση ενός απ τους μεγαλύτερους συγγραφείς που γνώρισε η υφήλιος.. Αρχή της βιβλικής συγγραφικής ‘περιπλάνησης, το πρώτο του βιβλίο που δεν άργησε να κυκλοφορήσει, με τίτλο ‘’ Όφις και Κρίνο’’ αφιερωμένο στη Γαλάτεια, στο πρώτο μεγάλο του ερώτα.

Παρακολουθώ την πορεία του ασάλευτος και δια μέσω της οθόνης τον ακολουθώ παντού, στις υπαρξιακές του ανησυχίες, στο Παρίσι και στη διατριβή του για το Νίτσε.. Αλλά και στην επιστροφή του πάλι στην Αθήνα, στο θυελλώδη ερώτα του που κατέληξε σε γάμο με τη Γαλάτεια, τη γυναίκα που τον έκανε ευτυχισμένο.. όσο και δυστυχισμένο..
Εκείνη που επηρέασε τη ζωή του όσο καμία ενώ στενοχωριέμαι σαν τον βλέπω μόνο κι απόμακρο στο στέκι της δεξαμενής σε ένα τραπέζι με πολλούς γνωστούς.. Θαρρώ και διαισθάνομαι σαν άντρας το πως νοιώθει βλέποντας την ζηλευτή άνεση της Γαλάτειας και το ρόλο του Αυγέρη, πονώ μαζί του θαρρείς στην προδοσία.

Ίσως κάθε εμπόδιο για καλό εσωλογιάζω καθώς τον βλέπω να αποτραβιέται και να πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά, γράφει, δημοσιεύει, μεταφράζει μεγάλους συγγραφείς.

Είδα κι έμαθα πολλά τις ώρες που έγραφε σαν ασκητής μοναχός κι αρκετά απ όσα ψιθυρούσε στη σιωπή, σα να μου φαινόταν γνώριμα. Ενώ όταν είδα να συχνοτίζεται με τον Άγγελο Σικελιανό και να γεννιέται μια σπουδαία πνευματική φιλία έγινε κάτι αναπάντεχο…

Είδα κι ένοιωσα ένα μεγάλο κρυστάλλινο δάκρυ που ‘ξόκυλε απ τη φάτνη των ματιών να τρέχει μόνο κι έχω την εντύπωση πως άκουσα το γδούπο πάνω στέρνο, εκεί που είδα ευθύς τη στάμπα υγρασίας στο λευκό μπλουζάκι που φορούσα..
Ένα δάκρυ που χαράκωσε την ψυχή μου, κάτι σαν ζήλια και παράπονο μαζί, μιας και σαν εκκολαπτόμενος γραφολογίας, μου έλειπε τόσο.. ένας Άγγελος όπως είχε ο Καζαντζάκης..

Ένας πνευματικός φίλος που να συχνοτίζομαι πνευματικά μαζί του, γιατί να μην έχω κι εγώ κάποιον.. αναρωτήθηκα καθώς συνταξίδευα μαζί τους στο Άγιο Όρος.. Ακλουθώντας κατά πόδας, τον ασκητή του πνεύματος που άρχισα να τον νοιώθω όλο και πιο δικό μου άνθρωπο, ένοιωσα τις αγωνίες της ψυχής του, ψάχνοντας την ουσία του θείου, είδα τη θετικότητα στην ‘’αθεΐα ’’ του…

Ήμουν μαζί του όταν έγραφε το βιβλίο του ‘’ Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται ‘’ που έγινε μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία.
Είδα μαζί του το ‘’ Ζορμπά ‘’ να χορεύει συρτάκι, το θαυμασμό στα μάτια του για εκείνον και να γραφεί το βιβλίο του, αυτό που του έμελε να γίνει ταινία και παγκόσμια επιτυχία. Αυτή που εκτόξευσε τη φήμη του στα ύψη και διαφήμισε στα πέρατα του κόσμου την Ελλάδα του ‘’Ζορμπά’’ το όνομα που έγινε συνώνυμο του καλού ελληνικού φαγητού. Αλλά κι αναγνωρίσιμη ταμπέλα σε χιλιάδες χιλιάδων εστιατόρια θρέφοντας γενιές και γενιές απόδημων κι εντοπίων Ελλήνων.
Τον είδα υπουργό του Βενιζέλου αλλά κι όταν παραιτήθηκε, τα δύσκολα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής στην Αίγινα, αλλά και στα μεγάλα ταξίδια του στον κόσμο.. ‘’ όσα είδα στη Ρωσία..’’
Ήμουν μαζί του στο βαγόνι που ταξίδεψε στην Ισπανία στη γνωριμία και στην.. ‘’ Αναφορά στον Γκρέκο ‘’ και δεν άργησε να γίνει ο δικός μου Γκρέκο..
Είδα μαζί του τα βιβλία του να μεταφράζονται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου έκτος απ τη δίκη του, ένοιωσα σταγόνες της πίκρας και της οργής του, όταν προτάθηκε ξανά για νόμπελ λογοτεχνίας και τον σαμποτάρισαν κάποιοι ανάξιοι να λέγονται Έλληνες…

Ενώ θαύμασα σαν σύντροφο της ζωής του την Ελένη, το πώς και πόσο του στάθηκε στην εξορία, εκείνον και το νόστο για την πατρίδα μας, τη στάση του στις διώξεις απ την ντόπια εξουσία, στις κατάρες στις απειλές αφορισμού και θαύμασα όσο τίποτα πότε, τις απαντήσεις που έδωσε.
Ενώ μια ακατανίκητη έλξη με τραβούσε ολοένα πιο κοντά του, η συμπάθεια έγινε αγάπη στην πορεία και τον ακολούθησα ως την τελευταία του κατοικία, διάβασα ξανά και ξανά την επιγραφή του..

Δεν πιστεύω τίποτα δε φοβάμαι τίποτα είμαι Ελεύθερος.-

Όμως δεν τελειώνει εδώ αυτή η ιστορία συνεχίζεται μέχρι που έγινε το απίθανο, θαρρείς πως συνωμότησε το σύμπαν ..άκουσε το παράπονο και τον γδούπο απ το δάκρυ στο λευκό μπλουζάκι. Ίσως διάβασε και την αγάπη μου στον Καζαντζάκη κι ύστερα από δέκα μέρες ένοιωσα την αύρα του, όταν έφερε στο δρόμο της ζωής μου μια εξαίρετη σεβάσμια Κύρια, τη Μαίρη νύφη της Ελένης Καζαντζάκη..

Τον πρώτο σημαντικό πνευματικό άνθρωπο που γνώρισα σαν αυτοαποκαλούμενος νέος γραφολογίας και νοιώθω αν μη τι άλλο να της οφείλω ευγνωμοσύνη. Μου είπε πολλά και θαυμαστά από πρώτο χέρι για τον Νίκο Καζαντζάκη, μια κι έζησε κάτω απ την ίδια σκέπη με την Ελένη, για τριάντα περίπου χρόνια.
Μου χάρισε έργα του, μου επέτρεψε να αγγίξω πράγματα δικά του, να καθίσω στο γραφείο του, να πιάσω την πέννα που κρατούσε, να μυρίσω τα χειρόγραφά του..

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, μα θαρρώ ετούτα αρκετά για να καταλάβει κάποιος πως γνώρισα κι αγάπησα τον Νίκο Καζαντζάκη.-
Νικόλας Αλεξανδρινός ©

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 21, 2018, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΑΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΛΕΟΥΣ

28377466_2075557802674544_2924054179983105146_n

Αναρωτιέμαι,αν απαριθμήσω όσα με πλήγωσαν

 

πόσες μέρες μετοικεσίας θα χρειασθώ

 

να γιατρέψω το σώμα μου

 

πόσα ασημισμένα κυπαρίσσια,ν’ανακαλύψω

 

τη σποδό των κεκοιμημένων

 

που κράτησαν αδούλωτη τη φυλή;

 

Με πόσες κλεψύδρες θα είμαι σε θέση

 

να καταπραΰνω την οργή απ’ το στίχο μου

 

να μιλήσω με νηφαλιότητα για την αρπαγή

 

των Καρυάτιδων απ’ το Ερέχθειο;

 

Πατρίδα μου ,πόσους παράδεισους κέντησες

 

πόσους όρμους στο δαντελένιο σου σώμα

 

και πόσο διάχυτο φως κληροδότησες ανά τους αιώνες

 

στο ανάρρηχο πνεύμα της υφηλίου;

 

Πόσα χρώματα ανάμειξες με το λουλακί των γιαλών

 

να αποκτήσεις το γλαυκό σου το χρώμα;

 

Τούτος ο τόπος πέρασε απ΄τη φωτιά

 

κι άντεξε και το πνεύμα του τράνωσε.

 

Εφαρμόσαμε τη γεωμετρία της αρχιτεκτονικής

 

του Καλλικράτη και του Ικτίνου, τη γλυπτική του Φειδία

 

κι υψώσαμε το θαύμα του Παρθενώνα

 

με της Πεντέλης το μάρμαρο

 

Κι ήρθαν στις αλυσόδετες μέρες οι Έλγιν

 

κι ορφάνεψαν τις ζωφόρους και τις μετώπες

 

καί άδραξαν σώμα των Καρυάτιδων.

 

Θεέ μου τούτη την ώρα που η χώρα μου

 

συρρικνώνεται και τη λυμαίνονται πατήματα οθνεία επιβάλλεται να επιστέψουμε στα ιδεώδη του χθες

 

να ανασάνει η καταποντισμένη ελπίδα του Κόσμου

 

Καιρός να μας επιστραφούν ό,τι μάς υφάρπαξαν εκατοντάδες Ελγίνοι να αποκατασταθεί επιτέλους το αδιαμφισβήτητο δίκιο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς!

ΠΗΓΗ  http://hellenicpoetsbook.blogspot.gr/2014/09/blog-post_53.html?view=flipcard

_____________________________________________________________